കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ ഇന്ത്യയുടെ പുതിയ ‘അണ്ടർവാട്ടർ ഷീൽഡ്’!

കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ നടക്കുന്ന യുദ്ധം പലപ്പോഴും കണ്ണിൽപ്പെടാത്തതാണ്. ഒരു യുദ്ധക്കപ്പലിനെ കണ്ടെത്താൻ റഡാർ മതിയാകാം, പക്ഷേ കടലിനടിയിൽ നിശബ്ദമായി നീങ്ങുന്ന ഒരു അന്തർവാഹിനിയെ കണ്ടെത്തുന്നത് മറ്റൊരു തലത്തിലുള്ള വെല്ലുവിളിയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിൽ സ്വന്തം ‘അണ്ടർവാട്ടർ ഷീൽഡ്’ ശക്തിപ്പെടുത്താനുള്ള ഇന്ത്യയുടെ അടുത്ത നീക്കം വലിയ തന്ത്രപ്രധാന്യമുള്ളതാണ്. ആറ് ഡീസൽ-ഇലക്ട്രിക് അന്തർവാഹിനികൾക്കായി ജർമ്മനിയുമായി ഏകദേശം 9 ബില്യൺ ഡോളറിന്റെ കരാർ ഇന്ത്യ ഒപ്പിടാൻ ഒരുങ്ങുന്നതായി റിപ്പോർട്ടുകൾ പുറത്തുവരുമ്പോൾ, ഇത് വെറും പുതിയ ആറ് അന്തർവാഹിനികൾ സ്വന്തമാക്കുന്ന കഥയല്ല. ഇന്ത്യയുടെ പഴയ ആയുധവിതരണ മാതൃകയിൽ നിന്ന് പുതിയൊരു ബഹുമുഖ പ്രതിരോധ പങ്കാളിത്തത്തിലേക്കുള്ള നിർണായക ചുവടുമാറ്റമായേക്കാവുന്ന ഇടപാടാണിത്.

പ്രൊജക്റ്റ് -75I എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ അന്തർവാഹിനി പദ്ധതി ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിരോധ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയതും സങ്കീർണവുമായ ഏറ്റെടുക്കൽ പദ്ധതികളിലൊന്നാണ്. രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടിലേറെയായി ചർച്ചകളും സാങ്കേതിക വിലയിരുത്തലുകളും കരാർ നടപടികളും നീണ്ടുനിന്ന പദ്ധതിയാണ് ഇപ്പോൾ നിർണായക ഘട്ടത്തിലെത്തുന്നത്. ജർമ്മനിയുടെ തിസ്സെൻക്രൂപ്പ് മറൈൻ സിസ്റ്റംസ് അഥവാ TKMS ആണ് പദ്ധതിയിൽ മുന്നിലെത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയിലെ മസഗോൺ ഡോക്ക് ഷിപ്പ് ബിൽഡേഴ്സ് ലിമിറ്റഡുമായി സഹകരിച്ച് ജർമ്മൻ രൂപകൽപ്പനയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അന്തർവാഹിനികൾ ഇന്ത്യയിൽ നിർമ്മിക്കുകയാണ് ലക്ഷ്യം.

ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഈ കരാർ അടിയന്തരമായി ആവശ്യമായത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ നിലവിലെ അന്തർവാഹിനി കപ്പലിന്റെ അവസ്ഥ നോക്കിയാൽ മതി. ഇന്ത്യൻ നാവികസേനയുടെ പരമ്പരാഗത ഡീസൽ-ഇലക്ട്രിക് അന്തർവാഹിനികളിൽ വലിയൊരു വിഭാഗം പഴക്കമേറിയവയാണ്. ചില പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകൾ 25 വർഷത്തിലേറെ സേവനം പൂർത്തിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഒരുകാലത്ത് ശക്തമായിരുന്ന ഇന്ത്യയുടെ പരമ്പരാഗത അന്തർവാഹിനി ശേഷി ക്രമേണ ചുരുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പുതിയ അന്തർവാഹിനികൾ സമയബന്ധിതമായി ലഭിക്കാത്തത് നാവികസേനയ്ക്ക് വലിയ ഓപ്പറേഷനൽ ഗ്യാപ് സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള സാധ്യത ഉയർത്തുന്നു.

ഇന്ത്യ 1999-ൽ ആരംഭിച്ച 30 വർഷത്തെ അന്തർവാഹിനി നിർമ്മാണ പദ്ധതിയുടെ ലക്ഷ്യം രാജ്യത്തിനകത്ത് വലിയൊരു പരമ്പരാഗത അന്തർവാഹിനി വ്യവസായം വളർത്തുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ പദ്ധതിയുടെ പുരോഗതി പ്രതീക്ഷിച്ച വേഗത്തിൽ നടന്നില്ല. 24 പരമ്പരാഗത അന്തർവാഹിനികൾ ഉൾപ്പെടുന്ന വലിയ പദ്ധതിയിൽ ഇതുവരെ പരിമിതമായ എണ്ണമേ യാഥാർഥ്യമായിട്ടുള്ളൂ. ഇതാണ് പി-75Iയെ ഒരു സാധാരണ പ്രതിരോധ വാങ്ങൽ പദ്ധതിയിൽ നിന്ന് ദേശീയ സുരക്ഷാ അടിയന്തരതയായി മാറ്റുന്നത്.ഇവിടെ മറ്റൊരു വിരോധാഭാസവും കാണാം. ഇന്ത്യ ആണവോർജ്ജത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈൽ അന്തർവാഹിനികൾ സ്വന്തമായി വികസിപ്പിക്കുകയും നിർമ്മിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അരിഹന്ത് ക്ലാസ് SSBN-കൾ ഇന്ത്യയുടെ സാങ്കേതിക ശേഷിയുടെ വലിയ നേട്ടമാണ്. എന്നാൽ അതേ സമയം, കൂടുതൽ ചെറുതും പരമ്പരാഗതവുമായ ഡീസൽ-ഇലക്ട്രിക് അന്തർവാഹിനികൾ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത് വൻതോതിൽ നിർമ്മിക്കുന്നതിൽ ഇന്ത്യ ഇപ്പോഴും വിദേശ സാങ്കേതികവിദ്യയെ ആശ്രയിക്കേണ്ടിവരുന്നു. ഇതാണ് P-75I പദ്ധതിയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള പ്രധാന ചർച്ചകളിലൊന്ന്.

ഏകദേശം 3,000 ടൺ വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്ന ഒരു പരമ്പരാഗത അന്തർവാഹിനിക്ക് കോടിക്കണക്കിന് ഡോളർ ചെലവാകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണെങ്കിലും, പദ്ധതിയുടെ മൊത്തം ചെലവ് ചില വിമർശകരിൽ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇന്ത്യയുടെ ആണവ അന്തർവാഹിനി പദ്ധതിയിൽ നിന്ന് നേടിയ സാങ്കേതിക പരിചയം ഉപയോഗിച്ച് സ്വന്തം കോൺവെൻഷൽ സബ്മറൈൻ ഡിസൈൻ വികസിപ്പിക്കാമായിരുന്നില്ലേ എന്ന ചോദ്യവും ഉയരുന്നുണ്ട്. DRDO ഉൾപ്പെടെയുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾ ആഭ്യന്തരമായി അടുത്ത തലമുറ കോൺവെൻഷൽ സബ്മറൈൻ വികസിപ്പിക്കണമെന്ന ആശയങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവച്ചിരുന്നെങ്കിലും അവയ്ക്ക് ആവശ്യമായ വേഗതയും ബജറ്റും ലഭിച്ചില്ലെന്ന വിമർശനമുണ്ട്.

എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഇന്ത്യയുടെ മുന്നിലുള്ള യാഥാർഥ്യം മറ്റൊന്നാണ്. പുതിയ അന്തർവാഹിനികൾ ഉടൻ ആവശ്യമാണ്. സ്വന്തം ഡിസൈൻ പൂർണമായി വികസിപ്പിക്കാൻ ഒരു ദശാബ്ദമോ അതിലധികമോ കാത്തിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ നിലവിലെ ശേഷിയിലെ വിടവ് കൂടുതൽ വലുതാകും. അതിനാൽ വിദേശ സാങ്കേതികവിദ്യയും ഇന്ത്യൻ നിർമ്മാണശേഷിയും കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്ന ഒരു പരിഹാരമാണ് P-75I നൽകുന്നത്.

ഇന്ത്യൻ നാവികസേനയ്ക്ക് ജർമ്മൻ അന്തർവാഹിനി സാങ്കേതികവിദ്യ പൂർണമായും പുതുമയുള്ളതല്ല. 1980-കളിൽ ഇന്ത്യ സ്വന്തമാക്കിയ Type 209/1500 വിഭാഗത്തിലുള്ള അന്തർവാഹിനികൾ പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഇന്ത്യൻ നാവികസേനയിൽ സേവനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ആ അനുഭവം ജർമ്മൻ രൂപകൽപ്പനയിലുള്ള അന്തർവാഹിനികളോടുള്ള നാവികസേനയുടെ വിശ്വാസം വർധിപ്പിച്ച ഘടകങ്ങളിലൊന്നാണ്.

P-75Iയ്ക്കായി TKMS മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന രൂപകൽപ്പന Type 214 കുടുംബവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വലിയൊരു വികസിത പ്ലാറ്റ്‌ഫോമായാണ് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ ഇന്ത്യയ്ക്കായി ആവശ്യമായ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയ പ്രത്യേക പതിപ്പായിരിക്കും ലക്ഷ്യം. ഇതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സാങ്കേതികവിദ്യകളിലൊന്ന് എയർ ഇൻഡിപെൻഡന്റ് പ്രൊപ്പൽഷൻ , അഥവാ AIP ആണ്.

സാധാരണ ഡീസൽ-ഇലക്ട്രിക് അന്തർവാഹിനികൾക്ക് ബാറ്ററികൾ റീചാർജ് ചെയ്യുന്നതിനായി ഇടയ്ക്കിടെ ഉപരിതലത്തിനടുത്തേക്ക് വരുകയോ
സ്നോർക്കൽ ഉപയോഗിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടിവരും. എന്നാൽ AIP സംവിധാനം ഉപയോഗിക്കുന്ന അന്തർവാഹിനിക്ക് കൂടുതൽ സമയത്തേക്ക് വെള്ളത്തിനടിയിൽ തുടരാൻ കഴിയും. ശത്രുവിന്റെ നിരീക്ഷണ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ കണ്ടെത്താനാകാത്ത രീതിയിൽ കൂടുതൽ സമയം കടലിനടിയിൽ തുടരുക എന്നത് ഒരു അന്തർവാഹിനിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ തന്ത്രപരമായ നേട്ടങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്.

ഒരു വലിയ യുദ്ധക്കപ്പലിന്റെ സാന്നിധ്യം എതിരാളിക്ക് ദൂരത്തുനിന്നുതന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ സാധിക്കും. എന്നാൽ ഒരു അന്തർവാഹിനിയുടെ യഥാർഥ ശക്തി അതിന്റെ അദൃശ്യതയിലാണ്. അത് എവിടെയാണെന്ന് അറിയാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ അതിനെതിരെ പ്രതിരോധം ഒരുക്കുക വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. P-75I അന്തർവാഹിനികൾക്ക് ടോർപ്പിഡോകൾ, ആന്റി-ഷിപ്പ് മിസൈലുകൾ, മറ്റ് ആയുധ സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവ ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുന്ന രീതിയിലാണ് പദ്ധതിയിടുന്നത്. അതുവഴി ശത്രുവിന്റെ യുദ്ധക്കപ്പലുകൾ മാത്രമല്ല, ആവശ്യമായ സാഹചര്യത്തിൽ സമുദ്രവ്യാപാര കപ്പലുകളെയും ലക്ഷ്യമാക്കാനുള്ള ശേഷി ലഭിക്കും.

P-75I കരാർ ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിരോധ പങ്കാളിത്തത്തിലെ മറ്റൊരു വലിയ മാറ്റത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിരോധ മേഖലയിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിതരണക്കാരിൽ റഷ്യ മുൻനിരയിലായിരുന്നു. യുദ്ധവിമാനങ്ങൾ മുതൽ ടാങ്കുകൾ, മിസൈൽ സംവിധാനങ്ങൾ, യുദ്ധക്കപ്പലുകൾ വരെ റഷ്യൻ സാങ്കേതികവിദ്യ ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗത്തെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.

എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഇന്ത്യ തന്റെ പ്രതിരോധ വിതരണ ശൃംഖല കൂടുതൽ വൈവിധ്യമാക്കുകയാണ്. അമേരിക്ക, ഫ്രാൻസ്, ഇസ്രായേൽ, ജർമ്മനി തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളുമായി പ്രതിരോധ സഹകരണം വർധിപ്പിക്കുന്നത് അതിന്റെ ഭാഗമാണ്. റഷ്യയുമായുള്ള ബന്ധം അവസാനിപ്പിക്കുക എന്നതല്ല ലക്ഷ്യം, ഒരൊറ്റ രാജ്യത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നതിന്റെ അപകടം കുറയ്ക്കുക എന്നതാണ് പ്രധാന ലക്ഷ്യം.

P-75I പദ്ധതിയുടെ മറ്റൊരു സാധ്യത ഇന്ത്യയും ഇസ്രയേലും തമ്മിലുള്ള പ്രതിരോധ സഹകരണമാണ്. ഇസ്രയേൽ നാവികസേന ഇതിനകം ജർമ്മൻ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ഡോൾഫിൻ ക്ലാസ് അന്തർവാഹിനികൾ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഇന്ത്യയും ഇസ്രയേലും സമാന സാങ്കേതിക വംശത്തിൽപ്പെട്ട അന്തർവാഹിനികൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന സാഹചര്യം ഭാവിയിൽ സാങ്കേതിക സഹകരണത്തിന് അവസരം സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം.

പരിശീലനം, പരിപാലനം, സ്പെയർ പാർട്സ്, സെൻസർ സാങ്കേതികവിദ്യ, AIP സംവിധാനങ്ങൾ തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ സഹകരണ സാധ്യതകൾ തുറക്കാം. ഇത് ഔദ്യോഗികമായി ഒരുങ്ങിയ ത്രിരാഷ്ട്ര പദ്ധതിയാണെന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, ഒരേ സാങ്കേതിക കുടുംബത്തിൽപ്പെട്ട പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകൾ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇത്തരം സഹകരണത്തിന് സ്വാഭാവികമായ സാധ്യതയുണ്ട്.

ഇന്ത്യ-ഇസ്രയേൽ പ്രതിരോധ ബന്ധത്തിന്റെ ചരിത്രവും ഇവിടെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. കാർഗിൽ യുദ്ധം മുതൽ വ്യോമപ്രതിരോധം, മിസൈൽ സംവിധാനങ്ങൾ, ഡ്രോണുകൾ, നിരീക്ഷണ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ തുടങ്ങി നിരവധി മേഖലകളിൽ ഇരു രാജ്യങ്ങളും അടുത്ത സഹകരണം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ ഭാവിയിൽ സബ്മറൈൻ ടെക്നോളജി എക്കോസിസ്റ്റം -ലും സഹകരണ സാധ്യതകൾ പൂർണമായും തള്ളിക്കളയാനാകില്ല.P-75I കരാർ വിജയകരമായി ഒപ്പുവച്ചാലും ആദ്യ അന്തർവാഹിനി ഉടൻ കടലിൽ ഇറങ്ങില്ല. നിർമ്മാണം, സാങ്കേതിക സംയോജനം, പരീക്ഷണം, പരിശീലനം തുടങ്ങിയ ഘട്ടങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ വർഷങ്ങൾ വേണ്ടിവരും. റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ട സമയക്രമമനുസരിച്ച് ആദ്യ ബോട്ട് 2030-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ ലഭിക്കാനുള്ള സാധ്യതയാണ് മുന്നിലുള്ളത്.

അതിനാൽ ഇന്ത്യയുടെ നിലവിലെ അന്തർവാഹിനി പ്രതിസന്ധി പരിഹരിക്കാൻ P-75I മാത്രം മതിയാകില്ല. ഇതിനൊപ്പം ആഭ്യന്തര സബ്മറൈൻ ഡിസൈൻ ശേഷി വികസിപ്പിക്കണം. ഇന്ത്യൻ കപ്പൽശാലകളുടെ നിർമ്മാണ ശേഷി വർധിപ്പിക്കണം. AIP പോലുള്ള നിർണായക സാങ്കേതികവിദ്യകൾ തദ്ദേശീയമാക്കണം. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, ഒരു അന്തർവാഹിനി നിർമ്മിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് അതിന്റെ മുഴുവൻ ജീവിതചക്രവും രാജ്യത്തിനകത്ത് പിന്തുണയ്ക്കാൻ കഴിയുന്ന പ്രതിരോധ വ്യവസായ ശൃംഖല ഇന്ത്യ സൃഷ്ടിക്കണം.

ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിൽ ഭാവിയിലെ ശക്തിപരീക്ഷണം യുദ്ധക്കപ്പലുകൾ മാത്രം ഉപയോഗിച്ചായിരിക്കില്ല. കടലിന്റെ ഉപരിതലത്തിന് താഴെ ആരാണ് കൂടുതൽ നേരം കാണാതെ തുടരുന്നത്, ആരാണ് എതിരാളിയുടെ നീക്കം ആദ്യം കണ്ടെത്തുന്നത്, ആരാണ് ആവശ്യമെങ്കിൽ ആദ്യം ആക്രമിക്കാൻ കഴിയുന്നത് എന്നതായിരിക്കും നിർണായകം. ആ മത്സരത്തിൽ ഇന്ത്യ പിന്നിലാകാതിരിക്കാനുള്ള നിർണായക ചുവടാണ് P-75I. ജർമ്മനിയിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യ വാങ്ങുന്നത് ആറ് അന്തർവാഹിനികളായിരിക്കാം, എന്നാൽ യഥാർഥത്തിൽ ഇന്ത്യ സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ ഒരു പുതിയ തന്ത്രപ്രധാന ശക്തിയാണ്.