ഇന്ത്യയുടെ ദിനംപ്രതിയുള്ള മൊത്തം ക്രൂഡ് ഓയിൽ ആവശ്യകതയുടെ 20 ശതമാനവും ഒറ്റയ്ക്ക് നൽകാൻ ഞങ്ങൾ തയ്യാറാണ്! ഇതാണ് ഗയാനയുടെ ആ വമ്പൻ പ്രഖ്യാപനം! എന്തിനാണ് ഗയാന തങ്ങളുടെ എണ്ണ ശേഖരം ചൈനയ്ക്കും അമേരിക്കയ്ക്കും നൽകുന്നതിന് പകരം ഇന്ത്യയ്ക്ക് നൽകാൻ ഇത്രയധികം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
എല്ലാ കണക്കുകളും കൃത്യമായ ഡാറ്റകളും വെച്ച് നമുക്കിതൊന്ന് വിശദമായി പരിശോധിക്കാം. ആദ്യം നമുക്ക് ഇതിന്റെ ഗൗരവം കണക്കുകളിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാം. ഗയാനയുടെ ഇന്ത്യൻ ഹൈക്കമ്മീഷണറായ ധർമ്മകുമാർ സിംഗ് അടുത്തിടെ നടത്തിയ ഒരു പ്രസ്താവനയാണ് ഇപ്പോൾ അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ വലിയ ചർച്ചയായിരിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയുടെ ദീർഘകാല ഊർജ്ജ പങ്കാളിയാകാൻ ഗയാന ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നും, ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിദിന ക്രൂഡ് ഓയിൽ ആവശ്യകതയുടെ 20 ശതമാനം വരെ നിറവേറ്റാൻ തങ്ങൾക്ക് സാധിക്കുമെന്നുമാണ് അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കിയത്.
ഇതൊരു ചെറിയ കണക്കല്ല.
- നിലവിൽ ഇന്ത്യ ലോകത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ വലിയ ക്രൂഡ് ഓയിൽ ഉപഭോക്താവാണ്. അമേരിക്കയും ചൈനയും കഴിഞ്ഞാൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ എണ്ണ ഉപയോഗിക്കുന്നത് നമ്മളാണ്.
- ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഒരു ദിവസം പ്രവർത്തിക്കാൻ ഏകദേശം 5 മില്യൺ ബാരൽ (50 ലക്ഷം ബാരൽ) ക്രൂഡ് ഓയിലാണ് ആവശ്യമായി വരുന്നത്.
- ഇതിൽ 1 മില്യൺ ബാരൽ (10 ലക്ഷം ബാരൽ) എണ്ണ ദിവസവും ഇന്ത്യയ്ക്ക് നൽകാമെന്നാണ് ഗയാന മുന്നോട്ടുവെച്ചിരിക്കുന്ന പ്രൊപ്പോസൽ! അതായത് നമ്മുടെ മൊത്തം ആവശ്യകതയുടെ കൃത്യം 20 ശതമാനം!
ഇനി ഗയാനയുടെ കൈവശം ഇത്രയധികം എണ്ണയുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം വരാം. ഉണ്ട് എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം! ഗയാനയുടെ ആകെ തെളിയിക്കപ്പെട്ട എണ്ണ ശേഖരം അഥവാ പ്രൂവൻ റിസർവ് (Proven Reserves) ഏകദേശം 12 ബില്യൺ ബാരലോളം വരും!
2026-ന്റെ ആദ്യ പകുതിയിൽ പുറത്തുവന്ന റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, ഗയാനയുടെ പ്രതിദിന ഉത്പാദനം ഏകദേശം 0.9 മില്യൺ ബാരലിലേക്ക് എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. 2025-ലെ കണക്കുകളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ഏകദേശം 50 ശതമാനത്തോളം വളർച്ചയാണ് ഒറ്റവർഷം കൊണ്ട് അവർ നേടിയത്! വരും വർഷങ്ങളിൽ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുന്നതോടെ അവരുടെ ഉത്പാദനം 1 മില്യൺ ബാരലും കടന്ന് കുതിക്കും. ഇതിനർത്ഥം, ഗയാന ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന എണ്ണയുടെ സിംഹഭാഗവും നേരെ ഇന്ത്യയിലേക്കാണ് ഒഴുകിയെത്താൻ പോകുന്നത് എന്നാണ്!
ഗയാന മുന്നോട്ടുവെച്ചിരിക്കുന്നത് വെറുമൊരു ‘എണ്ണ വാങ്ങൽ-വിൽക്കൽ’ കരാർ മാത്രമല്ല. ഇതിന് പിന്നിൽ ഇന്ത്യയ്ക്കും ഗയാനയ്ക്കും ഒരുപോലെ നേട്ടമുണ്ടാക്കുന്ന വലിയൊരു തന്ത്രപരമായ മാസ്റ്റർ പ്ലാൻ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. പ്രധാനമായും നാല് കാര്യങ്ങളാണ് ഈ പ്രൊപ്പോസലിൽ ഉള്ളത്: ഒന്നാമത്തേത്, ദീർഘകാല എണ്ണ വിതരണ കരാർ (Long-term Supply Agreement): ആഗോള വിപണിയിൽ എണ്ണവില എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കൂടാം, കുറയാം. എന്നാൽ ഒരു ദീർഘകാല കരാറിലൂടെ ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്ഥിരതയുള്ള വിലയിൽ മുടക്കമില്ലാതെ എണ്ണ ലഭിക്കും.
രണ്ടാമത്തേത്, ജോയിന്റ് ഓയിൽ റിഫൈനറികൾ (Joint Oil Refineries): ഇതാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട നീക്കം. ഗയാനയിൽ വലിയ എണ്ണ ശേഖരം ഉണ്ടെങ്കിലും, അത് ശുദ്ധീകരിക്കാനുള്ള വലിയ റിഫൈനറികൾ അവർക്കില്ല. എന്നാൽ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ റിഫൈനറികൾ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നതിൽ അഗ്രഗണ്യരാണ് ഇന്ത്യ! റിലയൻസിന്റെ ജാംനഗർ റിഫൈനറിയും, ഇന്ത്യൻ ഓയിൽ കോർപ്പറേഷനും, ബിപിസിഎല്ലുമെല്ലാം ഇതിൽ ലോകോത്തര നിലവാരമുള്ളവരാണ്.
ഇതൊരു ലളിതമായ ഉദാഹരണത്തിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാം. ഒരു കർഷകൻ തക്കാളി കൃഷി ചെയ്ത് അത് പച്ചയ്ക്ക് വിറ്റാൽ അയാൾക്ക് കിട്ടുന്ന ലാഭം വളരെ കുറവായിരിക്കും. എന്നാൽ ആ തക്കാളി പ്രോസസ്സ് ചെയ്ത് ടൊമാറ്റോ സോസോ കെച്ചപ്പോ ആക്കി മാറ്റിയാൽ അയാൾക്ക് അതിന്റെ പത്തിരട്ടി ലാഭം കിട്ടും! ഇതുതന്നെയാണ് എണ്ണയുടെ കാര്യത്തിലും. ക്രൂഡ് ഓയിൽ അസംസ്കൃത വസ്തുവായി വിൽക്കുന്നതിന് പകരം, ഗയാനയിൽ വെച്ച് തന്നെ ഇന്ത്യയുടെ സഹായത്തോടെ റിഫൈനറികൾ നിർമ്മിച്ച് അത് പെട്രോളും ഡീസലുമായി മാറ്റി വിൽക്കാനാണ് ഗയാന ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
മൂന്നാമത്തേത്, മറൈൻ ബങ്കറിംഗ് ഹബ് (Marine Bunkering Hub): ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി നോക്കിയാൽ ഗയാന സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിനും കരീബിയൻ കടലിനും തൊട്ടടുത്താണ്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും തിരക്കേറിയ കപ്പൽ പാതകളിൽ ഒന്നാണിത്. ദിവസേന ആയിരക്കണക്കിന് ചരക്കുകപ്പലുകളാണ് ഇതുവഴി കടന്നുപോകുന്നത്. ഈ കപ്പലുകൾക്ക് ഇന്ധനം നിറയ്ക്കുന്നതിനും (Refueling), ഫ്യൂവൽ സ്റ്റോറേജിനും, മറ്റ് പോർട്ട് സേവനങ്ങൾക്കുമായി ഒരു കൂറ്റൻ ‘ബങ്കറിംഗ് ഹബ്’ ഗയാനയിൽ നിർമ്മിക്കാൻ ഇന്ത്യയുടെ നിക്ഷേപമാണ് അവർ തേടുന്നത്.
നാലാമത്തേത്, എക്സ്പ്ലോറേഷനും പ്രൊഡക്ഷനും: ഗയാനയിലെ പെട്രോളിയം ഇൻഫ്രാസ്ട്രക്ചർ മേഖലയിൽ ഇന്ത്യൻ കമ്പനികൾക്ക് നേരിട്ട് നിക്ഷേപം നടത്താനും പുതിയ എണ്ണപ്പാടങ്ങൾ കണ്ടെത്താനുമുള്ള അവസരമാണിത്.
നമ്മളിൽ പലരും ഗയാന എന്ന പേര് കേൾക്കുന്നത് തന്നെ ഒരുപക്ഷേ ക്രിക്കറ്റ് മത്സരങ്ങളിലൂടെ ആയിരിക്കും. വെസ്റ്റ് ഇൻഡീസ് ക്രിക്കറ്റ് ടീമിന്റെ ഭാഗമായ ഒരു രാജ്യമാണ് ഗയാന. സൗത്ത് അമേരിക്കയുടെ വടക്കൻ തീരത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഈ രാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനം ജോർജ്ടൗൺ ആണ്. 1966-ൽ ബ്രിട്ടീഷുകാരിൽ നിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയ ഈ രാജ്യത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക ഭാഷ ഇംഗ്ലീഷ് ആണ്. ഏകദേശം 10 ലക്ഷം മാത്രമാണ് ഇവിടുത്തെ ജനസംഖ്യ. വെനസ്വേല, ബ്രസീൽ, സുരിനാം എന്നിവയാണ് അയൽരാജ്യങ്ങൾ.
പതിറ്റാണ്ടുകളോളം കൃഷി, മൈനിങ്, വനവിഭവങ്ങൾ എന്നിവയെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു സാധാരണ രാജ്യമായിരുന്നു ഗയാന. എന്നാൽ 2015-ൽ ആ രാജ്യത്തിന്റെ തലവര തന്നെ മാറിമറിഞ്ഞു!
2015-ൽ ഗയാനയുടെ തീരക്കടലിൽ, അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിൽ ‘സ്റ്റാബ്രോക്ക് ബ്ലോക്ക്’ (Stabroek Block) എന്ന പേരിൽ ഒരു കൂറ്റൻ ഓഫ്ഷോർ എണ്ണപ്പാടം കണ്ടെത്തി! അമേരിക്കൻ ഭീമനായ എക്സോൺ മൊബീൽ (ExxonMobil – 45% ഓഹരി), ഷെവ്റോൺ (Chevron – 30% ഓഹരി), ചൈനയുടെ CNOOC (25% ഓഹരി) എന്നിവർ ചേർന്നുള്ള കൺസോർഷ്യമാണ് ഇവിടെ പര്യവേക്ഷണം നടത്തിയത്.
ഒരു രാജ്യത്ത് എണ്ണ കണ്ടെത്തി എന്ന് പറയുന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം കാര്യമില്ല. അത് വാണിജ്യപരമായി ലാഭകരമായി (Commercially Viable) പുറത്തെടുക്കാൻ സാധിക്കണം. ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ പലയിടത്തും എണ്ണയുടെ സാന്നിധ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും, അത് കുഴിച്ചെടുക്കാനുള്ള ചെലവ് വളരെ കൂടുതലായതുകൊണ്ട് ലാഭകരമല്ല. എന്നാൽ ഗയാനയിലെ സ്റ്റാബ്രോക്ക് ബ്ലോക്കിൽ 11 ബില്യൺ ബാരലിലധികം എണ്ണ വളരെ കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ ഖനനം ചെയ്യാൻ സാധിക്കുമെന്ന് തെളിഞ്ഞു!
ഇതോടെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വേഗത്തിൽ വളരുന്ന സമ്പദ്വ്യവസ്ഥകളിൽ ഒന്നായി ഗയാന മാറി. 2026-ന്റെ ആദ്യ ആറ് മാസങ്ങളിൽ മാത്രം എണ്ണ കയറ്റുമതിയിലൂടെ ഗയാന നേടിയത് 15 ബില്യൺ ഡോളറിലധികം വരുമാനമാണ്!
ഗയാനയുടെ ഹൈക്കമ്മീഷണർ അവകാശപ്പെടുന്നത്, തങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ള ക്രൂഡ് ഓയിൽ ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും മികച്ച ഒന്നാണ് എന്നാണ്. ഇതൊരു വെറും വീരവാദമല്ല, ഇതിന് പിന്നിൽ കൃത്യമായ ശാസ്ത്രീയ കാരണങ്ങളുണ്ട്!
ക്രൂഡ് ഓയിലിന്റെ ഗുണനിലവാരം അളക്കുന്നത് രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ നോക്കിയാണ്: - അത് ലൈറ്റ് (Light) ആണോ അതോ ഹെവി (Heavy) ആണോ?
- അത് സ്വീറ്റ് (Sweet) ആണോ അതോ സോർ (Sour) ആണോ?
ഗയാനയിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന എണ്ണ ‘ലൈറ്റ് ക്രൂഡ്’ (Light Crude) ആണ്. അതായത് ഇതിന്റെ സാന്ദ്രത (Density) വളരെ കുറവാണ്. സാന്ദ്രത കുറവായതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇത് റിഫൈനറികളിൽ ശുദ്ധീകരിച്ച് പെട്രോളും ഡീസലുമാക്കി മാറ്റാൻ വളരെ എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ ഹെവി ക്രൂഡ് ഓയിൽ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ വലിയ സങ്കീർണ്ണമായ പ്രക്രിയകൾ ആവശ്യമാണ്.
രണ്ടാമതായി, ഗയാനയുടെ എണ്ണ ‘സ്വീറ്റ് ക്രൂഡ്’ (Sweet Crude) ആണ്. ഇതിനർത്ഥം ഈ എണ്ണയിൽ സൾഫറിന്റെ അളവ് (Sulphur Content) വളരെ കുറവാണ് എന്നാണ്. എണ്ണയിൽ സൾഫർ കൂടുതലാണെങ്കിൽ അത് നീക്കം ചെയ്യാൻ (Desulfurization) വലിയ ചെലവ് വരും. എന്നാൽ സൾഫർ കുറവായതുകൊണ്ട് ഗയാനയുടെ എണ്ണ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ചെലവ് വളരെ കുറവാണ്, പരിസ്ഥിതി മലിനീകരണവും കുറവാണ്! ചുരുക്കത്തിൽ, ലോകത്തിലെ ഏതൊരു റിഫൈനറിയും കൊതിക്കുന്ന ‘ലൈറ്റ് ആൻഡ് സ്വീറ്റ്’ ക്രൂഡ് ഓയിലാണ് ഗയാനയിലുള്ളത്!
ഇവിടെയാണ് ഏറ്റവും രസകരമായ ജിയോപൊളിറ്റിക്സ് (Geopolitics) ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഇത്രയും മികച്ച എണ്ണയുള്ളപ്പോൾ യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളും അമേരിക്കയും ചൈനയുമെല്ലാം ഗയാനയ്ക്ക് പിന്നാലെയുണ്ട്. എന്നിട്ടും എന്തിനാണ് ഗയാന ഇന്ത്യയെ തങ്ങളുടെ പ്രധാന പങ്കാളിയാക്കാൻ ഇത്രയധികം താല്പര്യം കാണിക്കുന്നത്? അതിന് മൂന്ന് പ്രധാന കാരണങ്ങളുണ്ട്:
ഒന്ന്: ഇന്ത്യയുടെ വിശ്വാസ്യതയും വിപണിയുടെ വലിപ്പവും.
ഇന്ത്യ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വേഗത്തിൽ വളരുന്ന വലിയ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയാണ്. നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് നഗരവൽക്കരണവും വ്യവസായവൽക്കരണവും വ്യോമയാന മേഖലയുമെല്ലാം അതിവേഗം വളരുകയാണ്. അതുകൊണ്ട് അടുത്ത 20-30 വർഷത്തേക്ക് ഇന്ത്യയുടെ എണ്ണ ഉപഭോഗം കൂടുകയല്ലാതെ കുറയില്ല. ഒരു കച്ചവടക്കാരനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, തന്റെ ഉൽപ്പന്നം വർഷങ്ങളോളം മുടക്കമില്ലാതെ വാങ്ങുന്ന ഒരു വിശ്വസ്തനായ ഉപഭോക്താവിനെയാണ് ആവശ്യം. ഇന്ത്യ ഒരിക്കലും പാതിവഴിയിൽ കൈവിടില്ലെന്ന് ഗയാനയ്ക്ക് കൃത്യമായി അറിയാം.
രണ്ട്: ചൈനയെയും അമേരിക്കയെയും മറികടക്കാനുള്ള ‘ഡൈവേഴ്സിഫിക്കേഷൻ’.
നിലവിൽ ഗയാനയുടെ എണ്ണ മേഖലയിൽ അമേരിക്കൻ, ചൈനീസ് കമ്പനികളുടെ ആധിപത്യമാണ് ഉള്ളത്. ഏതെങ്കിലും ഒന്നോ രണ്ടോ വൻശക്തികളുടെ കൈകളിൽ തങ്ങളുടെ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ പൂർണ്ണമായും അകപ്പെടാൻ ഗയാന ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അവർക്ക് അവരുടെ പങ്കാളികളെ വൈവിധ്യവൽക്കരിക്കണം (Diversify). അവിടെയാണ് ഒരു വിശ്വസ്ത സുഹൃത്തായി ഇന്ത്യ കടന്നുവരുന്നത്.
മൂന്ന്: ചരിത്രപരമായ ബന്ധങ്ങളും ‘ഗ്ലോബൽ സൗത്ത്’ നേതൃത്വവും.
ഗയാനയിലെ ജനസംഖ്യയുടെ ഏകദേശം 40 ശതമാനത്തോളം ഇന്ത്യൻ വംശജരാണ്! നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് ബ്രിട്ടീഷുകാർ തോട്ടം തൊഴിലാളികളായി കൊണ്ടുപോയ ഇന്ത്യക്കാരുടെ പിൻതലമുറയാണവർ. ഗയാനയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ പ്രസിഡന്റ് ഇർഫാൻ അലി ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർക്ക് ഇന്ത്യയുമായി അടുത്ത സാംസ്കാരിക ബന്ധമുണ്ട്.
മാത്രമല്ല, 2024-ൽ പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദി ഗയാന സന്ദർശിച്ചിരുന്നു. അഞ്ച് പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം ഒരു ഇന്ത്യൻ പ്രധാനമന്ത്രി ഗയാന സന്ദർശിക്കുന്നത് ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു! അതിനുപുറമെ, അടുത്തിടെ വിദേശകാര്യ മന്ത്രി എസ്. ജയശങ്കർ ഗയാന പ്രസിഡന്റുമായി കൂടിക്കാഴ്ച നടത്തുകയും, ഗയാനയുടെ വികസന പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി ഇന്ത്യ 500 മില്യൺ ഡോളറിന്റെ ലൈൻ ഓഫ് ക്രെഡിറ്റ് (Line of Credit) അനുവദിക്കുകയും ചെയ്തു. ഗ്ലോബൽ സൗത്തിലെ (Global South) രാജ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദമായി ഇന്ത്യ മാറുമ്പോൾ, ഗയാനയെപ്പോലുള്ള രാജ്യങ്ങൾ ഇന്ത്യയെ വലിയ പ്രതീക്ഷയോടെയാണ് കാണുന്നത്.
ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ ഡീൽ ഒരു വലിയ സുരക്ഷാ കവചമാണ്. നമ്മൾ ആവശ്യമുള്ള എണ്ണയുടെ 85 ശതമാനത്തിലധികവും ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്ന രാജ്യമാണ്. നിലവിൽ നമ്മുടെ എണ്ണ വരുന്നത് പ്രധാനമായും മിഡിൽ ഈസ്റ്റിൽ നിന്നും റഷ്യയിൽ നിന്നുമാണ്.
ഇതിൽ വലിയൊരു അപകടം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്— അതാണ് ‘ചോക്ക് പോയിന്റുകൾ’ (Choke Points).
മിഡിൽ ഈസ്റ്റിൽ നിന്ന് എണ്ണ വരണമെങ്കിൽ ഹോർമുസ് കടലിടുക്ക് (Strait of Hormuz) കടക്കണം. റഷ്യയിൽ നിന്നോ യൂറോപ്പിൽ നിന്നോ വരണമെങ്കിൽ സൂയസ് കനാലും (Suez Canal) ചെങ്കടലിലെ ബാബ് എൽ-മാൻഡബും (Bab el-Mandeb) കടക്കണം. ഈ കടലിടുക്കുകളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിൽ ഒരു യുദ്ധമോ സംഘർഷമോ ഉണ്ടായാൽ ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള എണ്ണ വിതരണം തടസ്സപ്പെടും.
എന്നാൽ ഗയാനയിൽ നിന്നുള്ള എണ്ണ വരുന്നത് അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രം വഴിയാണ്. മിഡിൽ ഈസ്റ്റിലെ സംഘർഷങ്ങളോ ഹോർമുസ് കടലിടുക്കിലെ ഉപരോധങ്ങളോ ഈ റൂട്ടിനെ ബാധിക്കില്ല! നമ്മുടെ എണ്ണ ഇറക്കുമതിയുടെ 20 ശതമാനം സൗത്ത് അമേരിക്കയിൽ നിന്നാകുമ്പോൾ, ആഗോള തലത്തിൽ എന്ത് പ്രതിസന്ധിയുണ്ടായാലും ഇന്ത്യയ്ക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ സാധിക്കും.
കൂടാതെ, ഗയാനയിൽ ഇന്ത്യൻ കമ്പനികൾ റിഫൈനറികൾ സ്ഥാപിക്കുന്നതിലൂടെ നമ്മുടെ കമ്പനികൾക്ക് വലിയ സാമ്പത്തിക ലാഭവും, സാങ്കേതിക വിദ്യാ കൈമാറ്റവും (Technology Transfer) സാധ്യമാകും.
