ജിഹാദികളിനി വെള്ളം കാണില്ല മോദിയുടെ ഗൂഡ തന്ത്രം ആ ഞെട്ടിക്കുന്ന റിപ്പോർട്ട്

“ഇത് കേവലം ഒരു വാർത്തയല്ല… ഇത് ഏഷ്യയുടെ ഭൂപടം മാറ്റിവരയ്ക്കാൻ പോകുന്ന, ലോകം ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരു നിശബ്ദ യുദ്ധത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്. അതിർത്തിയിൽ തോക്കുകൾ നിശബ്ദമാകുമ്പോഴും, ഹിമാലയത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച് പാക്കിസ്ഥാനിലെ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ജനങ്ങളുടെ ദാഹമകറ്റുന്ന ആ നദീപ്രവാഹങ്ങൾ ഇനി ഭാരതത്തിന്റെ ഉരുക്കുമുഷ്ടിക്കുള്ളിലാകാൻ പോകുന്നു., ‘ഓപ്പറേഷൻ സിന്ദൂർ’ (Operation Sindhu) പുതിയ രൂപത്തിൽ അവതരിക്കുകയാണ്. 1960 മുതൽ ഭാരതം കാണിച്ച ഉദാരത, നമ്മുടെ അയൽരാജ്യം ഭീകരവാദം കൊണ്ട് നേരിട്ടപ്പോൾ, ഡൽഹിയിലെ അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളിൽ നിന്ന് ആ മാരകമായ തീരുമാനം പുറത്തുവന്നു: ‘Blood and Water cannot flow together’ – രക്തവും വെള്ളവും ഇനി ഒരുമിച്ചൊഴുകില്ല! ഇന്നത്തെ വീഡിയോയിൽ നമ്മൾ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത് പാക്കിസ്ഥാനെ സാമ്പത്തികമായും സാമൂഹികമായും തകർക്കാൻ പോകുന്ന

, എന്നാൽ ഭാരതത്തിന് ചരിത്രപരമായ നേട്ടം സമ്മാനിക്കുന്ന ‘ഷാഹ്പൂർ കന്ദി ബാരേജ്’ (Shahpur Kandi Barrage) പദ്ധതിയെക്കുറിച്ചാണ്. 46 വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പ്, പതിറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട നിയമപോരാട്ടം, ഒടുവിൽ പാക്കിസ്ഥാനെ മുട്ടുകുത്തിക്കുന്ന ആ മാസ്റ്റർ പ്ലാൻ യാഥാർത്ഥ്യമാകുന്നു. ഈ വേനൽക്കാലം പാക്കിസ്ഥാന് വെറുമൊരു വേനലായിരിക്കില്ല, അത് അവരുടെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെയും കൃഷിയുടെയും ശവപ്പെട്ടിയിലെ അവസാനത്തെ ആണിയായിരിക്കും. എന്താണ് ഈ നീക്കത്തിന് പിന്നിലെ രഹസ്യങ്ങൾ? ഭാരതം എങ്ങനെയാണ് ഈ ‘വാട്ടർ ബോംബ്’ പ്രയോഗിക്കുന്നത്? നമുക്ക് വിശദമായി പരിശോധിക്കാം.”

“നമുക്ക് 1960-ലേക്ക് ഒന്ന് പിന്നോട്ട് പോകാം. വിഭജനത്തിന് ശേഷം ഭാരതവും പാക്കിസ്ഥാനും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റവും വലിയ തർക്കം നദീജലത്തെ ചൊല്ലിയായിരുന്നു. ലോകബാങ്കിന്റെ മധ്യസ്ഥതയിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ‘സിന്ധു നദീജല കരാർ’ (Indus Waters Treaty) ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ദയാപൂർവ്വമായ കരാറുകളിൽ ഒന്നായിരുന്നു.
ഭാരതം കിഴക്കൻ നദികളായ രവി, ബിയാസ്, സത്‌ലജ് എന്നിവയുടെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുത്തു. പടിഞ്ഞാറൻ നദികളായ സിന്ധു, ഝലം, ചെനാബ് എന്നിവ പാക്കിസ്ഥാനും നൽകി. അന്ന് ഭാരതം കാണിച്ച ആ വലിയ മനസ്സ് ലോകം വാഴ്ത്തി. പക്ഷേ, ഈ കരാറിന് പിന്നിൽ പാക്കിസ്ഥാൻ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ചതി ഭാരതം വൈകിയാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ഭാരതത്തിന്റെ പണം ഉപയോഗിച്ച് നിർമ്മിച്ച അണക്കെട്ടുകളിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളം കുടിച്ച് വളർന്ന പാക്കിസ്ഥാൻ, അതേ വെള്ളത്തിന്റെ ബലത്തിൽ ഭീകരവാദികളെ നമ്മുടെ മണ്ണിലേക്ക് കയറ്റിവിട്ടു.

രവി നദിയിലെ വെള്ളം ഭാരതത്തിന് അവകാശപ്പെട്ടതായിരുന്നു. പക്ഷേ, നമുക്ക് അത് സംഭരിക്കാനുള്ള ശേഷി അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ കഴിവുകേടിനെ പാക്കിസ്ഥാൻ തങ്ങളുടെ അവകാശമായി കണ്ടു. വർഷാവർഷം കോടിക്കണക്കിന് ക്യുസെക്സ് വെള്ളം ഭാരതത്തിന്റെ മണ്ണിലൂടെ പാക്കിസ്ഥാനിലേക്ക് ഒഴുകിപ്പോയി. നമ്മുടെ കർഷകർ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുമ്പോഴും പാക്കിസ്ഥാനിലെ പഞ്ചാബ് പ്രവിശ്യ നമ്മുടെ വെള്ളത്തിൽ പച്ചപിടിച്ചു. ഈ അനീതിക്ക് അറുതി വരുത്താനാണ് മോദി സർക്കാർ ‘ഓപ്പറേഷൻ സിന്ദൂർ’ എന്ന കടുത്ത തീരുമാനമെടുത്തത്.”
“1

979-ൽ വിഭാവനം ചെയ്ത പദ്ധതിയാണ് ഷാഹ്പൂർ കന്ദി ബാരേജ്. പഞ്ചാബിലെയും ജമ്മു കശ്മീരിലെയും അതിർത്തിയിൽ രവി നദിക്ക് കുറുകെ നിർമ്മിക്കുന്ന ഈ അണക്കെട്ട് ഭാരതത്തിന്റെ ജലസുരക്ഷയുടെ നട്ടെല്ലാണ്. പക്ഷേ, ദൗർഭാഗ്യകരമെന്ന് പറയട്ടെ, 1982-ൽ ഇന്ദിരാഗാന്ധി തറക്കല്ലിട്ടിട്ടും രാഷ്ട്രീയ തർക്കങ്ങളുടെയും ഫണ്ട് ലഭ്യതയുടെയും പേരിൽ ഈ പദ്ധതി ഫയലുകളിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്നു.
2014-ൽ അധികാരത്തിൽ വന്ന നരേന്ദ്ര മോദി സർക്കാർ ഈ ഫയലുകൾ പൊടിതട്ടിയെടുത്തു. പാക്കിസ്ഥാന് നൽകുന്ന ഓരോ തുള്ളി വെള്ളവും ഭാരതീയരുടെ അവകാശമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു. 2018-ൽ ഇതിനെ ‘നാഷണൽ പ്രോജക്റ്റ്’ ആയി പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് 485 കോടി രൂപ പെട്ടെന്ന് അനുവദിച്ചു. എന്താണ് ഈ പദ്ധതിയുടെ ഗുണം?
പാക്കിസ്ഥാനിലേക്ക് ഒഴുകിയിരുന്ന ഏകദേശം 1150 ക്യുസെക്സ് വെള്ളം ഇനി ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ നിൽക്കും.

ജമ്മു കശ്മീരിലെ കത്വ, സാംബ ജില്ലകളിലെ 5000 ഹെക്ടറിലധികം കൃഷിഭൂമി ഇനി ഈ വെള്ളത്തിൽ തഴച്ചുവളരും. 206 മെഗാവാട്ട് വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കാൻ ഈ പദ്ധതിയിലൂടെ സാധിക്കും. ഈ മാർച്ച് അവസാനത്തോടെ ഇതിന്റെ നിർമ്മാണം പൂർത്തിയാകും. അതായത്, വരുന്ന വേനൽക്കാലത്ത് പാക്കിസ്ഥാനിലെ ലാഹോറും മുൾട്ടാനും കരിഞ്ഞുണങ്ങുമ്പോൾ, ഭാരതത്തിന്റെ കർഷകർക്ക് സമൃദ്ധിയുടെ കാലമായിരിക്കും.”
“

ഈയടുത്താണ് ജമ്മു കശ്മീർ മന്ത്രി ജാവേദ് അഹമ്മദ് റാണ ഈ ഓപ്പറേഷനെക്കുറിച്ച് നിർണ്ണായകമായ വെളിപ്പെടുത്തൽ നടത്തിയത്. പാക്കിസ്ഥാനിലേക്ക് പോകുന്ന വെള്ളം നമ്മൾ എന്തിന് തടയണം എന്ന ചോദ്യത്തിന് അദ്ദേഹം നൽകിയ മറുപടി ഓരോ ഭാരതീയന്റെയും അഭിമാനം ഉയർത്തുന്നതാണ്. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ‘നമ്മുടെ കർഷകർ ദാഹിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ എന്തിനാണ് നമ്മൾ പാക്കിസ്ഥാന്റെ കാര്യം നോക്കുന്നത്? അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ അവർ തന്നെ തീർക്കട്ടെ. ഇന്ത്യയുടെ വെള്ളം ഇന്ത്യയുടെ കർഷകർക്ക് മാത്രമുള്ളതാണ്.’ ഇതൊരു ചെറിയ പ്രസ്താവനയല്ല. പതിറ്റാണ്ടുകളായി പാക്കിസ്ഥാനെ ഭയന്നിരുന്ന ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വന്ന വലിയ മാറ്റമാണിത്. മുമ്പ് പാക്കിസ്ഥാൻ പരാതിപ്പെടുമോ എന്ന് ഭയന്ന് വികസന പദ്ധതികൾ ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്ന സ്ഥാനത്ത്, ഇന്ന് നമ്മൾ നമ്മുടെ അവകാശങ്ങൾ മുറിച്ചു ചോദിച്ചു വാങ്ങുന്നു. പാക്കിസ്ഥാൻ ഇതിനോടകം തന്നെ ഹേഗിലെ അന്താരാഷ്ട്ര കോടതിയെ സമീപിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, ഇന്ത്യയുടെ മറുപടി ഒന്നേയുള്ളൂ – നിയമപരമായി ഈ വെള്ളം ഞങ്ങളുടേതാണ്, അത് ഞങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കും!”
“

നമുക്ക് പാക്കിസ്ഥാന്റെ അവസ്ഥ ഒന്ന് നോക്കാം. ഒരു രാജ്യം എന്ന നിലയിൽ പാക്കിസ്ഥാൻ നിലനിൽക്കുന്നത് തന്നെ സിന്ധു നദീതട വ്യവസ്ഥയിലാണ്. അവരുടെ ജിഡിപിയുടെ 25 ശതമാനവും കൃഷിയിൽ നിന്നാണ്. ഗോതമ്പ്, പരുത്തി, നെല്ല് എന്നിവയുടെ ഉൽപ്പാദനത്തിന് അവർ പൂർണ്ണമായും ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് വരുന്ന വെള്ളത്തെയാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്. രവി നദിയിലെ വെള്ളം മുടങ്ങുന്നതോടെ പാക്കിസ്ഥാനിലെ കനാൽ സംവിധാനങ്ങൾ താറുമാറാകും. കൃഷി നശിക്കുന്നതോടെ പാക്കിസ്ഥാനിൽ പട്ടിണി രൂക്ഷമാകും. നിലവിൽ തന്നെ സാമ്പത്തികമായി തകർന്ന ആ രാജ്യത്തിന് ഇത് താങ്ങാനാവില്ല. കൃഷിഭൂമി നശിക്കുന്നതോടെ പാക്കിസ്ഥാനിലെ ഗ്രാമീണ മേഖലകളിൽ ദാരിദ്ര്യം കൂടും

. ഇത് ആ രാജ്യത്തെ ആഭ്യന്തര ലഹളകളിലേക്ക് നയിക്കും. വെള്ളത്തിനായി അവർക്ക് ഇന്ത്യയുടെ എല്ലാ നിബന്ധനകളും അംഗീകരിക്കേണ്ടി വരും. ഇന്ത്യയുടെ ഈ നീക്കം പാക്കിസ്ഥാനിലെ ‘ജിഹാദി’ രാഷ്ട്രീയത്തിന് എട്ടിന്റെ പണിയാണ് കൊടുക്കുന്നത്. ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് നേടാൻ കഴിയാത്തത് അണക്കെട്ടുകൾ കൊണ്ട് നേടാൻ ഭാരതത്തിന് കഴിയുമെന്ന് മോദി തെളിയിച്ചു. “രവി നദിയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ല ഇന്ത്യയുടെ പദ്ധതികൾ. ജമ്മു കശ്മീരിലെ ചെനാബ് നദിയിൽ ഭാരതം നടപ്പിലാക്കുന്ന ജലവൈദ്യുത പദ്ധതികൾ പാക്കിസ്ഥാന്റെ അടിത്തറ ഇളക്കുന്നതാണ്.