“മോദി ഭരിക്കുന്ന ഇന്ത്യയെ പഴയ അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ ഏറെ കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വരും… ഇതാണ് സോണിയാ ഗാന്ധി പറഞ്ഞുവെക്കുന്നത്!
ഒന്ന് ചോദിക്കട്ടെ സോണിയാ ജി… 2014-ന് മുമ്പുള്ള ആ പഴയ അവസ്ഥ എന്ന് പറയുമ്പോൾ നിങ്ങൾ കൃത്യമായി എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?അഴിമതിക്കഥകൾ മാത്രം തലയുയർത്തി നിന്ന, നയപരമായ പക്ഷാഘാതം (Policy Paralysis) ബാധിച്ച് രാജ്യം സ്തംഭിച്ചുപോയ ആ യുപിഎ കാലഘട്ടത്തിലേക്കാണോ തിരികെ കൊണ്ടുപോകാൻ നോക്കുന്നത്? 2014-ന് മുമ്പും ശേഷവും ഉള്ള ഇന്ത്യയെ അളക്കാൻ നിങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ള ആ പഴയ അളവുകോൽ ഒന്നിനും തികയാതെ വരുമെന്ന് ഓർക്കുന്നത് നന്ന്! കാരണം, അന്ന് രാജ്യം നിശ്ചലമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഇന്ന് ഇന്ത്യ ലോകത്തിന്റെ നെറുകയിലാണ്!
വർഷങ്ങളോളം രാജ്യം ഭരിച്ചവരുടെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ പുറത്തിറങ്ങി, ചരിത്രത്തെ വെള്ളപൂശാൻ നോക്കുമ്പോൾ… അതിനെതിരെ ബിജെപി ഉയർത്തുന്ന തീപ്പൊരി ചോദ്യങ്ങളും, 2014-ന് മുമ്പുള്ള ഇരുണ്ടകാലത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുമാണ് ഇന്ന് നമ്മൾ തുറന്നുകാട്ടാൻ പോകുന്നത്.
“സോണിയ ഗാന്ധി പറയുന്നു—കഴിഞ്ഞ 12 വർഷത്തെ മോദി ഭരണം ജനാധിപത്യത്തിനും സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും വലിയ ആഘാതമുണ്ടാക്കിയെന്ന്! അങ്ങനെയെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ഭരണത്തിലിരുന്ന ആ ‘സ്വർണ്ണകാലം’ എന്തായിരുന്നുവെന്ന് രാജ്യം ഒന്നുകൂടി ഓർത്തുനോക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും.
2014-ന് മുമ്പുള്ള ഇന്ത്യയുടെ അവസ്ഥ എന്തായിരുന്നു?
- കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ അഴിമതിക്കഥകൾ (2G സ്പെക്ട്രം അഴിമതി, കോൾ ഗേറ്റ് അഴിമതി, കോമൺവെൽത്ത് ഗെയിംസ് അഴിമതി) ദിവസേന തലക്കെട്ടുകളായ കാലം.
- പ്രധാനമന്ത്രി മൗനം പാലിക്കുകയും, സൂപ്പർ പ്രൈം മിനിസ്റ്റർ പദത്തിൽ നിന്ന് റിമോട്ട് കൺട്രോളിലൂടെ ഭരണം നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്ത ദുരവസ്ഥ.
- രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷാ സന്നാഹങ്ങൾ ദുർബലമായിരുന്ന, മുംബൈ ഭീകരാക്രമണം പോലുള്ള ദുരന്തങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ പകച്ചുനിന്ന ഭരണകൂടം.
- വിദേശ നിക്ഷേപകർ ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് പിൻവാങ്ങാൻ തുനിഞ്ഞ, പണപ്പെരുപ്പം ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്ന സാമ്പത്തിക അസ്ഥിരത. ഇതാണോ സോണിയാ ജി നിങ്ങൾ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ‘പഴയ അവസ്ഥ’? അന്നത്തെ ആ നിർജ്ജീവമായ അവസ്ഥയിലേക്ക് ഇന്ത്യയെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല, കാരണം ഇന്ത്യ ആ ഇരുണ്ടകാലം സാമ്പത്തികമായും സാങ്കേതികവിദ്യപരമായും ഒരുപാട് പിന്നിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു കഴിഞ്ഞു! നയപരമായ സ്തംഭനവും (Policy Paralysis) അഴിമതിയും മുഖമുദ്രയാക്കിയ ആ കാലഘട്ടത്തെ ഇന്നത്തെ വികസന മുന്നേറ്റവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാൻ നിങ്ങളുടെ കയ്യിലെ പഴയ അളവുകോലുകൾക്ക് ഒരിക്കലും സാധിക്കില്ല.”
“തന്റെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പായ Belonging: A Journey of Love എന്ന പുസ്തകത്തിലൂടെ സ്വന്തം ചരിത്രത്തെ വെള്ളപൂശാനാണ് സോണിയാ ജി ശ്രമിക്കുന്നത്. 2004-ൽ പ്രധാനമന്ത്രി പദം വേണ്ടെന്ന് വെച്ചതിനെ വീണ്ടും ‘ത്യാഗമായി’ ചിത്രീകരിക്കാൻ നോക്കുന്നു. എന്നാൽ ബിജെപി അടക്കമുള്ള എതിരാളികൾ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം വളരെ വ്യക്തമാണ്: അതൊരു ത്യാഗമായിരുന്നോ, അതോ ഘടകകക്ഷികളുടെ കടുത്ത സമ്മർദ്ദവും ഭരണഘടനാപരമായ പ്രതിസന്ധികളും കാരണം ഒഴിഞ്ഞുമാറിയ തന്ത്രപരമായ ഒരു പിന്മാറ്റമായിരുന്നോ?
2004-ലെ സാഹചര്യങ്ങൾ എടുത്തു പരിശോധിക്കാം. സോണിയയെ പ്രധാനമന്ത്രിയാക്കാൻ സഖ്യകക്ഷികളിൽ പലർക്കും താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. മുലായം സിംഗ് യാദവിനെപ്പോലുള്ള നേതാക്കൾ പരസ്യമായി എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ചു. അതിനേക്കാളൊക്കെ ഉപരി, വിദേശ വനിതയെന്ന നിലയ്ക്ക് ഭരണഘടനാപരമായ ചോദ്യങ്ങളും നിയമതടസ്സങ്ങളും വേറെയും ഉയർന്നു വന്നു. അന്ന് മുൻ രാഷ്ട്രപതി ഡോ. എ.പി.ജെ. അബ്ദുൾ കലാം പ്രധാനമന്ത്രിയായി സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്യാൻ അനുമതി നൽകുന്നതിൽ കാണിച്ച സാങ്കേതിക തടസ്സങ്ങളും, രാജ്യത്തുയർന്ന പ്രതിഷേധങ്ങളും കാരണം വഴിയില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ കൈക്കൊണ്ട തീരുമാനത്തെയാണ് ഇന്നിപ്പോൾ ‘മഹത്തായ ത്യാഗം’ എന്ന ലേബലൊട്ടിച്ച് പുസ്തകത്തിലൂടെ വിൽക്കാൻ നോക്കുന്നത്!
അധികാരം കിട്ടാൻ വഴികളില്ലാതായപ്പോൾ അതിനെ ‘ത്യാഗം’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്, ബസ് കിട്ടാത്തതുകൊണ്ട് ‘ഞാൻ നടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു’ എന്ന് പറയുന്നത് പോലെ തന്നെയല്ലേ? അധികാരമില്ലാതെ റിമോട്ട് കൺട്രോൾ വഴി ഗവൺമെന്റിനെ നിയന്ത്രിച്ച ആ സമാന്തര ഭരണസംവിധാനം രാജ്യത്തിന് സമ്മാനിച്ച ദുരിതങ്ങൾ ചെറുതല്ല.”
“ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യം വെച്ച് മോദി സർക്കാരിനെതിരെ സംസാരിക്കുന്നവർ സ്വന്തം ചരിത്രത്തിലെ കറുത്ത പാടുകൾ സൗകര്യപൂർവ്വം മറക്കുകയാണ്. പുസ്തകത്തിലെ അധ്യായങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ ഇത് വ്യക്തമാകും.
1. 1984-ലെ സിഖ് കൂട്ടക്കൊലയും കണ്ണീരും:
1984-ലെ സിഖ് വിരുദ്ധ കൂട്ടക്കൊലയെക്കുറിച്ച് സോണിയ ഗാന്ധി പുസ്തകത്തിൽ പറയുന്നത് താൻ അതിൽ ഏറെ വേദാനനുഭവിച്ചു, കരഞ്ഞു എന്നൊക്കെയാണ്! ഇവിടെയാണ് ബിജെപി വക്താക്കൾ കൃത്യമായ ചോദ്യം ഉന്നയിക്കുന്നത്: ‘സിഖുകാരെ കൊന്നൊടുക്കുമ്പോൾ കണ്ണീരൊഴുക്കിയെന്നത് സങ്കടമാണോ അതോ വോട്ടുബാങ്ക് തന്ത്രമാണോ?’ ഓപ്പറേഷൻ ബ്ലൂസ്റ്റാറിന് ശേഷവും 1984-ലെ വംശഹത്യയുടെ സമയത്തും ഡൽഹിയിലെ തെരുവുകളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് നിരപരാധികളായ സിഖുകാരാണ് ജീവനോടെ കത്തിക്കപ്പെട്ടത്! അന്ന് സൈന്യത്തെ ഇറക്കാൻ വൈകിച്ചതിനെക്കുറിച്ച് പുസ്തകത്തിൽ സാങ്കേതിക ന്യായീകരണങ്ങൾ നിരത്തുന്ന സോണിയാ ജി, അന്നത്തെ കോൺഗ്രസ് സർക്കാരിന്റെ വീഴ്ചകളെക്കുറിച്ച് മൗനം പാലിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ഡെറാഡൂണിൽ നിന്ന് സൈന്യത്തെ വിളിച്ചുവരുത്താൻ വൈകിയതുകൊണ്ടാണ് ദുരന്തത്തിന്റെ വ്യാപ്തി കൂടിയത്. അന്ന് ഹർചന്ദ് സിംഗ് ലോംഗോവാളിന്റെയും ആയിരക്കണക്കിന് കുടുംബങ്ങളുടെയും കണ്ണീര് കാണാത്തവർ, ഇന്ന് ഓർമ്മക്കുറിപ്പിലൂടെ ഇമോഷണൽ കാർഡ് ഇറക്കുമ്പോൾ ജനങ്ങൾക്ക് അത് മനസ്സിലാകില്ല എന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?
- ബാബ്‌റി മസ്ജിദും ഇരട്ടത്താപ്പും:
1992-ൽ ബാബ്‌റി മസ്ജിദ് തകർത്തപ്പോൾ താൻ ടിവിക്ക് മുന്നിലിരുന്ന് കരഞ്ഞു എന്ന് സോണിയ എഴുതുന്നു. ബിജെപി ചോദിക്കുന്നത് ഇതാണ്: ‘ബാബ്‌റി മസ്ജിദ് തകർന്നപ്പോൾ മാത്രം കണ്ണീരൊഴുക്കുന്ന ഈ ഇരട്ടത്താപ്പ് എന്തിന്റെ പേരിൽ ഉള്ളതാണ്?’ ബാബ്‌റി വോട്ടുബാങ്ക് ലക്ഷ്യമാക്കി മാത്രമാണ് ഈ ‘കണ്ണീര് കഥകൾ’ പുസ്തകത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. - ബോഫോഴ്‌സ് അഴിമതിയിലെ കനത്ത മൗനം:
ഒരു ആത്മകഥ എന്ന് പറയുമ്പോൾ സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ പ്രധാന സംഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമല്ലോ. പക്ഷേ സോണിയാ ജിയുടെ പുസ്തകം എടുത്തു നോക്കിയാൽ നമുക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാകും—തങ്ങൾക്ക് പ്രയോജനമുള്ള രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടകൾ മാത്രം ഉൾപ്പെടുത്തുക, നാണക്കേടുണ്ടാക്കുന്ന അഴിമതികളെ പറ്റി ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതിരിക്കുക! ഇന്ത്യയെ മുഴുവൻ കുലുക്കിയ, ഗാന്ധി-വാദ്ര കുടുംബത്തിന്റെ പേരിന് കളങ്കം വരുത്തിയ ‘ബോഫോഴ്‌സ് അഴിമതി’ (Bofors Scam) എവിടെപ്പോയി? പുസ്തകത്തിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് ഒരൊറ്റ വരിപോലുമില്ല! സ്വന്തം കുടുംബത്തിനെതിരെ ഉയർന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിരോധ കരാർ അഴിമതിയെക്കുറിച്ച് മിണ്ടാതിരിക്കുകയും, അതേസമയം രാമക്ഷേത്ര നിർമ്മാണത്തിനും ആർട്ടിക്കിൾ 370 റദ്ദാക്കലിനും എതിരായി രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്താവനകൾ നടത്തുകയും ചെയ്യുന്ന പുസ്തകത്തെ ‘ആത്മകഥ’ എന്നാണോ അതോ ‘പ്രചാരണ ലഘുലേഖ’ എന്നാണോ വിളിക്കേണ്ടത്?”
“ഇനി നമുക്ക് ദേശസുരക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സോണിയയുടെ മുൻകാല നിലപാടുകളിലേക്ക് വരാം.
2008-ലെ ബാറ്റ്‌ലാ ഹൗസ് ഏറ്റുമുട്ടൽ (Batla House Encounter) ആരും മറന്നിട്ടുണ്ടാവില്ല. ഡൽഹി പൊലീസിലെ ധീരനായ ഇൻസ്‌പെക്ടർ മോഹൻ ചന്ദ് ശർമ്മ വീരമൃത്യു വരിച്ച ആ ഏറ്റുമുട്ടൽ! അന്ന് ഭീകരർ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ സോണിയ ഗാന്ധി രാത്രി മുഴുവൻ കരഞ്ഞു എന്ന് അന്ന് കോൺഗ്രസ് സഖ്യകക്ഷി നേതാക്കൾ തന്നെ പരസ്യമായി പറഞ്ഞിരുന്നു. ഭീകരർക്കായി കണ്ണീരൊഴുക്കുന്ന ആ ഭരണകാലം രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷയെ എത്രമാത്രം ദുർബലപ്പെടുത്തിയിരുന്നു!
ഇപ്പോൾ പുസ്തകത്തിലും ദേശസുരക്ഷാ വിഷയങ്ങളിൽ സർക്കാരിനെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ അവർ മറന്നിട്ടില്ല. എന്നാൽ 26/11 മുംബൈ ഭീകരാക്രമണം നടക്കുമ്പോഴും, അതിനുശേഷവും അന്നത്തെ യുപിഎ സർക്കാർ സ്വീകരിച്ച ദുർബലമായ, നട്ടെല്ലില്ലാത്ത നിലപാടുകൾ ഇന്ത്യക്കാർക്ക് ഇന്നും ഓർമ്മയുണ്ട്. രാജ്യത്ത് നിരന്തരം ബോംബ് സ്ഫോടനങ്ങൾ നടന്നിട്ടും ‘മനസ്സമാധാനത്തിന്റേതായ ചർച്ചകൾ’ നടത്തി കഴിഞ്ഞുകൂടിയ ആ ഭരണകൂടം ഇന്ന് സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് വിരോധാഭാസമാണ്.
ദേശസുരക്ഷയേക്കാൾ സ്വന്തം വോട്ടുബാങ്കിന് പ്രാധാന്യം നൽകിയ ഒരു കാലഘട്ടത്തെ വെള്ളപൂശാൻ ഇന്ന് എത്ര മനോഹരമായ ഇംഗ്ലീഷിൽ പുസ്തകമെഴുതിയാലും ചരിത്രരേഖകൾക്ക് അത് മായ്ച്ചുകളയാൻ കഴിയില്ല! ഭീകരർ കൊല്ലപ്പെടുമ്പോൾ കണ്ണീരൊഴുക്കുകയും, നാടിനുവേണ്ടി ജീവൻ വെടിഞ്ഞ സൈനികരുടെയും പോലീസുകാരുടെയും ത്യാഗത്തെ വിലകുറച്ചു കാണുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ ‘സെലക്ടീവ് സിമ്പതി’ തന്നെയാണ് ബിജെപി ശക്തമായി ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത്.”
“സ്വന്തം പാർട്ടിയിലെ മുതിർന്ന നേതാക്കളെ പോലും സോണിയ ഗാന്ധി എങ്ങനെയാണ് കണ്ടിരുന്നത് എന്നതിന്റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ് മുൻ രാഷ്ട്രപതി പ്രണബ് മുഖർജിയെക്കുറിച്ചുള്ള പുസ്തകത്തിലെ പരാമർശങ്ങൾ!
സോണിയ തന്റെ പുസ്തകത്തിൽ എഴുതുന്നു: ‘പ്രണബ് മുഖർജി പ്രധാനമന്ത്രിയാകാൻ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചത് തനിക്ക് ഞെട്ടലുണ്ടാക്കി’ എന്ന്! ഇതിനെതിരെ പ്രണബ് മുഖർജിയുടെ മകൾ ശർമ്മിഷ്ഠ മുഖർജി തന്നെ രംഗത്തെത്തിയത് നമ്മൾ കണ്ടതാണ്. അവർ ശക്തമായി ചോദിച്ചു: **’പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ രാഷ്ട്രീയ പരിചയവും ഭരണപാടവവുമുള്ള ഒരു നേതാവിന് പ്രധാനമന്ത്രിയാകാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടായതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്? എന്തുകൊണ്ട് പ്രണബ്ദാ പ്രധാനമന്ത്രിയാകുന്നത് കോൺഗ്രസിൽ പ്രശ്നമായി മാറി?’ ഇവിടെയാണ് കുടുംബവാഴ്ചയുടെയും (Dynastic Politics) അഹങ്കാരത്തിന്റെയും യഥാർത്ഥ ചിത്രം തെളിയുന്നത്. ഗാന്ധി കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചവർക്ക് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ട ഒന്നാണ് ഇന്ത്യയുടെ പ്രധാനമന്ത്രി പദം എന്ന മനോഭാവമല്ലേ ഇവിടെ വ്യക്തമാകുന്നത്? സാധാരണക്കാരനായി ജനിച്ചു വളർന്ന്, സ്വന്തം കഴിവുകൊണ്ട് ഉയർന്നുവന്ന പ്രണബ് മുഖർജിയെപ്പോലൊരു നേതാവ് പ്രധാനമന്ത്രി പദവി ആഗ്രഹിച്ചത് ഒരു ‘അപരാധമായി’ ചിത്രീകരിക്കുന്നതിലൂടെ, നെഹ്‌റു-ഗാന്ധി കുടുംബത്തിന്റെ കുടുംബാധിപത്യ രാഷ്ട്രീയ മനോഭാവമാണ് പുറത്തുവരുന്നത്. കഴിവുള്ളവരെ വളരാൻ അനുവദിക്കാത്ത, കുടുംബത്തിന് അടിമകളായി മാത്രം നേതാക്കളെ കാണുന്ന ആ പഴയ കോൺഗ്രസ് രീതി തന്നെയാണ് സോണിയാ ജി ഇപ്പോഴും ന്യായീകരിക്കാൻ നോക്കുന്നത്.”
അതുകൊണ്ട്,… *Belonging: A Journey of Love* എന്ന ഈ പുസ്തകം യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ്?
ഇത് ഇന്ത്യയോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ കഥയല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ ഭരണകാലത്ത് വരുത്തിവെച്ച ദ്രോഹങ്ങളും, അഴിമതികളും, വീഴ്ചകളും ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെക്കാനുള്ള അവസാന ശ്രമമാണ്! 1984-ലെ സിഖ് കുടുംബങ്ങളുടെ കണ്ണീരിനും, ബോഫോഴ്‌സ് അഴിമതിക്കും, 26/11-ൽ ജീവൻ പൊലിഞ്ഞ നിരപരാധികൾക്കും മുന്നിൽ ഈ പുസ്തകത്തിലെ വരികൾക്ക് യാതൊരു വിലയുമില്ല! 2014-ന് മുമ്പുള്ള ആ അസ്ഥിരതയുടെയും അഴിമതിയുടെയും കാലത്തേക്ക് ഇന്ത്യയെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകാൻ ആരെല്ലാം ശ്രമിച്ചാലും, അതിന് ഈ രാജ്യത്തെ ജനങ്ങൾ ഒരിക്കലും അനുവദിക്കില്ല!
