ലോകരാഷ്ട്രീയം ഞെട്ടലോടെയും അമ്പരപ്പോടെയും നോക്കിനിന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ അട്ടിമറിയെക്കുറിച്ചാണ് നമ്മൾ ഇന്ന് സംസാരിക്കുന്നത്. മിഡിൽ ഈസ്റ്റിലെ ഏറ്റവും കരുത്തനും, ഒപ്പം ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിവാദങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചതുമായ ഇസ്രായേൽ പ്രധാനമന്ത്രി ബെഞ്ചമിൻ നെതന്യാഹു. രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലത്തിൽ എക്കാലത്തെയും വലിയ ‘സർവൈവർ’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന നെതന്യാഹു, തന്റെ രാഷ്ട്രീയ അതിജീവനത്തിനായി നടത്തിയ ഏറ്റവും വലിയ മാസ്റ്റർസ്ട്രോക്ക് എന്തായിരുന്നു?
വർഷങ്ങളായി പരസ്യമായി തെരുവിൽ ഏറ്റുമുട്ടിയിരുന്ന, പരസ്പരം രാഷ്ട്രീയമായി ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ച കടുത്ത ശത്രുക്കളെ ഒരേ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് കീഴിൽ കൊണ്ടുവരാൻ അദ്ദേഹത്തിന് എങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു? അധികാരം നിലനിർത്താൻ നെതന്യാഹു ഏതറ്റം വരെയും പോകും എന്നതിന്റെ തെളിവുകൾ എന്തൊക്കെയാണ്? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ആഴത്തിലുള്ള ഉത്തരങ്ങളിലൂടെയാണ് നമ്മൾ ഇന്ന് യാത്ര ചെയ്യുന്നത്.
‘ബിബി’ എന്ന വിളിപ്പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ബെഞ്ചമിൻ നെതന്യാഹു ഇസ്രായേൽ ചരിത്രത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലം പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്ന വ്യക്തിയാണ്. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കരിയർ ഒരിക്കലും പൂവ बिस्तरമായ ഒന്നായിരുന്നില്ല. പകരം, നിരന്തരമായ സമരങ്ങളുടെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും കഥയാണ് അത്.
ഇസ്രായേൽ പാർലമെന്റായ നെസെറ്റിൽ (Knesset) സഖ്യകക്ഷികളുടെ പിന്തുണയോടെ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു സർക്കാരാണ് നെതന്യാഹുവിന്റേത്. അൾട്രാ-ഓർത്തഡോക്സ് ജൂത പാർട്ടികളും തീവ്ര വലതുപക്ഷ പാർട്ടികളും നൽകുന്ന പിന്തുണയാണ് പലപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന് തുണയായിട്ടുള്ളത്. എന്നാൽ ഈ സഖ്യരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഒരു വലിയ ദോഷം എന്തെന്നാൽ, ഏതൊരു ചെറിയ ഘടകകക്ഷിക്ക് വിചാരിച്ചാലും ഏത് നിമിഷവും സർക്കാരിനെ താഴെയിടാം എന്ന അവസ്ഥയാണ്.
ഇതിനുപുറമെയാണ് നെതന്യാഹു നേരിടുന്ന വലിയ തോതിലുള്ള അഴിമതി ആരോപണങ്ങൾ. കൈക്കൂലി, വഞ്ചന, വിശ്വാസവഞ്ചന തുടങ്ങിയ ഗുരുതരമായ കുറ്റങ്ങളാണ് അദ്ദേഹത്തിന് മേൽ ചുമത്തപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. കോടതി കയറേണ്ടി വന്ന ഇസ്രായേലിന്റെ ഒരേയൊരു പ്രധാനമന്ത്രിയാണ് അദ്ദേഹം. ഈ നിയമപോരാട്ടങ്ങളിൽ നിന്നും രാഷ്ട്രീയ പതർച്ചകളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ അദ്ദേഹത്തിന് നിരന്തരം പുതിയ രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രങ്ങൾ മെനയേണ്ടി വന്നു. ഫീനിക്സ് പക്ഷിയെപ്പോലെ എഴുന്നേറ്റു വരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശൈലി തന്നെയാണ് അദ്ദേഹത്തെ എതിരാളികൾക്ക് പോലും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന നേതാവാക്കി മാറ്റിയത്.
ശത്രുവിനെ നെഞ്ചോടു ചേർക്കുമ്പോൾ
തനിക്കെതിരെ ശക്തമായ പ്രതിഷേധങ്ങൾ ഉയരുന്നതിനിടയിലാണ് നെതന്യാഹു തന്റെ ഏറ്റവും അപ്രതീക്ഷിത നീക്കം പുറത്തെടുത്തത്. രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ആരും ശാശ്വത ശത്രുക്കളല്ല എന്ന ചൊല്ല് അദ്ദേഹം അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ നടപ്പിലാക്കുകയായിരുന്നു. രാജ്യത്ത് രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരത രൂക്ഷമായ ഘട്ടത്തിൽ, പ്രതിപക്ഷത്തുനിന്നുള്ള ചില പ്രമുഖ നേതാക്കളെ തന്റെ പാളയത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനോ അല്ലെങ്കിൽ സർക്കാരിന്റെ സുപ്രധാന ഭാഗമാക്കാനോ അദ്ദേഹം തന്ത്രപരമായി നീക്കം നടത്തി.
പലപ്പോഴും നെതന്യാഹുവിന്റെ നയങ്ങളെ അതിശക്തമായി വിമർശിച്ച, അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാജി ആവശ്യപ്പെട്ട് തെരുവിൽ സമരം ചെയ്ത ചില മുഖ്യധാരാ രാഷ്ട്രീയ വ്യക്തിത്വങ്ങൾ പോലും ഈ തന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഒടുവിൽ അദ്ദേഹത്തിനൊപ്പം കൈകോർക്കേണ്ടി വന്നു. ഇത് കേവലം രാഷ്ട്രീയ അവസരവാദമായി പലരും വ്യാഖ്യാനിച്ചെങ്കിലും, നെതന്യാഹുവിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതൊരു അനിവാര്യമായ അതിജീവന തന്ത്രമായിരുന്നു.
പ്രതിപക്ഷ നിരയെ ഭിന്നിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഇതിലൂടെ അദ്ദേഹം ലക്ഷ്യമിട്ട പ്രധാന കാര്യം. പ്രതിപക്ഷ കക്ഷികൾ ഒറ്റക്കെട്ടായി തനിക്കെതിരെ നീങ്ങുന്നത് തടയാൻ, അവരിലെ ചില പ്രമുഖരെ മന്ത്രിസഭയുടെ ഭാഗമാക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ ഭരണത്തിന്റെ പങ്കാളികളാക്കുകയോ ചെയ്യുക വഴി അവരുടെ കൈകൾ അദ്ദേഹം കെട്ടിയിട്ടു. ഇത് ഒരേസമയം സ്വന്തം സർക്കാരിന്റെ ഭരണം സുരക്ഷിതമാക്കാനും, ജനങ്ങളുടെ കണ്ണിൽ ഒരു ‘ദേശീയ ഐക്യത്തിന്റെ’ മുഖം നൽകാനും അദ്ദേഹത്തെ സഹായിച്ചു.
ഇസ്രായേൽ രാഷ്ട്രീയത്തെയും നെതന്യാഹുവിന്റെ ഈ നീക്കങ്ങളെയും ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായി സ്വാധീനിച്ച ഘടകം മിഡിൽ ഈസ്റ്റിലെ യുദ്ധ സാഹചര്യങ്ങളാണ്. ഹമാസുമായുള്ള സംഘർഷങ്ങളും, അതിനെത്തുടർന്നുണ്ടായ സുരക്ഷാ ഭീഷണികളും ഇസ്രായേലിൽ വലിയ ആഭ്യന്തര പ്രതിസന്ധികൾ സൃഷ്ടിച്ചു.
രാജ്യം ഒരു യുദ്ധമുഖത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ രാഷ്ട്രീയ ഭിന്നതകൾ മാറ്റിവെക്കണം എന്ന വാദമുയർത്തിയാണ് നെതന്യാഹു ‘എമർജൻസി ഗവൺമെന്റ്’ അല്ലെങ്കിൽ ‘യുദ്ധകാല മന്ത്രിസഭ’ രൂപീകരിച്ചത്. ഈ നീക്കം അദ്ദേഹത്തിന് നൽകിയ നേട്ടങ്ങൾ ചെറുതല്ല:
- സുരക്ഷാ പ്രതിച്ഛായ വീണ്ടെടുക്കൽ: രാജ്യത്ത് വലിയ സുരക്ഷാ വീഴ്ചകൾ ഉണ്ടായെന്ന ആരോപണം നേരിടുന്നതിനിടയിൽ, ഒരു ശക്തനായ യുദ്ധനായകനായി സ്വയം പ്രതിഷ്ഠിക്കാൻ ഈ മന്ത്രിസഭ അദ്ദേഹത്തെ സഹായിച്ചു.
- രാഷ്ട്രീയ എതിർപ്പുകൾ താൽക്കാലികമായി മരവിപ്പിക്കൽ: യുദ്ധസമയത്ത് സർക്കാരിനെതിരെ തെരുവിൽ സമരം ചെയ്യുന്നത് രാജ്യദ്രോഹമായി ചിത്രീകരിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികൾക്ക് കഴിഞ്ഞു. ഇത് സർക്കാരിനെതിരെയുള്ള ജനരോഷത്തിന്റെ വേഗത താൽക്കാലികമായി കുറച്ചു.
എന്നാൽ, ഈ യുദ്ധകാല സഖ്യങ്ങളും അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല. പ്രതിപക്ഷത്തുനിന്നും സർക്കാരിലേക്ക് വന്നവർ പിന്നീട് നിലപാടുകളിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടായതിനെ തുടർന്ന് പുറത്തുപോവുകയും, നെതന്യാഹുവിന്റെ തീവ്ര വലതുപക്ഷ സഖ്യകക്ഷികൾ കൂടുതൽ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന കാഴ്ചയാണ് പിന്നീട് കണ്ടത്. എന്നിട്ടും, എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളെയും അതിജീവിച്ച് അധികാരം നിലനിർത്താൻ നെതന്യാഹുവിന് കഴിഞ്ഞു എന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തന്ത്രങ്ങളുടെ വിജയമായി വേണം വിലയിരുത്താൻ.
ഒരുവശത്ത് നെതന്യാഹുവിന്റെ ഈ ചാണക്യതന്ത്രങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന് അധികാരം നിലനിർത്താൻ സഹായിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, മറുവശത്ത് ഇസ്രായേലി ജനതയുടെ വലിയൊരു വിഭാഗം അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ കടുത്ത അമർഷത്തിലാണ്.
രാജ്യത്തിന്റെ ജുഡീഷ്യൽ സംവിധാനങ്ങളിൽ നെതന്യാഹു വരുത്താൻ ശ്രമിച്ച ഭരണഘടനാപരമായ മാറ്റങ്ങൾ വലിയ പ്രതിഷേധങ്ങൾക്ക് വഴിവെച്ചിരുന്നു. ജുഡീഷ്യറിയുടെ അധികാരം വെട്ടിക്കുറയ്ക്കാനുള്ള നീക്കങ്ങൾക്കെതിരെ ഇസ്രായേൽ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ജനകീയ പ്രക്ഷോഭങ്ങളാണ് തെരുവിൽ അരങ്ങേറിയത്. “രാജ്യത്തേക്കാൾ വലുത് നെതന്യാഹുവിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഭാവിയാണ്” എന്ന ആരോപണം ശക്തമായി ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടു.
പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളെ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ താത്പര്യങ്ങൾക്കായി അദ്ദേഹം ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നുവെന്നാണ് പ്രതിഷേധക്കാരുടെ പ്രധാന ആക്ഷേപം. യുദ്ധം നീണ്ടുപോകുന്നത് തന്നെ നെതന്യാഹുവിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ആയുസ്സ് നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ വേണ്ടിയാണെന്ന ഗൗരവമായ വിമർശനങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷകർ ഉയർത്തുന്നുണ്ട്. സ്വന്തം അധികാരം സംരക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി രാജ്യത്തെ ആഭ്യന്തരമായി കൂടുതൽ ഭിന്നിപ്പിക്കുകയാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്യുന്നതെന്ന് ജനങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നു.
