കേരളത്തിലെക്യാമ്പസ് രാഷ്ട്രീയം മാറുന്നത് എങ്ങോട്ട്?

കലാശാലാ രാഷ്ട്രീയത്തിന് ചങ്ങലയിടാനുള്ള ഒരു പരിശ്രമവുമായി കേരള സർവ്വകലാശാല സിൻഡിക്കേറ്റ് കഴിഞ്ഞ സെപ്റ്റംബർ മാസത്തിൽ ഒരു കരട് രേഖയുമായി ഇറങ്ങിയിരുന്നു. അതോടെ ക്യാമ്പസ് രാഷ്ട്രീയം വീണ്ടും വലിയ തോതിൽ ചർച്ചാവിഷയമായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്.
​അതിരുകളില്ലാതെ, കലാശാലകളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ പ്രവർത്തനങ്ങളെ ബാധിക്കാത്ത രീതിയിൽ, പഠനത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്താതെ രാഷ്ട്രീയം മുന്നോട്ട് പോകണം എന്നാണ് സിൻഡിക്കേറ്റ് തടസ്സവാദങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, നമ്മുടെ കേരളത്തിലെ ഏത് സർവ്വകലാശാലയുടെ ചരിത്രമെടുത്താലും, തുടക്കകാലം മുതൽ തന്നെ അവിടെ രാഷ്ട്രീയമുണ്ടായിരുന്നു. രാഷ്ട്രീയം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതിൽ തെറ്റുമില്ല; ക്യാമ്പസുകൾ ഒരു നല്ല രാഷ്ട്രീയ കളരിയായി മാറി മികച്ച നേതാക്കളെയും രാഷ്ട്ര നിർമ്മാതാക്കളെയും സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതുമാണ്.
​പക്ഷേ, ഇതിനെല്ലാം ചില അതിരുകളുണ്ട് എന്ന് മാർക്സിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും ഇടതുപക്ഷവും പൂർണ്ണമായും മറന്നുപോയിരിക്കുകയാണ്. സുന്ദരമായ രാഷ്ട്രീയത്തെക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിക്കുമ്പോഴും ക്യാമ്പസുകൾക്കുള്ളിൽ നടക്കുന്ന അക്രമങ്ങൾ ഇതിന്റെ വ്യക്തമായ തെളിവാണ്.

ഈ ഒരു അക്രമ ശൈലി മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ നമ്മൾ അല്പം പുറകോട്ട് പോയി തിരുവനന്തപുരം യൂണിവേഴ്‌‌സിറ്റി കോളേജിന്റെ ചരിത്രമൊന്ന് പരിശോധിക്കണം.  

​1990-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ, യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി കോളേജിന്റെ 125-ാം വാർഷിക ആഘോഷങ്ങൾ നടക്കുന്ന ഒരു കാലഘട്ടമുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് അതിനായി അധ്യാപകരുടെ മീറ്റിംഗുകൾ വിളിച്ചു കൂട്ടുന്നു. അന്നത്തെ ഒരു കോളേജ് അന്തരീക്ഷം ആലോചിച്ചു നോക്കൂ… മെയിൻ ഗേറ്റിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി വരുമ്പോൾ തന്നെ കാണുന്നത് ലെനിന്റെയും സ്റ്റാലിന്റെയും ചിത്രങ്ങളാണ്. 1917-ലെ ബോൾഷെവിക് റഷ്യൻ വിപ്ലവത്തിന് ചുക്കാൻ പിടിച്ച കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കളുടെ വലിയ വലിയ ഛായാചിത്രങ്ങളും പെയിന്റിംഗുകളും കൊണ്ട് ക്യാമ്പസ് മതിൽക്കെട്ടുകൾ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. പോർച്ചുഗോ പോലുള്ള ചുവരുകളിൽ പെയിന്റ് അടിച്ചു വെച്ച വലിയ ചിത്രങ്ങൾ…
​അന്ന് അത് വെറുമൊരു അലങ്കാരമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ‘ഈ ക്യാമ്പസിൽ ഞങ്ങളുടെ ആശയം മാത്രമേ നിലനിൽക്കൂ’ എന്നൊരു സന്ദേശം നൽകലായിരുന്നു. പിന്നീട് ഇതേ ആശയപരമായ ആധിപത്യമാണ് മറ്റാരെയും വളരാൻ അനുവദിക്കാത്ത, കായികമായ അടിച്ചമർത്തലുകളിലേക്ക് വഴിമാറിയത്.
1970-കൾ തൊട്ട് യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി കോളേജ് സംഘർഷഭരിതവും കലാപകലുഷിതവുമായ ഭൂമിയായിരുന്നു.
​മറ്റ് സംഘടനകൾക്ക് യാതൊരു സ്വാതന്ത്ര്യവുമില്ലാത്ത അവസ്ഥ. SFI-ക്കാരല്ലാത്ത കുട്ടികൾക്ക് അവിടെ പഠിക്കാൻ പോലും രക്ഷയില്ലാത്ത സാഹചര്യം വന്നപ്പോൾ, നിരവധി കുട്ടികൾ കോളേജിൽ നിന്ന് വിടുതൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് (TC) വാങ്ങി മറ്റ് കോളേജുകളിലേക്ക് പോവേണ്ടി വന്നു.
കോളേജുകളിലും യൂണിവേഴ്‌സിറ്റികളിലും രാഷ്ട്രീയം വേണമോ വേണ്ടയോ എന്ന ചർച്ച നടക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ കേൾക്കുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വാദമുണ്ട്—ക്യാമ്പസുകളാണ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും വിളനിലം എന്ന്.
​പക്ഷേ, ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കൂ… ഇന്ന് നമ്മുടെ ക്യാമ്പസുകളിൽ നടക്കുന്നത് യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരോഗ്യകരമായ രാഷ്ട്രീയമാണോ?
​മറ്റു സംഘടനകൾക്ക് പ്രവർത്തന സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലാത്ത, സ്വന്തം ആശയങ്ങൾ പറയുന്നവരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന, അക്രമവും കായികബലവും കൊണ്ട് ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുന്ന ഒരു രീതിയാണോ ഇന്ന് ക്യാമ്പസുകളിലുള്ളത്? “ക്യാമ്പസിൽ വളരെ സുന്ദരമായി രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടക്കണം” എന്ന് മുതിർന്ന നേതാക്കൾ പറയുമ്പോഴും, താഴെത്തട്ടിൽ നടക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് നമ്മൾ തുറന്നു പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.


​കേരളത്തിലെ പ്രമുഖ കോളേജുകളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് SFI-ക്ക് വലിയ ആധിപത്യമുള്ള ഇടങ്ങളിൽ നമ്മൾ പതിവായി കാണുന്ന ഒന്നാണ് ഏകപക്ഷീയമായ അധീശത്വം. മറ്റ് വിദ്യാർത്ഥി പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കോ സാധാരണക്കാരായ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കോ വിയോജിപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ പോലും അവസരം നൽകാത്ത അവസ്ഥ.
​യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി അസംബ്ലി അല്ലെങ്കിൽ യൂണിയൻ തെരഞ്ഞെടുപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നടക്കാറുള്ള ‘കൗൺഹാൾ’ (Count Hall) തർക്കങ്ങളും ബഹളങ്ങളും ഇതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമാണ്. തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വോട്ടെണ്ണൽ നടക്കുന്ന കൗൺഹാളുകളിൽ കൃത്രിമം കാണിക്കാനും, എതിർ സ്ഥാനാർത്ഥികളുടെ ഏജന്റുമാരെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി പുറത്താക്കാനും, കൗണ്ടിംഗ് തടസ്സപ്പെടുത്താനും കായികബലം ഉപയോഗിക്കുന്ന സ്ഥിതി പലയിടത്തും റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
​ജനാധിപത്യപരമായി വോട്ട് എണ്ണി ഫലം പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ട ഒരു സ്ഥലത്ത്, ഗുണ്ടായിസവും ഭീഷണിയും കൊണ്ട് അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കാൻ നോക്കുന്നത് ഏത് തരം രാഷ്ട്രീയമാണ്? വിയോജിക്കുന്നവരെ അടിച്ചമർത്താനും വോട്ടെണ്ണൽ ഹാളുകൾ പോലും സംഘർഷഭരിതമാക്കാനും തുനിയുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ക്യാമ്പസ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പവിത്രത തന്നെയാണ്.

​ഇത് ഇന്നോ ഇന്നലെയോ തുടങ്ങിയതല്ല. കേരളത്തിലെ ക്യാമ്പസ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ അക്രമവും കൊലപാതകങ്ങളും വലിയൊരു നിഴലായി നിൽക്കുന്നത് കാണാം.
​വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് പരുമല ഡി.ബി. കോളേജിൽ SFI ആക്രമണത്തെ തുടർന്ന് പമ്പാനദിയിൽ ചാടിയ അനു, സുജിത്, കിം കരുണാകരൻ എന്നീ ABVP പ്രവർത്തകരായ വിദ്യാർത്ഥികൾ മുങ്ങിമരിച്ച ദാരുണമായ സംഭവം കേരളം മറന്നിട്ടില്ല. അതുപോലെ, യൂണിവേഴ്സിറ്റി കോളേജിന് ഉള്ളിൽ സ്വന്തം സംഘടനയിലെ തന്നെ അഖിൽ എന്ന വിദ്യാർത്ഥിയെ SFI നേതാക്കൾ കുത്തിപ്പരിക്കേൽപ്പിച്ച സംഭവം വലിയ പ്രതിഷേധങ്ങൾക്ക് കാരണമായിരുന്നു.
​ഇതിനെയെല്ലാം മറുവശത്ത്, മതവർഗീയ ശക്തികളുടെയും മറ്റ് സംഘടനകളുടെയും അക്രമത്തിന് ഇരയായി കൊല്ലപ്പെട്ട എസ്‌.എഫ്.ഐ പ്രവർത്തകരുമുണ്ട്. മഹാരാജാസ് കോളേജിൽ വർഗീയ ശക്തികൾ കുത്തിക്കൊലപ്പെടുത്തിയ ‘വർഗീയത തുലയട്ടെ’ എന്ന് ചുവരിലെഴുതിയ അഭിമന്യു എന്ന പാവപ്പെട്ട വിദ്യാർത്ഥിയുടെ മുഖം ആർക്കാണ് മറക്കാൻ കഴിയുക? അതുപോലെ അടുത്തിടെ ഇടുക്കി എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജിൽ കൊല്ലപ്പെട്ട ധീരജ് എന്ന വിദ്യാർത്ഥിയുടെ സംഭവം…
​ഇവിടെ നമ്മൾ ചിന്തിക്കേണ്ടത്, ഏത് സംഘടന ചെയ്താലും അക്രമം അക്രമം തന്നെയാണ്. ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴും അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ഇടിമുറികളിൽ ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കപ്പെടുമ്പോഴും തകരുന്നത് ചില കുടുംബങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകളാണ്.

​പാർട്ടിയുടെ മുതിർന്ന സിപിഎം നേതാക്കളും എസ്‌.എഫ്.ഐ നേതൃത്വവും പൊതുവേദികളിൽ വന്ന് ജനാധിപത്യത്തെക്കുറിച്ചും അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചും മണിക്കൂറുകളോളം പ്രസംഗിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ, സ്വന്തം ക്യാമ്പസുകളിൽ മറ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് കൊടികെട്ടാനോ പോസ്റ്റർ ഒട്ടിക്കാനോ ഉള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം പോലും നൽകുന്നില്ലെങ്കിൽ, ആ പ്രസംഗങ്ങൾക്ക് എന്ത് മൂല്യമാണുള്ളത്?
​ആശയം കൊണ്ട് ആശയത്തെ നേരിടുന്നതിന് പകരം, ആയുധങ്ങളും കായികബലവും കൊണ്ട് എതിരാളികളുടെ വായടപ്പിക്കാൻ നോക്കുന്നത് ആശയപരമായ തകർച്ചയുടെ ലക്ഷണമാണ്. ഇടിമുറികളും ഭീഷണികളും ക്യാമ്പസുകളിൽ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, “സുന്ദരമായ രാഷ്ട്രീയം നടക്കണം” എന്ന് പറയുന്നത് കേവലം അടവുനയം മാത്രമായി മാറും.
​
​ഈ ഒരു അന്തരീക്ഷം നമ്മുടെ നാടിന് എന്താണ് നൽകുന്നത്?
​അക്രമവും ഭീഷണിയുമാണ് രാഷ്ട്രീയം എന്ന് കണ്ടുവളരുന്ന ഒരു വിദ്യാർത്ഥി നാളെ സമൂഹത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ എന്തായിരിക്കും അവന്റെ മനോഭാവം? നിയമത്തെയും ജനാധിപത്യത്തെയും വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ഒരു സംസ്‌കാരമാണ് ഇതിലൂടെ വളർന്നു വരുന്നത്.
​അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് ചെറുപ്പക്കാർ പഠനത്തിനായി വിദേശങ്ങളിലേക്കും മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കും പോകുന്നത്. സമാധാനപരമായി പഠിക്കാനും സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം വളർത്താനും സാധിക്കുന്ന ഒരു അന്തരീക്ഷം ഇവിടെയില്ലെന്ന ഭയം രക്ഷിതാക്കൾക്കുമുണ്ട്.
​
​അതുകൊണ്ട്, മാറ്റം അത്യാവശ്യമാണ്.
​ക്യാമ്പസ് രാഷ്ട്രീയം വേണം, പക്ഷേ അത് സംവാദങ്ങളുടെയും ആശയങ്ങളുടെയും സർഗ്ഗാത്മക രാഷ്ട്രീയമാകണം. കൗൺഹാളുകളിലെ ഗുണ്ടായിസവും, ഇടിമുറികളും, അക്രമങ്ങളും പൂർണ്ണമായും അവസാനിപ്പിക്കണം. എല്ലാ സംഘടനകൾക്കും ഒരുപോലെ പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന ജനാധിപത്യപരമായ അന്തരീക്ഷം ക്യാമ്പസുകളിൽ ഉറപ്പുവരുത്തണം.
​സി.പി.എമ്മും എസ്.എഫ്.ഐയും ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ സ്വന്തം തെറ്റുകൾ തിരുത്താനും ജനാധിപത്യത്തിന് വഴിമാറാനും തയ്യാറാകണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ കേരളത്തിലെ വിദ്യാർത്ഥി സമൂഹത്തിന് ക്യാമ്പസ് രാഷ്ട്രീയത്തോട് ആദരവ് ഉണ്ടാകൂ.