സമാധാന കരാർ ലംഘിച്ച് ഇസ്രായേൽ; ഗാസ ഇനി ഇല്ലാതാകുമോ?

ഗാസയിൽ സമാധാനം തിരിച്ചുവരുമെന്നും അവിടുത്തെ ചോരപ്പുഴയ്ക്ക് ഒരു അറുതിയാകുമെന്നും ലോകം മുഴുവൻ ഉറച്ചുവിശ്വസിച്ച ഒരു ദിവസമുണ്ടായിരുന്നു. പലസ്തീനിലെ സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യർക്ക് വലിയൊരു പ്രതീക്ഷ നൽകിക്കൊണ്ട് 2025 ഒക്ടോബർ 9-ന് ഒരു വലിയ കരാർ ഒപ്പുവെക്കപ്പെട്ടു. രണ്ട് വർഷത്തോളം നീണ്ട കടുത്ത ബോംബാക്രമണങ്ങൾക്കും കരാക്രമണങ്ങൾക്കും ഒടുവിലാണ് അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിന്റെ 20 പോയിന്റ് സമാധാന പദ്ധതിക്ക് അംഗീകാരമാകുന്നത്. ഈ വാർത്ത അന്താരാഷ്ട്ര മാധ്യമങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരും കരുതിയത് ഗാസയിലെ മനുഷ്യരുടെ ഭാവി ഇനി സുരക്ഷിതമായിരിക്കും എന്നാണ്. കാരണം, ആ കരാറിൽ ഇസ്രായേൽ സൈന്യത്തിന് മേൽ വളരെ കൃത്യമായ ചില നിബന്ധനകൾ വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
​പ്ലാനർമാർ ‘യെല്ലോ ലൈൻ’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന ഒരു താൽക്കാലിക അതിർത്തിക്ക് പിന്നിലേക്ക് ഇസ്രായേൽ സൈന്യം പിൻവാങ്ങണം എന്നതായിരുന്നു അതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യവസ്ഥ. അതുവഴി ഗാസയുടെ 58 ശതമാനം പ്രദേശത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം തൽക്കാലം ഇസ്രായേലിന് കൈവശം വെക്കാമെന്നും, പിന്നീട് ഒരു നിശ്ചിത തീയതിക്കുള്ളിൽ അവിടെനിന്ന് പൂർണ്ണമായി സൈന്യത്തെ പിൻവലിക്കണമെന്നും കരാറിൽ വ്യക്തമായി എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ട് വർഷത്തെ നരകയാതന അനുഭവിച്ച ഗാസ നിവാസികൾക്ക് ഈ കരാർ ഒരു പുതിയ പുലരിയുടെ തുടക്കമായിട്ടാണ് തോന്നിയത്. എന്നാൽ, ആ പ്രതീക്ഷകൾക്ക് എത്രമാത്രം ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നു? കരാർ ഒപ്പിട്ട് മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഈ സൈനിക പിന്മാറ്റം ഒരിടത്തും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണ് ഇന്നത്തെ ഭീകരമായ യാഥാർത്ഥ്യം.സമാധാന കരാറും വെടിനിർത്തലും നിലനിൽക്കുന്നു എന്ന് അന്താരാഷ്ട്ര സമൂഹം പറയുന്ന ഈ മാസങ്ങളിൽ പോലും ഗാസയിൽ ദിവസേന കടുത്ത ആക്രമണങ്ങൾ നടന്നു. അതിലൂടെ മാത്രം കുറഞ്ഞത് 922 പേരെങ്കിലും കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഇതിലും അപകടകരമായ കാര്യം, ഇസ്രായേൽ സൈന്യം ഒഴിഞ്ഞുപോകുന്നതിന് പകരം ഗാസയിലെ തങ്ങളുടെ അധികാരപരിധി വീണ്ടും 11 ശതമാനം കൂടി വ്യാപിപ്പിച്ചു എന്നതാണ്. 2026 മാർച്ചിൽ ശേഖരിച്ച ഉപഗ്രഹ ചിത്രങ്ങളും ഡാറ്റയും പരിശോധിച്ചാൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാകും; താൽക്കാലിക അതിർത്തിയായിരിക്കുമെന്ന് ലോകം കരുതിയ ഭാഗത്ത് ഇസ്രായേൽ ചുരുങ്ങിയത് 32 പുതിയ സൈനിക ഔട്ട്‌പോസ്റ്റുകളും ശക്തമായ ഭൂഗർഭ പ്രതിരോധ മതിലുകളും സ്ഥിരമായ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളും കെട്ടിയുയർത്തിക്കഴിഞ്ഞു. അതായത്, സമാധാന കരാർ ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് ആ മണ്ണിൽ സ്ഥിരമായി ഉറച്ചുനിൽക്കാനാണ് അവർ പദ്ധതിയിടുന്നത്.
​ഇതിനൊപ്പമാണ് ഗാസയിലെ മനുഷ്യർ അനുഭവിക്കുന്ന കടുത്ത ദുരിതം. കഴിഞ്ഞ വർഷം ഒക്ടോബർ മുതൽ ഓക്സ്ഫാം ഉൾപ്പെടെയുള്ള അന്താരാഷ്ട്ര മാനുഷിക ഏജൻസികൾ നിരന്തരം ഒരു കാര്യം ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ട്; ഗാസയിലേക്ക് എത്തുന്ന ഭക്ഷണവും മരുന്നും അടക്കമുള്ള അവശ്യവസ്തുക്കളുടെയും മാനുഷിക സഹായങ്ങളുടെയും വിതരണം ഇസ്രായേൽ ബോധപൂർവ്വം നിയന്ത്രിക്കുകയാണ്. ഒരു ജനതയെ മുഴുവൻ പട്ടിണിക്കിട്ടും അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ നിഷേധിച്ചും അവർ അവിടെ കടുത്ത മാനുഷിക പ്രതിസന്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഈ വലിയ ആരോപണങ്ങളെല്ലാം നിലനിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഇസ്രായേൽ പ്രധാനമന്ത്രി ബെഞ്ചമിൻ നെതന്യാഹുവിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഞെട്ടിക്കുന്ന ഒരു പരസ്യ പ്രഖ്യാപനം ഉണ്ടായത്. ഒരു രാഷ്ട്രീയ സമ്മേളനത്തിൽ സംസാരിക്കവെ അദ്ദേഹം തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു: “നമ്മൾ ഇപ്പോൾ ഹമാസിനെ എല്ലാ വശങ്ങളിൽ നിന്നും ഞെരുക്കുകയാണ്. ഇപ്പോൾ സ്ട്രിപ്പിന്റെ 60 ശതമാനം പ്രദേശവും നമ്മുടെ പൂർണ്ണമായ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്.”
​നെതന്യാഹു ഇത് പറയുമ്പോൾ സദസ്സിൽ നിന്നും ഒരാൾ ആവേശത്തോടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു, “നമുക്ക് 100 ശതമാനവും വേണം!” എന്ന്. അപ്പോൾ നെതന്യാഹു ഒന്നുനിർത്തി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകിയത് ഇങ്ങനെയാണ്: “നമുക്ക് പടിപടിയായി പോകാം. ആദ്യം 70 ശതമാനം. നമുക്ക് അതിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കാം. ഞങ്ങൾ അവരെ എല്ലാ വശങ്ങളിൽ നിന്നും സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കുകയാണ്, ബാക്കി അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഞങ്ങൾ പിന്നീട് കൈകാര്യം ചെയ്തോളാം.” ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പ്രധാനമന്ത്രി അന്താരാഷ്ട്ര കരാറുകളെ കാറ്റിൽപ്പറത്തിക്കൊണ്ട് മറ്റൊരു പ്രദേശത്തിന്റെ 70 ശതമാനവും തങ്ങൾ കൈക്കലാക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന് പരസ്യമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന കാഴ്ചയാണിത്. ഈ പ്രസ്താവനയെക്കുറിച്ച് ഔദ്യോഗികമായ വ്യക്തത തേടി പ്രമുഖ മാധ്യമമായ അൽ ജസീറ ഇസ്രായേൽ പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ ഓഫീസുമായി ബന്ധപ്പെട്ടെങ്കിലും അവരിൽ നിന്നും ഒരു മറുപടിയും ലഭിച്ചില്ല.​അന്താരാഷ്ട്ര നിയമവിദഗ്ദ്ധർ ഇതിനെ വളരെ ഗൗരവത്തോടെയാണ് കാണുന്നത്. ഡബ്ലിനിലെ ട്രിനിറ്റി കോളേജിലെ അന്താരാഷ്ട്ര മനുഷ്യാവകാശ നിയമ പ്രൊഫസറായ മൈക്കൽ ബെക്കർ പറയുന്നത്, ഗാസ മുനമ്പിന്റെ മുഴുവൻ ഭാഗത്തും സ്ഥിരമായ ഫലപ്രദമായ നിയന്ത്രണം നടപ്പിലാക്കുക എന്നതാണ് ഇസ്രായേലിന്റെ ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ നമ്മൾ സംസാരിക്കുന്നത് ഒരു ‘നിയമവിരുദ്ധമായ കൂട്ടിച്ചേർക്കലിനെ’ (Illegal Annexation) കുറിച്ചാണ് എന്നാണ്. കാരണം ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെയോ സൈനിക ശക്തിയിലൂടെയോ മറ്റൊരു രാജ്യം പിടിച്ചെടുക്കുന്നത് അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങളുടെ നഗ്നമായ ലംഘനമാണ്. 2024-ൽ അന്താരാഷ്ട്ര നീതിന്യായ കോടതി (ICJ) പുറപ്പെടുവിച്ച ഉപദേശക അഭിപ്രായത്തിൽ ഈ കാര്യം വീണ്ടും അടിവരയിട്ട് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതുമാണ്. പക്ഷേ, ഇത്തരം നിയമങ്ങളെയോ അന്താരാഷ്ട്ര കോടതിയെയോ ഇസ്രായേൽ ഭയപ്പെടുന്നില്ല എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം.
​2023 ഒക്ടോബറിൽ ഗാസയ്‌ക്കെതിരായ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചതുമുതൽ ഇന്നുവരെ ഇസ്രായേൽ സൈന്യം അവിടെ കുറഞ്ഞത് 72,819 പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയുമാണ് കൊന്നൊടുക്കിയത്. ഇതിനുപുറമേ പതിനായിരക്കണക്കിന് ആളുകളെ കാണാതായിട്ടുണ്ട്, അവർ തകർന്നടിഞ്ഞ കെട്ടിടങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ മരിച്ചുകിടക്കുന്നു എന്നാണ് കരുതപ്പെടുന്നത്. 2025 ആയപ്പോഴേക്കും ഗാസയിൽ ജനങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നിലനിർത്താൻ ആവശ്യമായ ആശുപത്രികളും വിദ്യാലയങ്ങളും കുടിവെള്ള സംവിധാനങ്ങളും ഉൾപ്പെടെയുള്ള എല്ലാ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളും ഇസ്രായേൽ തകർത്തു. അവിടെ കടുത്തൊരു കൃത്രിമ ക്ഷാമം അവർ സൃഷ്ടിച്ചു. ഇത്രയൊക്കെ ക്രൂരതകൾ ചെയ്ത് കൂട്ടിയിട്ടും ലോകരാഷ്ട്രങ്ങളിൽ നിന്ന് അർത്ഥവത്തായ യാതൊരു സാമ്പത്തിക ഉപരോധവും ഇസ്രായേൽ നേരിട്ടിട്ടില്ല. വലിയ ജനകീയ പ്രതിഷേധങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒളിമ്പിക്സ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള അന്താരാഷ്ട്ര കായിക, വിനോദ മത്സരങ്ങളിൽ അവർ ഇപ്പോഴും സജീവമായി പങ്കെടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
​അമേരിക്ക ഇടപെട്ട് ഇസ്രായേലിന് മേൽ സ്വന്തം നിബന്ധനകൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുമെന്ന ലോകത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയും അടിസ്ഥാനരഹിതമാണെന്ന് തെളിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞ വർഷം ഒക്ടോബറിൽ വെടിനിർത്തൽ പ്രഖ്യാപിച്ചതിന് ശേഷം, 2026 ഏപ്രിലോടെ ഇസ്രായേൽ ഗാസയിൽ തങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം ശക്തമാക്കുകയും വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ അമേരിക്ക ഫലപ്രദമായി പ്രതികരിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു. ഇസ്രായേലിന്റെ ഈ അധിനിവേശം കാരണം ഗാസയിലെ നിവാസികൾക്ക് സ്വന്തം നാടിന്റെ മൂന്നിൽ രണ്ട് ഭാഗത്തേക്കുള്ള പ്രവേശനമാണ് പൂർണ്ണമായും തടസ്സപ്പെട്ടത്. ഈ വിഷയത്തിൽ യുഎസ് സ്റ്റേറ്റ് ഡിപ്പാർട്ട്‌മെന്റിന്റെ പ്രതികരണം തേടിയെങ്കിലും അവരും മറുപടി നൽകാൻ തയ്യാറായില്ല.
​ഇത്രയും ചെറിയൊരു പ്രദേശത്തേക്ക് ചുരുക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഗാസയിലെ ജനസംഖ്യയ്ക്ക് അവിടെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയുമോ? അത് പറയാൻ വളരെ പ്രയാസമാണ് എന്നാണ് യുഎന്നിന്റെ ഓഫീസ് ഫോർ ദി കോർഡിനേഷൻ ഓഫ് ഹ്യൂമാനിറ്റേറിയൻ അഫയേഴ്‌സ് (OCHA) പോലുള്ള ഏജൻസികൾ പറയുന്നത്. ചുരുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ഭൂപ്രദേശത്ത് ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യർ എങ്ങനെ ജീവിക്കും എന്നതിൽ അവർ കടുത്ത ആശങ്ക രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നാൽ ഇതിനുള്ള ഇസ്രായേലിന്റെ ഉത്തരം വളരെ ലളിതമാണ്. ഈ ആഴ്ച ബുധനാഴ്ച ഹമാസ് നേതാവ് മുഹമ്മദ് ഒദെ കൊല്ലപ്പെട്ടതിനെ അനുസ്മരിച്ച് ഇസ്രായേൽ പ്രതിരോധ മന്ത്രി ഇസ്രായേൽ കാറ്റ്സ് ഒരു പ്രസ്താവനയിൽ എഴുതി: “ഗാസയിൽ നിന്ന് പലസ്തീനികളെ സ്വമേധയാ കുടിയൊഴിപ്പിക്കാനുള്ള പദ്ധതി ഞങ്ങളും നടപ്പിലാക്കും, എല്ലാം ശരിയായ സമയത്തും കൃത്യമായ രീതിയിലും നടക്കും.”
​ഈ “സ്വമേധയാ ഉള്ള കുടിയേറ്റം” (Voluntary Migration) എന്ന വാക്ക് ഇസ്രായേൽ ദേശീയ സുരക്ഷാ മന്ത്രി ഇറ്റാമർ ബെൻ-ഗ്വിർ, ധനകാര്യ മന്ത്രി ബെസലേൽ സ്മോട്രിച്ച് എന്നിവരുൾപ്പെടെയുള്ള പല തീവ്രവലതുപക്ഷ മന്ത്രിമാരും സ്ഥിരമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. എന്നാൽ അന്താരാഷ്ട്ര നിരീക്ഷകർ പറയുന്നത് ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം ‘വംശീയ ഉന്മൂലനം’ (Ethnic Cleansing) എന്നാണ്. ഒരു ജനതയെ അവരുടെ സ്വന്തം മണ്ണിൽ നിന്ന് നിർബന്ധിതമായി നീക്കം ചെയ്യുക എന്നത് നിർബന്ധിത കുടിയിറക്കത്തിന് തുല്യമാണ്. ഇത് പലസ്തീൻ ജനതയുടെ സ്വയം നിർണ്ണയത്തിനുള്ള മൗലികാവകാശത്തെ ലംഘിക്കുന്നു. സ്വയം നിർണ്ണയ തത്വം യുഎൻ ചാർട്ടറിന്റെ ഒരു “മൂലക്കല്ലായി” വർത്തിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.എന്നാൽ ഇന്ന് ലോകത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ ഗാസയിലെ ഈ വലിയ ദുരന്തത്തിൽ നിന്നുമെല്ലാം പാടെ മാറിയിരിക്കുന്നു. അന്താരാഷ്ട്ര മാധ്യമങ്ങളും ലോകരാജ്യങ്ങളും ഇപ്പോൾ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത് അമേരിക്കയിലെ പുതിയ രാഷ്ട്രീയ മാറ്റങ്ങളെയും, ഇസ്രായേലിന്റെ ഇറാനെതിരെയുള്ള യുദ്ധത്തെയും, ലെബനനിൽ വലിയൊരു ഭാഗം കൈവശപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഇസ്രായേൽ നടത്തുന്ന സൈനിക നടപടികളെയുമാണ്. ഇറാനെതിരെ അമേരിക്ക ആരംഭിച്ച വിനാശകരവും നിയമവിരുദ്ധവുമായ യുദ്ധത്തിന് പരിഹാരം തേടുന്നതിൽ ട്രംപ് ഭരണകൂടം ഇസ്രായേലിന്റെ താൽപ്പര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കാൻ തയ്യാറായേക്കാം, എന്നാൽ അമേരിക്കയ്ക്ക് ഗാസയിൽ താൽപ്പര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടതായി തോന്നുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ നെതന്യാഹുവിന്റെ സർക്കാരിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് സംയമനം പാലിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതിൽ സമാധാന ബോർഡ് വഹിക്കാൻ തയ്യാറാണെന്ന് വ്യക്തമല്ല.
​സമാധാന കരാറുകൾ വെറും കടലാസ് തുണ്ടുകളാക്കി മാറ്റിക്കൊണ്ട് ഒരു ജനതയെ സ്വന്തം മണ്ണിൽ നിന്ന് പടിപടിയായി ഇല്ലാതാക്കുന്ന കാഴ്ചയ്ക്കാണ് ലോകം ഇന്ന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നത്. ഇവിടെ വലിയൊരു ചോദ്യം ബാക്കിയാവുകയാണ്; നിയമങ്ങളും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളും സംസാരിക്കുന്ന ലോകശക്തികൾ ഈ അനീതിക്ക് നേരെ എത്രകാലം കണ്ണടച്ചിരിക്കും? ഒരു വശത്ത് വെടിനിർത്തൽ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും മറു വശത്ത് അധിനിവേശം തുടരുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ ഇരട്ടത്താപ്പ് എന്ന് അവസാനിക്കും? ഗാസയിലെ മനുഷ്യരുടെ വിലാപങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ലോകം എപ്പോഴാണ് നീതിപൂർവ്വം കാതോർക്കുക?