ഒരു മിസൈൽ അത് വിക്ഷേപിക്കാൻ മിനിറ്റുകൾ പോലും വേണ്ട. ശത്രുവിന്റെ ഉപഗ്രഹങ്ങൾ അപകടസൂചന നൽകുംമുമ്പേ ആകാശം കീറി ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള ലക്ഷ്യത്തിലെത്താൻ അതിന് കഴിയുമെങ്കിൽ? ആ സാധ്യതയാണ് ഇന്ന് അമേരിക്കയെയും ഇസ്രായേലിനെയും ഒരുപോലെ ജാഗ്രതയിലാക്കുന്നത്. ഖര ഇന്ധനത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന പുതിയ തലമുറ ദീർഘദൂര ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈലായ ‘സെജ്ജിൽ-3’ വികസിപ്പിക്കാനുള്ള ഇറാന്റെ ശ്രമം വെറും മറ്റൊരു ആയുധ വികസന വാർത്തയല്ല, പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സൈനിക സന്തുലിതാവസ്ഥയെ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ഒരു തന്ത്രപരമായ നീക്കമായാണ് ഇത് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്.
ദ്രാവക ഇന്ധന മിസൈലുകളെ അപേക്ഷിച്ച് ഖര ഇന്ധന മിസൈലുകൾക്ക് വിക്ഷേപണത്തിന് മുമ്പ് ഇന്ധനം നിറയ്ക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. അതിനാൽ വളരെ കുറഞ്ഞ സമയത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ആക്രമണം നടത്താൻ കഴിയും. മാത്രമല്ല, ഇത്തരം മിസൈലുകളുടെ വിക്ഷേപണത്തിനുള്ള മുന്നൊരുക്കങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നത് ശത്രുരാജ്യങ്ങളുടെ റഡാർ, ഉപഗ്രഹ, ആകാശനിരീക്ഷണ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ പ്രയാസകരമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഇറാന്റെ സെജ്ജിൽ-3 പദ്ധതി ഒരു പുതിയ മിസൈലിന്റെ വികസനം എന്നതിലുപരി, മധ്യപൂർവേഷ്യയിലെ സുരക്ഷാ കണക്കുകൂട്ടലുകളെയും ആഗോള പ്രതിരോധ തന്ത്രങ്ങളെയും സ്വാധീനിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള നിർണായക സംഭവവികാസമായാണ് ലോകം ഉറ്റുനോക്കുന്നത്.
റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, ഇറാൻ വികസിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സെജ്ജിൽ-3 ദീർഘദൂര ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈൽ നിലവിലുള്ള സെജ്ജിൽ ശ്രേണിയിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ പതിപ്പായിരിക്കുമെന്നാണ് പ്രതീക്ഷ. മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളുള്ള പ്രൊപ്പൽഷൻ സംവിധാനത്തോടെയായിരിക്കും ഈ മിസൈലിന്റെ രൂപകൽപ്പന. ഏകദേശം 4,000 കിലോമീറ്റർ വരെ ലക്ഷ്യങ്ങളെ ആക്രമിക്കാൻ കഴിയുന്ന ദൂരപരിധിയും 38,000 കിലോഗ്രാം വരെ വിക്ഷേപണ ഭാരവുമാണ് ഇതിനുണ്ടാകുമെന്നാണ് റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ ദൂരപരിധി ഇറാന് മധ്യപൂർവേഷ്യയ്ക്ക് പുറത്തുള്ള നിരവധി മേഖലകളിലേക്കും തന്ത്രപ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്കും ആക്രമണശേഷി നൽകുമെന്നാണ് പ്രതിരോധ വിദഗ്ധരുടെ വിലയിരുത്തൽ.
സെജ്ജിൽ മിസൈൽ പദ്ധതിയുടെ വേരുകൾ 1990-കളുടെ അവസാന കാലഘട്ടത്തിലേക്കാണ് എത്തിച്ചേരുന്നത്. ഇറാന്റെ പ്രതിരോധ ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങൾ അന്ന് വികസിപ്പിച്ചിരുന്ന സെൽസൽ ഹ്രസ്വദൂര ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈൽ പദ്ധതിയിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച സാങ്കേതികവിദ്യയും അനുഭവപരിചയവും അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് പിന്നീട് സെജ്ജിൽ പദ്ധതി രൂപം കൊണ്ടതെന്നാണ് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്. പ്രത്യേകിച്ച് ഖര ഇന്ധന സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ കൈവരിച്ച പുരോഗതിയാണ് സെജ്ജിൽ പദ്ധതിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്തായി മാറിയത്. ദ്രാവക ഇന്ധന മിസൈലുകളെ അപേക്ഷിച്ച് ഖര ഇന്ധന മിസൈലുകൾക്ക് വളരെ വേഗത്തിൽ വിക്ഷേപണത്തിന് തയ്യാറാകാൻ കഴിയുന്നതിനാൽ യുദ്ധസാഹചര്യങ്ങളിൽ അവയ്ക്ക് കൂടുതൽ തന്ത്രപരമായ മുൻതൂക്കം ലഭിക്കുന്നു. സെജ്ജിൽ പദ്ധതിയുടെ വികസനത്തിൽ ചൈനയുടെ സാങ്കേതിക സഹായം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടാകാമെന്ന വിലയിരുത്തലും വിവിധ അന്താരാഷ്ട്ര റിപ്പോർട്ടുകളിൽ ഉയരുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ വിഷയത്തിൽ ഇറാനോ ചൈനയോ ഔദ്യോഗിക സ്ഥിരീകരണം നൽകിയിട്ടില്ല.
നിലവിലുള്ള സെജ്ജിൽ മിസൈലിന്റെ കഴിവുകളെ കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെടുത്തി ദൂരപരിധിയും കൃത്യതയും പ്രവർത്തനക്ഷമതയും വർധിപ്പിക്കുകയെന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് സെജ്ജിൽ-3 വികസിപ്പിക്കുന്നതെന്നാണ് വിലയിരുത്തൽ. പദ്ധതി വിജയകരമായി പൂർത്തിയായാൽ, ഇറാന്റെ ദീർഘദൂര മിസൈൽ ശേഖരത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ആയുധങ്ങളിലൊന്നായി സെജ്ജിൽ-3 മാറുമെന്നും, മധ്യപൂർവേഷ്യയിലെ സൈനിക ശക്തിസമവാക്യത്തിൽ നിർണായക സ്വാധീനം ചെലുത്താൻ ഇതിന് കഴിയുമെന്നും പ്രതിരോധ വിദഗ്ധർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.ഷഹാബ്-3 മിസൈലിന് സമാനമായ വലിപ്പവും ദൂരപരിധിയും ഉണ്ടായിരുന്നാലും, ഖര ഇന്ധനത്തിന്റെ ഉപയോഗമാണ് സെജ്ജിലിനെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത്. വിക്ഷേപണത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ഇന്ധനം നിറയ്ക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലാത്തതിനാൽ മിസൈൽ എളുപ്പത്തിൽ കൊണ്ടുപോകാനും വളരെ കുറഞ്ഞ സമയത്തിനുള്ളിൽ പ്രയോഗിക്കാനും കഴിയും. അതേസമയം, ഖര ഇന്ധന മിസൈലുകളുടെ മാർഗനിർദേശവും നിയന്ത്രണ സംവിധാനവും താരതമ്യേന കൂടുതൽ സങ്കീർണമാണെന്നും വിദഗ്ധർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.
നിലവിലെ സെജ്ജിൽ മിസൈലിന് ഏകദേശം 17.6 മീറ്റർ നീളവും, 1.25 മീറ്റർ വ്യാസവും 23,600 കിലോഗ്രാം വിക്ഷേപണ ഭാരവുമുണ്ട്. 500 മുതൽ 1,500 കിലോഗ്രാം വരെ ഭാരമുള്ള പേലോഡ് വഹിക്കാൻ ഇതിന് കഴിയും. പ്രത്യേക ട്രാൻസ്പോർട്ടർ-എറക്ടർ-ലോഞ്ചർ വാഹനത്തിൽ നിന്നാണ് മിസൈൽ വിക്ഷേപിക്കുന്നത്. ഈ ലോഞ്ചർ വാഹനത്തിന്റെ നിർമ്മാണത്തിൽ ചൈനീസ് സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പിന്തുണ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന സ്ഥിരീകരിക്കാത്ത റിപ്പോർട്ടുകളും പുറത്തുവന്നിട്ടുണ്ട്. മിസൈലിന്റെ റീ-എൻട്രി വാഹനത്തിൽ സ്റ്റെല്ലാർ റഫറൻസ് സംവിധാനങ്ങൾക്കായുള്ള ഒപ്റ്റിക്കൽ പോർട്ടുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കാമെന്നും, മാർഗനിർദേശത്തിനായി ഇനേർഷ്യൽ നാവിഗേഷൻ അല്ലെങ്കിൽ ഗ്ലോബൽ പൊസിഷനിംഗ് സംവിധാനങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാനാണ് സാധ്യതയെന്നും വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.
സെജ്ജിൽ-3 പദ്ധതി വിജയകരമായി യാഥാർഥ്യമായാൽ, അത് ഇറാന്റെ മിസൈൽ ശേഖരത്തിലേക്കുള്ള മറ്റൊരു കൂട്ടിച്ചേർക്കൽ മാത്രമായിരിക്കില്ല; മധ്യപൂർവേഷ്യയിലെ സൈനിക ശക്തിസമവാക്യത്തെ തന്നെ സ്വാധീനിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ഒരു തന്ത്രപരമായ മുന്നേറ്റമായിരിക്കും. ഖര ഇന്ധന സാങ്കേതികവിദ്യ, ദീർഘദൂര ആക്രമണശേഷി, കുറഞ്ഞ മുന്നൊരുക്കത്തിൽ വിക്ഷേപണം നടത്താനുള്ള കഴിവ് എന്നിവയെല്ലാം ഈ മിസൈലിനെ ഇറാന്റെ പ്രതിരോധ-ആക്രമണ തന്ത്രത്തിലെ പ്രധാന ആയുധമാക്കി മാറ്റാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അതേസമയം, ഇറാന്റെ മിസൈൽ ശേഷിയിലെ ഓരോ പുരോഗതിയും മേഖലയിലെ എതിരാളി രാജ്യങ്ങളെയും ആഗോള ശക്തികളെയും അവരുടെ പ്രതിരോധ നയങ്ങൾ പുനഃപരിശോധിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാക്കുമെന്നതും യാഥാർഥ്യമാണ്.
ഇതിനാലാണ് സെജ്ജിൽ-3 പദ്ധതിയെ അമേരിക്കയും ഇസ്രായേലും വെറും ആയുധ വികസന പരിപാടിയായി കാണാതെ, ഭാവിയിലെ പ്രാദേശിക സുരക്ഷയെ നേരിട്ട് സ്വാധീനിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള ഒരു തന്ത്രപരമായ വെല്ലുവിളിയായാണ് വിലയിരുത്തുന്നത്. മിസൈലിന്റെ വികസന പുരോഗതി, പരീക്ഷണങ്ങൾ, സാങ്കേതിക ശേഷി എന്നിവയെല്ലാം അവർ അടുത്തുനിന്ന് നിരീക്ഷിച്ചുവരികയാണ്. ഈ പദ്ധതി പൂർണതോതിൽ വിജയിച്ചാൽ, പശ്ചിമേഷ്യയിലെ പ്രതിരോധ കണക്കുകൂട്ടലുകളിലും ശക്തിസന്തുലിതാവസ്ഥയിലും പുതിയ മാറ്റങ്ങൾക്ക് വഴിയൊരുങ്ങുമെന്നാണ് പ്രതിരോധ വിദഗ്ധരുടെ വിലയിരുത്തൽ. അതിനാൽ, സെജ്ജിൽ-3യുടെ ഭാവി വെറും ഇറാന്റെ സൈനിക ശേഷിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയിൽ ഒതുങ്ങുന്നതല്ല; വരും വർഷങ്ങളിലെ മധ്യപൂർവേഷ്യൻ സുരക്ഷാ രാഷ്ട്രീയത്തെയും അന്താരാഷ്ട്ര പ്രതിരോധ തന്ത്രങ്ങളെയും നിർണയിക്കുന്ന പ്രധാന ഘടകങ്ങളിലൊന്നായി ഈ മിസൈൽ പദ്ധതി മാറാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്നതാണ് വിലയിരുത്തൽ.
