യുദ്ധം അവസാനിക്കുമ്പോൾ തുറക്കുന്നത് സമാധാനത്തിന്റെ വാതിലുകളോ, അതോ പുതിയ വ്യാപാരവിപണികളോ? റഷ്യയുമായും യുക്രെയ്‌നുമായും വീണ്ടും വ്യാപാരം നടത്താമെന്ന് ഡോണൾഡ് ട്രംപ് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ ട്രംപിന്റെ ഈ പ്രസ്താവന ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യം ഇതാണ്. സമാധാനത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന അമേരിക്കയ്ക്ക്, അതിന്റെ പിന്നാലെ വരുന്ന സാമ്പത്തിക അവസരങ്ങളെയും ഒരേ ശ്വാസത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ ആ സമീപനം വിമർശിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.
റഷ്യയെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെ സംഘർഷത്തിന് പരിഹാരം കണ്ടെത്താമെന്ന ധാരണ പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ട സമയമാണിത്. റഷ്യയുടെ പങ്കാളിത്തമില്ലാതെ നിലനിൽക്കുന്ന സമാധാനക്രമം രൂപപ്പെടുത്തുക പ്രായോഗികമല്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ റഷ്യയുമായി വീണ്ടും വ്യാപാരം നടത്താനുള്ള സാധ്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള ഡോണൾഡ് ട്രംപിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് രാഷ്ട്രീയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.
അമേരിക്ക് സ്വന്തം നയത്തെ വിലയിരുത്തേണ്ടത് പ്രഖ്യാപനങ്ങളുടെ ശക്തികൊണ്ടല്ല, അവ സമാധാനത്തിന് നൽകിയ സംഭാവനകൊണ്ടാണ്. ഉപരോധങ്ങളും സൈനികസഹായവും നയതന്ത്ര സമ്മർദവും എന്ത് ഫലമാണ് സൃഷ്ടിച്ചതെന്ന ചോദ്യം ഒഴിവാക്കാനാവില്ല. യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കുകയാണ് ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ ചർച്ചകൾക്ക് നൽകുന്ന പ്രാധാന്യവും അതേ അളവിൽ വ്യക്തമാകണം.
യുക്രെയ്ൻ നേതൃത്വത്തിനും കടുത്ത ചോദ്യങ്ങളിൽനിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാനാവില്ല. പുറത്തുനിന്നുള്ള പിന്തുണയെ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവി ഉറപ്പാക്കാനാകുമോ? ജനങ്ങളുടെ സുരക്ഷയും പുനർനിർമാണവും മുൻനിർത്തിയുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യങ്ങളെക്കാൾ പ്രാധാന്യം നൽകേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം നേതൃത്വത്തിനുണ്ട്.റഷ്യയുടെ സുരക്ഷാ ആശങ്കകൾ ചർച്ചാമേശയിൽ കേൾക്കപ്പെടണം എന്ന വാദത്തെ തള്ളിക്കളയുന്നത് പരിഹാരമല്ല. അതേസമയം, ആ ആശങ്കകൾ സൈനിക നടപടികളെ സ്വതവേ ന്യായീകരിക്കുന്നുമില്ല. റഷ്യയുടെ നിലപാടുകൾ പരിഗണിക്കുകയും യുക്രെയ്‌നിലെ ജനങ്ങളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കരാറാണ് നിലനിൽക്കുന്ന സമാധാനത്തിന് അടിത്തറയാകേണ്ടത്.
യുദ്ധാനന്തര വ്യാപാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഡോണൾഡ് ട്രംപിന്റെ പരാമർശം മറ്റൊരു വൈരുധ്യവും തുറന്നുകാട്ടുന്നു. ഇന്ന് കടുത്ത എതിരാളിയായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന രാജ്യവുമായി നാളെ സാമ്പത്തിക പങ്കാളിത്തം സാധ്യമാണെങ്കിൽ, അതിലേക്കുള്ള നയതന്ത്ര വഴികൾക്ക് ഇപ്പോൾതന്നെ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകേണ്ടതല്ലേ? അമേരിക്കയ്ക്ക് ഈ ചോദ്യത്തിന് വ്യക്തമായ മറുപടി നൽകണം.
റഷ്യയെ പൂർണമായി തള്ളിനിർത്തുന്ന സമീപനത്തേക്കാൾ, അതുമായി പരസ്പര ബാധ്യതകളുള്ള കരാറിലെത്തുന്ന സമീപനമാണ് പിന്തുണയ്ക്കപ്പെടേണ്ടത്. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെയും എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും അംഗീകരിക്കണമെന്നല്ല അതിന്റെ അർഥം. ചർച്ചയിൽ റഷ്യയ്ക്കും തുല്യമായ ഇടവും കരാർ പാലിക്കാനുള്ള വ്യക്തമായ ഉത്തരവാദിത്വവും വേണമെന്നാണ്.
വെടിനിർത്തലിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷകൾ സ്വാഗതാർഹമാണെങ്കിലും പ്രഖ്യാപനവും നടപ്പാക്കലും തമ്മിലുള്ള അകലം മറക്കരുത്. നൽകിയ വിവരത്തിലെ ഒക്ടോബർ 27 എന്ന തീയതിയും കരാറുകൾ ഒപ്പിട്ടെന്ന അവകാശവാദവും സ്ഥിരീകരിച്ച വിവരങ്ങളായി ഇവിടെ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല. ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത് പ്രതീക്ഷ പകരുന്ന വാക്കുകൾക്കൊപ്പം പരിശോധിക്കാവുന്ന നടപടികളാണ്.ആഭ്യന്തര എതിരാളികൾക്കെതിരായ ഡോണൾഡ് ട്രംപിന്റെ അഴിമതി, വോട്ടിംഗ് ക്രമക്കേട് ആരോപണങ്ങളും തെളിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിലയിരുത്തപ്പെടണം. അത്തരം ആരോപണങ്ങളുടെ ആവർത്തനം റഷ്യ–യുക്രെയ്ൻ സംഘർഷത്തിന് പരിഹാരമാകില്ല. അമേരിക്കിന്റെ നേതൃത്വത്തെ അളക്കേണ്ടത് ആരോപണങ്ങളുടെ മൂർച്ചകൊണ്ടല്ല, സമാധാനത്തിനായി കൈവരിക്കുന്ന ഫലങ്ങൾകൊണ്ടാണ്.
അവസാനം ചോദ്യം ലളിതമാണ്, യുദ്ധം അവസാനിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിന് എത്രത്തോളം രാഷ്ട്രീയ സത്യസന്ധതയുണ്ട്? റഷ്യയെ കേൾക്കാനും യുക്രെയ്ൻ നേതൃത്വത്തോട് പ്രായോഗിക തീരുമാനങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടാനും അമേരിക്ക് സ്വന്തം താൽപര്യങ്ങളെ തുറന്ന് വിശദീകരിക്കാനും തയ്യാറാകണം. വ്യാപാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അടുത്ത പ്രഖ്യാപനത്തിന് മുമ്പ്, സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് സുരക്ഷിതമായൊരു നാളെ ഉറപ്പാക്കുന്ന കരാറാണ് ലോകം കാണേണ്ടത്.
