ഇന്ത്യയിൽ വൻ ജലക്ഷാമം വരുന്നു! അറിയാതെ പോകരുത് ഈ അപകടം

നമ്മൾ ദിവസവും മൊബൈലിലും ടിവിയിലുമൊക്കെയായി എത്രയെത്ര വാർത്തകൾ കാണുന്നത്,
രാഷ്ട്രീയം, സിനിമ, ട്രെൻഡിംഗ് വിഷയങ്ങൾ അങ്ങനെ എന്തെല്ലാം കാര്യങ്ങളാണ് നമ്മുടെ വിരൽത്തുമ്പിലൂടെ ദിവസവും കടന്നുപോകുന്നത്! എന്നാൽ, നമ്മൾ അറിയാതെ പോകുന്ന, അല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങൾ അത്ര പ്രാധാന്യത്തോടെ ചർച്ച ചെയ്യാൻ മടിക്കുന്ന വളരെ ഗൗരവമുള്ള ഒരു വിഷയമുണ്ട്. അതാണ് ഇന്ന് നമ്മൾ സംസാരിക്കാൻ പോകുന്നത്—വെള്ളം! അതെ, ജലം കൊണ്ട് നമ്മൾ മുറിവേൽക്കാൻ പോകുന്ന, ജലക്ഷാമം കൊണ്ട് വലിയൊരു വിഭാഗം ജനങ്ങൾ വലയാൻ പോകുന്ന ഒരു അതിരൂക്ഷമായ കാലഘട്ടത്തിലേക്കാണ് ഇന്ത്യയും നമ്മുടെ നാടും നടന്നുപോകുന്നത്.
ഇവിടെ രണ്ട് പ്രധാനപ്പെട്ട വാർത്തകളാണ് നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. ഒന്ന്, ഇന്ത്യയ്ക്കുള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദമായി നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഉപരിതല ജലസ്രോതസ്സുകളുടെ വലിയ തോതിലുള്ള നാശമാണ്. രണ്ട്, ഇന്ത്യയും പാകിസ്ഥാനും തമ്മിലുള്ള നയതന്ത്ര തലത്തിലെ ‘സിന്ധു നദീജല കരാർ’ തർക്കങ്ങളും അതിനു പിന്നിലെ ജിയോപൊളിറ്റിക്സും.
നമുക്ക് ആദ്യം ഇന്ത്യയ്ക്കകത്തെ വലിയൊരു മുന്നറിയിപ്പിലേക്ക് കടക്കാം . ഉപഗ്രഹ ചിത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് നടത്തിയ വളരെ ഗൗരവമുള്ള ഒരു പഠന റിപ്പോർട്ട് അടുത്തിടെ പുറത്തുവന്നിട്ടുണ്ട്. 1990 മുതൽ 2017 വരെയുള്ള കാലയളവിലെ, ഇന്ത്യയിലെ ഏകദേശം 76 പ്രധാന തടാകങ്ങളും കുളങ്ങളും ജലസംഭരണികളും കൃത്യമായി നിരീക്ഷിച്ചശേഷമാണ് ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഈ റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറാക്കിയിരിക്കുന്നത്.
അതിൽ കണ്ടെത്തിയ ഞെട്ടിക്കുന്ന വസ്തുത എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ ജലാശയങ്ങളിൽ 44.8 ശതമാനം ആളുകളുടെയും ഉപരിതല വിസ്തീർണം കാര്യമായി കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു! അതായത്, പകുതിയോളം വരുന്ന കുളങ്ങളും തടാകങ്ങളും വറ്റി വിസ്തീർണം ചുരുങ്ങി ഇല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് എന്ന് അർത്ഥം. കേവലം 28% ജലാശയങ്ങൾ മാത്രമാണ് വികസിച്ചിട്ടുള്ളത്, 26% ഭാഗത്ത് വലിയ മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്നു.
ഇവിടെ ശരിക്കും എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്? മഴ കുറയുമ്പോൾ ജലാശയങ്ങളുടെ വിസ്തീർണത്തിൽ ശരാശരി 5% വരെ ഇടിവുണ്ടാകുന്നു. എന്നാൽ, തുടർച്ചയായി രണ്ട് സീസണുകളിൽ വരൾച്ചയോ മഴക്കുറവോ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നത് വളരെ ഭയാനകമാണ്. ദുർബലമായ ഒരു മൺസൂണിന് പിന്നാലെ വറ്റിവരണ്ട ഒരു ശൈത്യകാലം കൂടി വന്നാൽ ജലാശയങ്ങളുടെ വിസ്തീർണം 10 ശതമാനത്തോളം ഒറ്റയടിക്ക് കുറയുന്നു.
ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുന്ന ആ ജലസമ്പത്ത് അടുത്ത ഒരു നല്ല മഴക്കാലം കൊണ്ട് തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ല എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം. പ്രത്യേകിച്ച്, ഒരു ചതുരശ്ര കിലോമീറ്ററിൽ താഴെ വിസ്തീർണമുള്ള ചെറിയ കുളങ്ങളും തടാകങ്ങളുമാണ് ഏറ്റവും വേഗത്തിൽ നാശത്തിലേക്ക് പോകുന്നത്. ആഴക്കുറവും ചെറിയ വിസ്തീർണവും കാരണം സൂര്യപ്രകാശമേറ്റ് വേഗത്തിൽ ബാഷ്പീകരണം നടക്കുകയും ജലനിരപ്പ് പെട്ടെന്ന് താഴുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഗംഗാ സമതലങ്ങൾ, മധ്യ ഇന്ത്യയിലെ അർദ്ധ വരണ്ട പ്രദേശങ്ങൾ, കൃഷ്ണ, കാവേരി, പെന്നാർ നദീതടങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിലാണ് ഇതിന്റെ ആഘാതം ഏറ്റവും രൂക്ഷമായി അനുഭവപ്പെടുന്നത്. ചില ഗംഗാ നദീതടങ്ങളിൽ ജലാശയ വിസ്തീർണം 60 ശതമാനത്തോളം കുറഞ്ഞു എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോൾ നമ്മൾ ഭാവിയിൽ അനുഭവിക്കാൻ പോകുന്ന കുടിവെള്ള ക്ഷാമത്തിന്റെ വ്യാപ്തി എത്രത്തോളം വലുതാണെന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കൂ!
അതേസമയം, ഹിമാലയൻ മേഖലയിലെ ചില തടാകങ്ങളുടെ വിസ്തീർണം വർദ്ധിച്ചതായി കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, അതൊരു നല്ല കാര്യമായി കണ്ട് സന്തോഷിക്കാൻ വരട്ടെ! ആഗോളതാപനം കാരണം ചൂട് കൂടുന്നതുകൊണ്ട് അവിടെയുള്ള മഞ്ഞുമലകളും ഹിമാനികളും വേഗത്തിൽ ഉരുകുന്നതാണ് ഇതിന് കാരണം. ഇത് ദീർഘകാല ജലസുരക്ഷയുടെ ലക്ഷണമല്ല, മറിച്ച് ഭാവിയിൽ ഹിമാലയൻ നദികളിൽ വലിയ പ്രളയങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമെന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ സൂചനയാണ്.
ഇനി നമുക്ക് ഇതിന്റെ രണ്ടാമത്തെ വശത്തേക്ക് വരാം. അതാണ് ഇന്ത്യ-പാക് അതിർത്തി പങ്കിടുന്ന ‘സിന്ധു നദീജല കരാർ’. 1960-ൽ ഒപ്പുവെച്ച ഈ കരാർ, ഇന്ത്യയും പാകിസ്ഥാനും തമ്മിൽ എത്രയോ യുദ്ധങ്ങളും കടുത്ത രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടും തകരാതെ അതിജീവിച്ച ഒന്നാണ്. എന്നാൽ, സമീപകാലത്തുണ്ടായ സുരക്ഷാ ഭീഷണികളുടെയും പഹൽഗാം ആക്രമണത്തിന്റെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഇന്ത്യ ഇതിൽ നിലപാടുകൾ കർശനമാക്കുകയും ചില ചർച്ചകൾ മരവിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ച്, നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് വലിയ തോതിലുള്ള നഗരവൽക്കരണവും വ്യവസായ വികസനവും അതിവേഗം നടക്കുകയാണ്. അതിനൊപ്പം അപ്രതീക്ഷിതമായ കാലാവസ്ഥ വ്യതിയാനവും കൂടിച്ചേരുമ്പോൾ ഇന്ത്യയുടെ സ്വന്തം ജലാവശ്യങ്ങൾ മുൻപെങ്ങുമില്ലാത്തവിധം വർദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതിന് മുൻപ് പതിറ്റാണ്ടുകളായി നമ്മൾ സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി ഉപയോഗിക്കാതെ പാകിസ്ഥാന് വെള്ളം നൽകുന്നതിൽ വലിയ നിയന്ത്രണവും ഉദാരതയും കാണിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, സ്വന്തം കർഷകരുടെയും ജനങ്ങളുടെയും ആവശ്യങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന നൽകേണ്ട ഒരു അവസ്ഥയിലേക്ക് ഇന്ന് ഇന്ത്യയും എത്തിയിരിക്കുകയാണ്.
അതേസമയം, പാകിസ്ഥാനിൽ ഈ ജല ലഭ്യത കുറയുന്നത് വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. അവിടെ കർഷകർ കൃഷി ചെയ്യാൻ വെള്ളമില്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടുന്നു. പാക് അധീന കാശ്മീരിലൊക്കെ വലിയ ജനരോഷവും ഭരണകൂടത്തിനെതിരെയുള്ള സംഘർഷവുമാണ് ഇതിനെച്ചൊല്ലി നടക്കുന്നത്. ചുരുക്കത്തിൽ, ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ തന്ത്രപ്രധാനമായ പോരാട്ടങ്ങളും നയതന്ത്ര പ്രശ്നങ്ങളും ഇനി വെള്ളത്തിന് വേണ്ടിയായിരിക്കും എന്ന് ഇത് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
ഇതൊക്കെ ഉത്തരേന്ത്യയിലെ കാര്യമല്ലേ, അല്ലെങ്കിൽ അതിർത്തിയിലെ കാര്യങ്ങളല്ലേ എന്ന് കരുതി നമുക്ക് മലയാളിക്ക് മാറിനിൽക്കാൻ പറ്റുമോ? ഒരിക്കലുമില്ല. നമ്മുടെ സ്വന്തം കേരളത്തിന്റെ അവസ്ഥ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കൂ. ഇപ്പോൾ ജൂലൈ മാസമാണ്. സാധാരണ ഈ സമയത്ത് നമ്മൾ കനത്ത മഴയത്ത് കുടയും ചൂടി, തണുത്തുവിറച്ച് ഇരിക്കേണ്ടതാണ്. എന്നാൽ ഇന്ന് പല വീടുകളിലും ജൂലൈ മാസത്തിൽ എസി ഇടേണ്ട ഗതികേടിലാണ് നമ്മൾ! ജൂണിലും ജൂലൈയിലും പെയ്യേണ്ട മൺസൂൺ മഴ പ്രകൃതി തടഞ്ഞുവെച്ചിരിക്കുന്നു.
പസഫിക് സമുദ്രത്തിലെ താപനില വ്യതിയാനങ്ങളും എൽനിനോ പ്രതിഭാസവുമൊക്കെയാണ് ഇതിന് കാരണമായി ശാസ്ത്രജ്ഞർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന ഓഗസ്റ്റ് മാസത്തിൽ, ഇപ്പോൾ കിട്ടാത്ത മഴയെല്ലാം കൂടി ഒറ്റയടിക്ക് പ്രകൃതി തന്നാൽ എന്തായിരിക്കും സ്ഥിതി? ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ? വീണ്ടും രൂക്ഷമായ പ്രളയവും ഉരുൾപൊട്ടലുമായിരിക്കും നമ്മളെ കാത്തിരിക്കുന്നത്.
അതുകൊണ്ട്, പ്രിയപ്പെട്ടവരെ… രാജ്യത്തിനകത്തായാലും പുറത്തായാലും വരുംദിനങ്ങളിൽ ജലം എന്നത് കേവലം ഒരു പ്രകൃതിവിഭവമല്ല, മറിച്ച് നമ്മൾ അതിജീവിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്ന ഏറ്റവും ഗൗരവമുള്ള ഘടകമായി മാറുകയാണ്.
വരൾച്ചയെ ഒരു സീസണിലെ മാത്രം താൽക്കാലിക പ്രശ്നമായി കാണാതെ, ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ ജലസംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കാൻ ഭരണാധികാരികളും ജനങ്ങളും ഒരുപോലെ കണ്ണ് തുറക്കേണ്ട സമയമത്രയും അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. നമ്മൾ മറ്റ് അനാവശ്യ വിവാദങ്ങൾക്കും സോഷ്യൽ മീഡിയ ചർച്ചകൾക്കും പിന്നാലെ പോകുമ്പോൾ, പ്രകൃതി നമ്മളോട് വളരെ നിശ്ശബ്ദമായി ചോദിക്കുന്ന ഈ ചോദ്യം നമ്മൾ കേൾക്കാതെ പോകരുത്—”വരാനിരിക്കുന്ന ഈ വലിയ ജലക്ഷാമത്തെ നേരിടാൻ നമ്മൾ ശരിക്കും സജ്ജരാണോ?”