വർഷങ്ങളായി തങ്ങളുടെ ചരിത്രം ആരംഭിക്കുന്നത് എഡി 712-ൽ അധിനിവേശക്കാരനായ മുഹമ്മദ് ബിൻ ഖാസിമിന്റെ സിന്ധ് കീഴടക്കലോടെയാണെന്ന് സ്വന്തം തലമുറകളെ പഠിപ്പിച്ചുപോന്ന പാകിസ്ഥാൻ, പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം തങ്ങളുടെ ഇസ്ലാമിക പൂർവ ചരിത്രത്തെയും സിന്ധുനദീതട നാഗരികതയെയും പ്രണയിക്കാൻ തുടങ്ങിയതിന് പിന്നിൽ ഇന്ത്യയെ തളർത്തുക എന്ന നിഗൂഢമായ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടയും കടുത്ത പാപ്പരത്തവുമാണെന്ന് പകൽപോലെ വ്യക്തമാണ്.
അതിർത്തി കടന്നുള്ള ഭീകരവാദത്തിലൂടെ ജമ്മു കശ്മീരിൽ നിരപരാധികളായ ഭാരതീയരുടെ ചോരപ്പുഴ ഒഴുക്കാൻ പാകിസ്ഥാൻ പിന്തുണ നൽകിയപ്പോൾ, “രക്തവും വെള്ളവും ഒരുമിച്ച് ഒഴുകില്ല” എന്ന ശക്തമായ നിലപാടോടെ ഇന്ത്യൻ പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദി 1960-ലെ സിന്ധു നദീജല കരാർ നിർത്തിവെക്കാൻ കാണിച്ച ആർജ്ജവം പാകിസ്ഥാന്റെ സകല തന്ത്രങ്ങളുടെയും നെഞ്ചകം തകർക്കുന്നതായിരുന്നു. ഇതിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാനായി പാകിസ്ഥാൻ പീപ്പിൾസ് പാർട്ടി മേധാവി ബിലാവൽ ഭൂട്ടോ-സർദാരി ഉൾപ്പെടെയുള്ള നേതാക്കൾ മോഹൻജൊ-ദാരോയെയും ഹാരപ്പയെയും ഉയർത്തിക്കാട്ടി തങ്ങളാണ് സിന്ധു നദിയുടെ “യഥാർത്ഥ സംരക്ഷകർ” എന്ന് വാദിക്കുന്നത് കേവലം ഒരു ചരിത്രപ്രഹസനം മാത്രമാണ്. കാരണം, നാഗരികതയുടെ ആദ്യകാല ചില അവശിഷ്ടങ്ങൾ അവിടെയുണ്ടെന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം ഒരു രാജ്യത്തിന് നദീജലത്തിന്മേൽ കുത്തക അവകാശം സ്ഥാപിക്കാനാകില്ല.
യഥാർത്ഥ വസ്തുതയെന്തെന്നാൽ, പുരാവസ്തു ഗവേഷണങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഈ പുരാതന സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗം പ്രമുഖ കേന്ദ്രങ്ങളും സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയുടെ അതിർത്തിക്കുള്ളിലാണ്, പ്രത്യേകിച്ചും പുരാതന സരസ്വതി നദീതടവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഘഗ്ഗർ-ഹക്ര വ്യവസ്ഥയുടെ വരണ്ട ചാനലുകളിൽ. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് ഇന്ത്യയിലെ മുൻനിര പുരാവസ്തു പണ്ഡിതരും കേന്ദ്ര സാംസ്കാരിക മന്ത്രാലയവും ഇതിനെ കേവലമൊരു സിന്ധുനദീതട സംസ്കാരമെന്നതിനപ്പുറം ഇന്ത്യയുടെ ആത്മാവായ “സിന്ധു-സരസ്വതി നാഗരികത” എന്ന് അഭിമാനത്തോടെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. പാകിസ്ഥാൻ തങ്ങളുടെ ഐഡന്റിറ്റി പ്രതിസന്ധി മറികടക്കാൻ ടാക്സില, ഗാന്ധാര, മെഹർഗഢ് പൈതൃകങ്ങളെ സ്വന്തമാക്കാൻ നോക്കുമ്പോഴും, ഗാന്ധാരയുടെ യഥാർത്ഥ ഹൃദയഭൂമി അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലാണെന്ന അന്താരാഷ്ട്ര യാഥാർത്ഥ്യം അവരെ പരിഹാസ്യരാക്കുകയേ ഉള്ളൂ. ഒരു വശത്ത് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയിലും സ്ഥിരം കോടതി ഓഫ് ആർബിട്രേഷനിലും ഇന്ത്യയ്ക്കെതിരെ ‘ജലത്തിന്റെ ആയോധനവൽക്കരണം’ എന്ന് വ്യാജപ്രചാരണം നടത്തുകയും, മറുവശത്ത് 5000 വർഷം പഴക്കമുള്ള നാഗരികതയുടെ വൈകാരിക വശം പറഞ്ഞ് ആഗോള സഹതാപം പിടിച്ചുപറ്റാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പാകിസ്ഥാന്റെ കപടനാടകം ഇന്ത്യയുടെ നയതന്ത്ര കരുത്തിന് മുന്നിൽ വിലപ്പോവില്ല. മാറിവരുന്ന ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിലെ ജലലഭ്യതയും കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനങ്ങളും കോടിക്കണക്കിന് വരുന്ന ഭാരതീയരുടെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന ആവശ്യങ്ങളും കണക്കിലെടുത്ത് ഏകപക്ഷീയമായ പഴയ കരാറുകൾ പുനഃപരിശോധിക്കാനുള്ള ഇന്ത്യയുടെ തീരുമാനം അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങൾക്കും സ്വന്തം ജനതയുടെ അവകാശങ്ങൾക്കും പൂർണ്ണമായി നിരക്കുന്നതാണ്.
ആഗോളതലത്തിൽ ഭീകരതയുടെ പ്രഭവകേന്ദ്രമെന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ട ഒരു രാജ്യത്തിന്, ഇന്ത്യയുടെ സനാതന സാംസ്കാരിക പൈതൃകത്തിന്റെ ഭാഗമായ ഒരു പുരാതന നാഗരികതയെ സ്വന്തം സ്വാർത്ഥ താല്പര്യങ്ങൾക്കായി ആയുധമാക്കാൻ ഒട്ടും അർഹതയില്ല. ഇന്ത്യ എന്നും സമാധാനത്തിന്റെ പാതയിലാണ് സഞ്ചരിച്ചിട്ടുള്ളതെങ്കിലും, രാജ്യത്തിന്റെ പരമാധികാരത്തിന് നേരെ ഉയരുന്ന ഏത് ഭീഷണിയെയും ജലതന്ത്രത്തിലൂടെയും സൈനിക വീര്യത്തിലൂടെയും നേരിടാൻ പ്രാപ്തമാണെന്ന് തെളിയിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
നാഗരികമായ അവകാശവാദങ്ങൾ ഉന്നയിച്ച് ഇന്ത്യയെ ഭയപ്പെടുത്താമെന്ന് പാകിസ്ഥാൻ കരുതുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് മലർപ്പൊടിക്കാരന്റെ സ്വപ്നം മാത്രമാണ്. കാരണം അന്തിമമായി ജലത്തിന്റെ വിതരണവും നിയന്ത്രണവും നിർണ്ണയിക്കുന്നത് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഇന്ത്യയുടെ ശക്തമായ നിലപാടുകളും ഉടമ്പടികളുമാണ്, അല്ലാതെ ഭീകരത ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കാൻ പാകിസ്ഥാൻ നടത്തുന്ന ഇത്തരം ചരിത്രപരമായ വേഷംകെട്ടലുകളല്ല. ഇന്ത്യയുടെ മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന സിന്ധു-സരസ്വതി നാഗരികതയുടെ യഥാർത്ഥ പാരമ്പര്യവും അവകാശവും ഇന്ത്യ സംസ്കൃതിക്ക് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ടതാണ്, അതിന്മേൽ കൈവെക്കാൻ ഒരു അധിനിവേശ ചരിത്രമുള്ള പാകിസ്ഥാന് യാതൊരു അവകാശവുമില്ലെന്ന് പുതിയ ഇന്ത്യ ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.
