പിണറായി സർക്കാരിന്റെ പ്രോഗ്രസ് റിപ്പോർട്ടിലെപച്ചക്കള്ളങ്ങൾ ഇതാ

നമ്മുടെ കേരളം ഇന്ന് ഒരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ സംവാദത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. വികസനത്തിന്റെ പുതിയ മാതൃകകൾ സൃഷ്ടിച്ചുവെന്നും വാഗ്ദാനങ്ങൾ പാലിച്ച് മുന്നേറുന്നുവെന്നും അവകാശപ്പെടുന്ന ഒരു ഭരണകൂടം നമുക്ക് മുന്നിലുണ്ട്. എന്നാൽ, ഈ അവകാശവാദങ്ങളുടെ പുറംമോടിക്കപ്പുറം നമ്മുടെ സംസ്ഥാനം ഇന്ന് എവിടെയാണ് എത്തിനിൽക്കുന്നത് എന്ന് നാം ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. പിണറായി വിജയന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള രണ്ടാം എൽ.ഡി.എഫ് സർക്കാർ അധികാരമേറ്റെടുത്തത് വലിയ പ്രതീക്ഷകളോടെയായിരുന്നു. എന്നാൽ കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു വർഷങ്ങളിലെ ഭരണനടപടികൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ആ പ്രതീക്ഷകൾക്ക് മുകളിൽ അഴിമതിയുടെയും സുതാര്യതയില്ലായ്മയുടെയും കരിനിഴൽ വീണിരിക്കുന്നു എന്ന് കാണാം. ഭരണത്തിന്റെ ഉന്നത തലങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന അഴിമതി ആരോപണങ്ങൾ കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിൽ തന്നെ കേട്ടുകേൾവിയില്ലാത്തവയാണ്. ജനങ്ങളുടെ നികുതിപ്പണം വികസനത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്നതിന് പകരം, പിൻവാതിൽ നിയമനങ്ങൾക്കും ഭരണപരമായ ധൂർത്തുകൾക്കും വഴിമാറുന്ന കാഴ്ചയാണ് നാം കാണുന്നത്. സുതാര്യമായ ഭരണമെന്ന് ആവർത്തിക്കുമ്പോഴും, ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടിയില്ലാത്ത അവസ്ഥയും വിമർശിക്കുന്നവരെ നിശബ്ദരാക്കുന്ന രീതിയും ജനാധിപത്യത്തിന് ഒട്ടും ഭൂഷണമല്ല. അഴിമതിയും സ്വജനപക്ഷപാതവും മുഖമുദ്രയാക്കിയ ഒരു ഭരണക്രമം കേരളത്തെ കടക്കെണിയിലേക്കും ഭരണപരമായ സ്തംഭനത്തിലേക്കുമാണ് എത്തിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ഈയൊരു പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് സർക്കാർ തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തന റിപ്പോർട്ട് അഥവാ പ്രോഗ്രസ് കാർഡുമായി ജനങ്ങളെ സമീപിക്കുന്നത്. കഴിഞ്ഞ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വേളയിൽ മുന്നോട്ടുവെച്ച 900 വാഗ്ദാനങ്ങളിൽ 97 ശതമാനവും നടപ്പിലാക്കി എന്നാണ് മുഖ്യമന്ത്രി അവകാശപ്പെടുന്നത്. അഞ്ച് ലക്ഷം വീടുകൾ നിർമ്മിച്ചുവെന്നും, നാലര ലക്ഷം കുടുംബങ്ങൾക്ക് പട്ടയം നൽകിയെന്നും, ലക്ഷക്കണക്കിന് തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചുവെന്നും കണക്കുകൾ നിരത്തി അദ്ദേഹം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഭരണനിർവ്വഹണം ലളിതമാക്കിയെന്നും 82 ലക്ഷം അപേക്ഷകൾ തീർപ്പാക്കിയെന്നും പറയുന്നതിലൂടെ സർക്കാരിന്റെ കാര്യക്ഷമതയാണ് ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നത്. എന്നാൽ ഈ ശതമാനക്കണക്കുകൾ കൊണ്ട് മാത്രം അളക്കാൻ കഴിയുന്നതാണോ ഒരു ജനതയുടെ പുരോഗതി? സർക്കാർ പറയുന്ന ഈ 97 ശതമാനത്തിൽ സാധാരണക്കാരന്റെ വിശപ്പും അവന്റെ അരക്ഷിതാവസ്ഥയും എവിടെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്? കണക്കുകൾ കൊണ്ട് കണ്ണ് മയക്കുന്ന ഈ രീതി യഥാർത്ഥ പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് ജനശ്രദ്ധ തിരിക്കാനുള്ള ഒരു ബോധപൂർവ്വമായ ശ്രമമായി മാത്രമേ കാണാൻ സാധിക്കൂ. അഴിമതി ആരോപണങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ വികസനത്തിന്റെ കണക്കുകൾ ഒരു കവചമായി ഉപയോഗിക്കുകയാണ് ഇവിടെ എൽ.ഡി.എഫ് സർക്കാർ ചെയ്യുന്നത്.
ഈ കണക്കുകളിലെ പൊള്ളത്തരം നാം തിരിച്ചറിയുന്നത് വയനാട്ടിലെ ചൂരൽമലയിലേക്കും മുണ്ടക്കൈയിലേക്കും നോക്കുമ്പോഴാണ്. കേരളം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങളിൽ ഒന്നായ ആ ഉരുൾപൊട്ടലിൽ സർവ്വസ്വവും നഷ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യർ ഇന്നും നമ്മുടെ മുന്നിലുണ്ട്. ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് മലയാളികൾ തങ്ങളുടെ കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ വിഹിതം മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ ദുരിതാശ്വാസ നിധിയിലേക്ക് നൽകിയത് രാഷ്ട്രീയ ഭേദമന്യേയായിരുന്നു. ആ പാവപ്പെട്ടവരുടെ കണ്ണീരൊപ്പാൻ ആ പണം ഉപയോഗിക്കപ്പെടുമെന്ന് നാം വിശ്വസിച്ചു. എന്നാൽ മാസങ്ങൾ പിന്നിട്ടിട്ടും ചൂരൽമലയിലെയും മുണ്ടക്കൈയിലെയും ഇരകൾക്ക് എന്ത് നീതിയാണ് ലഭിച്ചത്? വീടുകൾ പൂർത്തിയാക്കിയെന്ന് പ്രോഗ്രസ് റിപ്പോർട്ടിൽ അഭിമാനിക്കുന്നവർ, എന്തുകൊണ്ടാണ് സ്വന്തം മണ്ണും വീടും നഷ്ടപ്പെട്ട ആ കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഇന്നും അടച്ചുറപ്പുള്ള ഒരു മേൽക്കൂര നൽകാത്തത്? പുനരധിവാസം എന്നത് പ്രസംഗങ്ങളിലും കടലാസ് റിപ്പോർട്ടുകളിലും മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുകയാണ്. ഇന്നും വാസയോഗ്യമല്ലാത്ത സാഹചര്യങ്ങളിൽ, അടുത്ത മഴയെ ഭയന്ന് കഴിയുന്ന ആ മനുഷ്യരുടെ അവസ്ഥ ഭരണകൂടത്തിന്റെ വലിയ പരാജയമാണ് വിളിച്ചുപറയുന്നത്. ദുരിതാശ്വാസ ഫണ്ടിന്റെ വിനിയോഗത്തിൽ പുലർത്തേണ്ട ജാഗ്രതയും സുതാര്യതയും എവിടെപ്പോയി? സഹായങ്ങൾ അർഹരിലേക്ക് എത്തുന്നതിന് പകരം ഭരണപരമായ നൂലാമാലകളിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്.