അന്താരാഷ്ട്ര രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു വൻ ട്വിസ്റ്റാണ് ഇപ്പോൾ യുക്രൈൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരുന്നത്. റഷ്യൻ അധിനിവേശം തുടങ്ങിയ അന്ന് മുതൽ യുക്രൈനെയും, പ്രസിഡന്റ് വ്ലാദിമിർ സെലൻസ്കിയെയും കണ്ണും പൂട്ടി പിന്തുണച്ച ഒരു രാജ്യമുണ്ട്—അയൽരാജ്യമായ പോളണ്ട്.
റഷ്യ യുക്രൈനെ ആക്രമിച്ചപ്പോൾ ലക്ഷക്കണക്കിന് യുക്രൈൻ അഭയാർത്ഥികൾക്ക് സ്വന്തം അതിർത്തി തുറന്നു കൊടുത്തത് പോളണ്ടാണ്. യൂറോപ്യൻ യൂണിയനിലും നാറ്റോയിലും യുക്രൈന് വേണ്ടി ഏറ്റവും കൂടുതൽ വാദിച്ചതും, അവർക്ക് ആവശ്യമായ ആയുധങ്ങൾ എത്തിച്ചു കൊടുത്തതും ഇതേ പോളണ്ടാണ്. എന്നാൽ, ലോകത്തെ മുഴുവൻ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ആ പോളണ്ട് ഇപ്പോൾ യുക്രൈനുമായി കടുത്ത നയതന്ത്ര യുദ്ധത്തിലാണ്!
യഥാർത്ഥത്തിൽ സെലൻസ്കിയുടെ ഒരു ഒറ്റ തീരുമാനം കാരണം, പോളണ്ട് അവർക്ക് നൽകിയ പരമോന്നത ബഹുമതിയായ ‘ഓർഡർ ഓഫ് ദി വൈറ്റ് ഈഗിൾ’ വരെ ഇപ്പോൾ പിൻവലിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതിൽ പ്രതിഷേധിച്ച് യുക്രൈനിലെ പ്രമുഖ നേതാക്കൾ തങ്ങൾക്ക് മുൻപ് പോളണ്ടിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ പുരസ്കാരങ്ങൾ കൂട്ടത്തോടെ തിരിച്ചുനൽകാനും തുടങ്ങി.
നമ്മുടെ ‘സന്ദേശം’ എന്ന മലയാള സിനിമയിലെ പ്രശസ്തമായ ഒരു ഡയലോഗ് ഉണ്ടല്ലോ, “പോളണ്ടിനെക്കുറിച്ച് ഒരക്ഷരം മിണ്ടരുത്” എന്ന്! സമാനമായ, എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ ഭീകരമായ ഒരു അവസ്ഥയാണ് ഇപ്പോൾ അവിടെ രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. സിനിമകളെപ്പോലും വെല്ലുന്ന ഈ സുഹൃത്തുക്കൾ തമ്മിലുള്ള പിണക്കത്തിനും ചതിക്കഥയ്ക്കും പിന്നിൽ ചരിത്രത്തിലെ വളരെ ഇരുണ്ട, ചോരമണക്കുന്ന ഒരു അധ്യായമുണ്ട്. എന്താണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ സംഭവിച്ചത്? ആരാണ് ആരെയാണ് ചതിച്ചത്? നമുക്ക് വിശദമായി നോക്കാം.
ഇത്രയും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കൾ ആയിരുന്നിട്ടും ഇവർ പെട്ടെന്ന് തെറ്റാൻ എന്താണ് കാരണം എന്ന് ചോദിച്ചാൽ, അതിന് കാരണം രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് നടന്ന ചില ദാരുണമായ സംഭവങ്ങളാണ്.
അക്കാലത്ത്, അതായത് 1942-ൽ രൂപംകൊണ്ട ഒരു സംഘടനയുണ്ട്—’യുക്രൈൻ ഇൻസർജന്റ് ആർമി’ അല്ലെങ്കിൽ ‘യു.പി.എ’ (UPA) എന്ന് പറയും. സ്വതന്ത്ര യുക്രൈന് വേണ്ടി രൂപീകരിച്ച ഒരു സൈനിക സംഘടനയായിരുന്നു ഇത്. അന്ന് സോവിയറ്റ് റഷ്യയുടെ കടുത്ത നിയന്ത്രണങ്ങൾക്കെതിരെ ഇവർ ശക്തമായി പോരാടിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇന്നത്തെ യുക്രൈനിലെ ദേശീയവാദികൾക്കും ഭരണാധികാരികൾക്കും ഇവർ വെറും പോരാളികളല്ല, രാജ്യത്തിന്റെ ഹീറോകളാണ്, സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനികളാണ്.
എന്നാൽ, പോളണ്ടിന്റെ ചരിത്രമെടുത്തു നോക്കിയാൽ ഈ യു.പി.എ. (UPA) എന്നത് ചോര ഒഴുക്കിയ ഒരു കൊലയാളി സംഘമാണ്. കാരണം, 1943–44 കാലഘട്ടത്തിൽ വൊളീനിയയിലും കിഴക്കൻ ഗലീഷ്യയിലും വെച്ച് പതിനായിരക്കണക്കിന് സാധാരണക്കാരായ പോളണ്ടുകാരെ ഈ സംഘടന ക്രൂരമായി കൂട്ടക്കൊല ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അതിൽ പുരുഷന്മാർ മാത്രമല്ല, സ്ത്രീകളും കുഞ്ഞുങ്ങളും വരെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ് പോളിഷ് ചരിത്രകാരന്മാർ പറയുന്നത്.
അതുകൊണ്ട്, പോളണ്ടിന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും ഉണങ്ങാത്ത വലിയൊരു മുറിവാണിത്. ഈ സംഘടനയെ ആദരിക്കുന്ന യുക്രൈന്റെ ഏതു നടപടിയും പോളണ്ടുകാരെ സംബന്ധിച്ച് അവരുടെ പഴയ ചരിത്രമുറിവുകളെ വീണ്ടും കുത്തിപ്പൊക്കി വലിച്ച് കീറുന്നതിന് തുല്യമാണ്. ഈ ഒരു തർക്കം പണ്ടേ ഇരുരാജ്യങ്ങൾക്കുമിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ, പോളണ്ടിൽ അടുത്തിടെ തീവ്ര വലതുപക്ഷ ചിന്താഗതിയുള്ള കരോൾ നൗറോക്കിയെപ്പോലെയുള്ള നേതാക്കൾ അധികാരത്തിൽ വന്നപ്പോൾ, അവർ ഈ പഴയ ചരിത്ര ശത്രുതയൊക്കെ തൽക്കാലം മാറ്റിവെച്ചു. റഷ്യൻ ഭീഷണി മുന്നിൽ കണ്ട് അവർ യുക്രൈന് ഉപാധികളില്ലാത്ത സൗഹൃദവും സഹായവും പ്രഖ്യാപിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് യുദ്ധകാലത്ത് പോളണ്ട് യുക്രൈന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കാവലാളായി മാറിയത്.
എന്നാൽ, ഈ അടുത്ത കാലത്ത് സെലൻസ്കി വളരെ അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു നീക്കം നടത്തി. യുക്രൈനിലെ ഒരു പ്രമുഖ സൈനിക യൂണിറ്റിന് ഈ പറഞ്ഞ ‘യുക്രൈൻ ഇൻസർജന്റ് ആർമി’യുടെ പേര് ഔദ്യോഗികമായി നൽകി!
ആലോചിച്ചു നോക്കൂ, തങ്ങളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സഹായിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മുറിവിലേക്കാണ് സെലൻസ്കി കൃത്യമായി വിരൽ ചൂണ്ടിയത്. ഇതാണ് പോളണ്ടിനെ കടുത്ത രീതിയിൽ പ്രകോപിപ്പിച്ചത്. ഒരു നയതന്ത്ര മര്യാദയുമില്ലാത്ത ഈ നടപടി വന്നതോടെയാണ് പോളണ്ട് സെലൻസ്കിക്ക് നൽകിയ പരമോന്നത പുരസ്കാരം റദ്ദാക്കിയത്. തൊട്ടുപിന്നാലെ യുക്രൈന്റെ വിദേശകാര്യമന്ത്രിയും രഹസ്യാന്വേഷണ വിഭാഗം മേധാവിയുമൊക്കെ തങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയ പോളിഷ് പുരസ്കാരങ്ങൾ തിരികെ നൽകി ഈ യുദ്ധം കൊഴുപ്പിച്ചു.
ഇവിടെയാണ് രാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷകർ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നത്. സെലൻസ്കിക്ക് ഈ ചരിത്രം അറിയാത്തതുകൊണ്ട് പറ്റിയ അബദ്ധമാണോ ഇത്? ഒരിക്കലുമല്ല. എല്ലാം അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് അദ്ദേഹം ഈ കളിക്കളത്തിൽ ഇറങ്ങിയത്. അതിന് കൃത്യമായ ചില ആഭ്യന്തര കാരണങ്ങളുണ്ട്.
നമ്മൾക്കറിയാം, യുദ്ധം തുടങ്ങിയ കാലത്തെ യുക്രൈനല്ല ഇപ്പോഴത്തെ യുക്രൈൻ. വർഷങ്ങളായി യുദ്ധം നീണ്ടുപോകുന്നത് കാരണം അവിടുത്തെ ജനങ്ങൾ കടുത്ത പ്രതിസന്ധിയിലാണ്. യുദ്ധകാലമായതുകൊണ്ട് രാജ്യത്ത് പുതിയ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ നടത്താൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ട് സെലൻസ്കിക്ക് അനന്തമായി പ്രസിഡന്റായി തുടരാം. പക്ഷേ, ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഭരണവിരുദ്ധ വികാരവും വലിയ രീതിയിലുള്ള അസ്വസ്ഥതകളും പ്രതിഷേധങ്ങളും ഉയർന്നു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.
യുദ്ധത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ഒരു ഒറ്റക്കെട്ടായ വികാരം ഇപ്പോൾ യുക്രൈനിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഈ ഒരു ആഭ്യന്തര അനൈക്യത്തെ മറികടക്കാൻ സെലൻസ്കി കണ്ടെത്തിയ തന്ത്രമാണ് ‘അതിദേശീയവാദം’ (Hyper-nationalism). ജനങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ യുക്രൈൻ ദേശീയവികാരം വീണ്ടും ഉണർത്താൻ വേണ്ടിയാണ് അദ്ദേഹം ആ കൊലയാളി സംഘത്തിന്റെ പേര് വീണ്ടും ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവന്നത്. ജനങ്ങളെ തനിക്കൊപ്പം നിർത്താൻ നോക്കിയ സെലൻസ്കിയുടെ ഈ തന്ത്രം പക്ഷേ സ്വന്തം സുഹൃത്തിന്റെ അടിവേരറുക്കുന്നതായിരുന്നു.
ഈ ഒരു നയതന്ത്ര തർക്കത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വിജയി ആരാണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ, അത് റഷ്യയും വ്ലാദിമിർ പുടിനുമാണ്. മോസ്കോയ്ക്ക് വീണുകിട്ടിയ വലിയൊരു ലോട്ടറിയാണിത്.
കാരണം, യുക്രൈനിലെ ഭരണാധികാരികൾ തീവ്ര ദേശീയവാദികളാണെന്നും അവരെ വിശ്വസിക്കാൻ കൊള്ളില്ലെന്നും റഷ്യ വർഷങ്ങളായി ലോകത്തോട് ആവർത്തിച്ചു പറയുന്ന കാര്യമാണ്. അപ്പോഴൊക്കെ ലോകം റഷ്യയെ തള്ളിപ്പറയുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ യുക്രൈന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തായ പോളണ്ട് തന്നെ ഈ വിഷയത്തിൽ യുക്രൈനെതിരെ തിരിയുമ്പോൾ റഷ്യൻ മാധ്യമങ്ങൾക്ക് അത് വലിയൊരു ആയുധമായി മാറി. തങ്ങൾ ഇത്രയും കാലം പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ പച്ചയായ സത്യമാണെന്ന് ലോകത്തിന് മുന്നിൽ സ്ഥാപിക്കാൻ റഷ്യക്ക് അപ്രതീക്ഷിതമായി കിട്ടിയ അവസരമാണിത്.
റഷ്യൻ സുരക്ഷാ കൗൺസിൽ ഡെപ്യൂട്ടി ചെയർമാൻ ദിമിത്രി മെദ്വദേവ് പോളണ്ടിന്റെ ഈ തീരുമാനത്തെ പരസ്യമായി സ്വാഗതം ചെയ്തുകഴിഞ്ഞു. യുദ്ധത്തിന്റെ ആദ്യ വർഷങ്ങളിൽ ലോകത്തിന്റെ മുഴുവൻ സഹതാപവും കൈയടിയും നേടാൻ സെലൻസ്കിക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു ഹീറോ പരിവേഷമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്. എന്നാൽ യുദ്ധം നീണ്ടുപോയതോടെ അദ്ദേഹമെടുക്കുന്ന പല തീരുമാനങ്ങളും അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുകയാണ്. യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കാൻ സെലൻസ്കി ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെന്ന ആരോപണം ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് അടക്കമുള്ള ലോകനേതാക്കൾ മുൻപേ ഉയർത്തിയതാണ്. അതിനിടയിലാണ് പോളണ്ടുമായി ആവശ്യമില്ലാതെ ഉണ്ടാക്കിയ ഈ പുതിയ സംഘർഷം.
ഒരു യഥാർത്ഥ നേതാവിന്റെ കഴിവ് സ്വന്തം ജനങ്ങളുടെ വികാരങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നതിൽ മാത്രമല്ല, പ്രതിസന്ധിഘട്ടങ്ങളിൽ കൂടെ നിന്ന സുഹൃത്തുക്കളുടെ ആശങ്കകളെക്കൂടി മാനിക്കുന്നതിലാണ്. ഇവിടെ സെലൻസ്കിക്ക് ആ നയതന്ത്ര സൂക്ഷ്മത അല്ലെങ്കിൽ ദീർഘവീക്ഷണം പൂർണ്ണമായും കൈമോശം വന്നതായി കാണാം.
തങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പിന് തന്നെ വിദേശസഹായം അത്രമേൽ ആവശ്യമായ ഒരു രാജ്യം, തങ്ങളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സഹായിച്ച അയൽരാജ്യത്തെയാണ് വെറുതെ പിണക്കിയത്. യുദ്ധത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ പോളണ്ടിന്റെ സഹായം അനിവാര്യമായിരുന്നെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ ആയുധങ്ങളും തന്ത്രങ്ങളും മറ്റ് വഴികളിലൂടെ ലഭിക്കുന്നുണ്ടെന്ന അഹങ്കാരവും ഈ തീരുമാനത്തിന് പിന്നിലുണ്ടെന്ന് കരുതുന്നവരുണ്ട്.
ചരിത്രത്തിൽ തങ്ങളെ വേട്ടയാടിയ ഒരു സംഘത്തെ യുക്രൈൻ ഹീറോകളാക്കി മാറ്റുമ്പോൾ, പോളണ്ടിലെ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ യുക്രൈനെതിരെയുള്ള വികാരം വരും ദിവസങ്ങളിൽ ശക്തമാകും. ലോകം ഉറ്റുനോക്കിയ യുദ്ധമുഖത്ത് ഇപ്പോൾ വന്നിരിക്കുന്ന ഈ പുതിയ നയതന്ത്ര വിള്ളൽ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത് എന്ന് വരും ദിവസങ്ങളിൽ കാന്തിരുന്നു തന്നെ കാണേണ്ടിവരും.
