പണ്ടൊരു കാലത്ത്, ഒരു ചെറിയ റെയിൽവേ പാളം നീളാൻ പോലും മാസങ്ങളും വർഷങ്ങളും കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നിരുന്നു… എന്നാൽ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ, ഇന്ന് കാര്യങ്ങൾ ആകെ മാറിമറിയുകയാണ്. കൊടും വെയിലിൽ ഭാരമേറിയ ഇരുമ്പുപാളങ്ങളും കോൺക്രീറ്റ് സ്ലീപ്പറുകളും തോളിലേറ്റി തൊഴിലാളികൾ വിയർപ്പൊഴുക്കിയിരുന്ന ആ പഴയ കാഴ്ചകൾ ഇപ്പോൾ വെറും ഓർമ്മകൾ മാത്രമാണ്. പകരം, നിലത്തു കുതിക്കുന്ന ഭീമാകാരൻ യന്ത്രങ്ങളും ആകാശം മുട്ടുന്ന കൂറ്റൻ പാലങ്ങളും കടലിന്റെ തിരമാലകളെ കീഴടക്കുന്ന നിർമ്മിതികളും മലനിരകളുടെ ഉള്ളിലൂടെ പിളർന്നുപോകുന്ന തുരംഗങ്ങളുമാണ് ഇന്ത്യൻ റെയിൽവേയുടെ പുതിയ മുഖം. എൻജിനീയറിംഗ് മികവിന്റെ ഈ കുതിപ്പ് ലോകത്തെ വലിയ വിദഗ്ധരെപ്പോലും അമ്പരപ്പിക്കുകയാണ്. വേഗതയും സുരക്ഷയും ഒത്തുചേരുന്ന ഈ മാറ്റം, വെറുമൊരു യാത്രാസൗകര്യത്തിനപ്പുറം രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക വളർച്ചയെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്.
ട്രാക്ക് നിർമ്മിക്കുന്ന രീതിയിൽ വന്ന ഏറ്റവും വലിയ മാറ്റമാണ് ന്യൂ ട്രാക്ക് കൺസ്ട്രക്ഷൻ മെഷീൻ അഥവാ എൻടിസിഎം. ഉരുക്കു കൈകളാൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഈ കൂറ്റൻ യന്ത്രം വെറും ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ രണ്ട് മുതൽ മൂന്ന് കിലോമീറ്റർ വരെ പുതിയ പാത ഒരുക്കുന്നു. കോൺക്രീറ്റ് സ്ലീപ്പറുകൾ നിരത്തി, അതിന് മുകളിൽ വലിയ റെയിലുകൾ ഉറപ്പിച്ച്, മെറ്റലുകൾ നിരപ്പാക്കി, ഒരു മില്ലിമീറ്റർ പോലും അളവിൽ തെറ്റാതെ ജോലി പൂർത്തിയാക്കാൻ ഈ യന്ത്രത്തിന് സാധിക്കുന്നു. പണ്ട് നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ ആഴ്ചകളോളം കഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നിടത്ത്, ഇപ്പോൾ വളരെ വേഗത്തിലും കൃത്യതയോടെയും കാര്യങ്ങൾ നടക്കുന്നു. യാത്രാപാതകളിൽ മാത്രമല്ല, ചരക്കുനീക്കത്തിനായി പ്രത്യേകമായി നിർമ്മിച്ച ഫ്രൈറ്റ് കോറിഡോറുകളിലും ഈ വേഗത നമുക്ക് കാണാം. ചരക്കുകൾ വേഗത്തിൽ എത്തിക്കുമ്പോൾ വ്യാപാരവും വ്യവസായവും കൂടുതൽ ശക്തമാകുന്നു.
ദാദ്രി മുതൽ മുംബൈ തുറമുഖം വരെ നീളുന്ന ആയിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ആറ് കിലോമീറ്റർ പടിഞ്ഞാറൻ പാതയും, പഞ്ചാബിൽ നിന്ന് പശ്ചിമബംഗാളിലേക്ക് നീളുന്ന ആയിരത്തി മുന്നൂറ്റി മുപ്പത്തിയേഴ് കിലോമീറ്റർ കിഴക്കൻ പാതയും ചരക്കുഗതാഗതത്തിന്റെ രീതി തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു. മണിക്കൂറിൽ നൂറ് കിലോമീറ്റർ വേഗതയിൽ കുതിക്കുന്ന വലിയ ചരക്കുതീവണ്ടികളുടെ ഭാരം താങ്ങാൻ സാധാരണ പാളങ്ങൾക്ക് കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് പ്രത്യേക ചൂടാക്കൽ പ്രക്രിയയിലൂടെ കടന്നുപോയ ഹെഡ് ഹാർഡൻ പാളങ്ങൾ ഇവിടെ ഉപയോഗിച്ചത്. മുപ്പത്തിരണ്ട് ടൺ ഭാരം പോലും വർഷങ്ങളോളം കേടുപാടുകളില്ലാതെ താങ്ങാൻ ഇവയ്ക്ക് കഴിയും. വെൽഡിംഗ് വഴി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് മീറ്റർ പാളങ്ങളെ ഒരു കിലോമീറ്ററിലധികം നീളമുള്ള തുടർച്ചയായ ലൈനുകളാക്കി ചേർത്തതോടെ, പഴയ പാളസന്ധികളിലെ ആ പതിവ് ശബ്ദവും അപകടസാധ്യതകളും ഇല്ലാതായി. യാത്രയും ചരക്കുനീക്കവും കൂടുതൽ സുഗമമായി മാറി.
ഇനി ഹൈസ്പീഡ് യാത്രയുടെ കഥയിലേക്ക് വന്നാൽ, മുംബൈ അഹമ്മദാബാദ് ബുള്ളറ്റ് ട്രെയിൻ പദ്ധതിയിലെ ഉയരപ്പാത നിർമ്മാണം എടുത്തുപറയേണ്ടതാണ്. തിരക്കേറിയ നഗരങ്ങളും സ്ഥലം ഏറ്റെടുക്കലിലെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളും ഒഴിവാക്കാൻ, അഞ്ഞൂറ്റി എട്ട് കിലോമീറ്റർ പാതയിൽ നാനൂറ്റി അറുപത്തിയഞ്ച് കിലോമീറ്ററും നിലത്തുനിന്ന് ഉയർത്തി ആകാശമാർഗ്ഗമാണ് നിർമ്മിക്കുന്നത്. ഇവിടെയാണ് ഫുൾ സ്പാൻ ലോഞ്ചിംഗ് മെത്തേഡ് എന്ന പുതിയ രീതി കരുത്തുകാട്ടുന്നത്. സൂറത്തിലും വഡോദരയിലുമുള്ള യാർഡുകളിൽ ആയിരം ടൺ ഭാരവും നാൽപ്പത് മീറ്റർ നീളവുമുള്ള കോൺക്രീറ്റ് ഗർഡറുകൾ മുൻകൂട്ടി നിർമ്മിക്കുന്നു. നൂറ്റി ഇരുപത്തിയെട്ട് ചക്രങ്ങളുള്ള പ്രത്യേക വാഹനങ്ങളിൽ ഇവയെ കൊണ്ടുപോയി, ലോഞ്ചിംഗ് ഗാൻട്രിയുടെ സഹായത്തോടെ വെറും ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ തൂണുകൾക്കിടയിൽ ഉറപ്പിക്കുന്നു. ലോകത്ത് മറ്റൊരിടത്തും ഇത്ര വേഗത്തിൽ ഒരു സ്പാൻ പൂർത്തിയാക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടില്ല എന്നത് വലിയൊരു നേട്ടമാണ്.
ഹിമാലയത്തിന്റെ ദുർഘടമായ താഴ്വരകളിലും പ്രകൃതിയുടെ വെല്ലുവിളികളെ നേരിട്ടുകൊണ്ട് കൂറ്റൻ പാലങ്ങൾ ഉയർന്നു. ജമ്മു കാശ്മീരിലെ ചിനാബ് നദിക്ക് കുറുകെ നിർമ്മിച്ച റെയിൽവേ ആർച്ച് ബ്രിഡ്ജ് ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും ഉയരം കൂടിയതാണ്. നദീനിരപ്പിൽ നിന്ന് മുന്നൂറ്റി അമ്പത്തിയൊൻപത് മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ, പാരീസിലെ ഈഫൽ ടവറിനേക്കാൾ മുപ്പത്തിയഞ്ച് മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ പാലം നമ്മുടെ എൻജിനീയർമാരുടെ കരുത്താണ് കാണിക്കുന്നത്. മണിക്കൂറിൽ ഇരുനൂറ്റി അറുപത്തിയാറ് കിലോമീറ്റർ വേഗതയുള്ള കാറ്റിനെയും, മൈനസ് ഇരുപത് ഡിഗ്രി തണുപ്പിനെയും, എട്ട് തീവ്രതയുള്ള ഭൂകമ്പത്തെയും വരെ അതിജീവിക്കാൻ ഇതിന് കഴിയും. എക്സ്റേ, അൾട്രാസോണിക് പരിശോധനകളിലൂടെ ഓരോ വെൽഡിങ്ങും ഉറപ്പാക്കിയ ഈ പാലം 120 വർഷത്തോളം വലിയ അറ്റകുറ്റപ്പണികളില്ലാതെ നിലനിൽക്കുമെന്നാണ് കണക്കുകൂട്ടൽ. കഠിനമായ കാലാവസ്ഥയിലും ഈ പാലം തലയുയർത്തി നിൽക്കും.
അഞ്ചിഘാട് താഴ്വരയിലെ വെല്ലുവിളികൾ നേരിടാൻ നിർമ്മിച്ച കേബിൾ സ്റ്റേറ്റ് റെയിൽവേ പാലവും ഏറെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. മുന്നൂറ്റി മുപ്പത്തിയൊന്ന് മീറ്റർ ഉയരമുള്ള ഒരൊറ്റ തൂണിൽ, തൊണ്ണൂറ്റി ആറ് സ്റ്റീൽ കേബിളുകളുടെ സഹായത്തോടെ നാനൂറ്റി എഴുപത്തിമൂന്ന് മീറ്റർ ഭാഗം വായുവിൽ തൂക്കിനിർത്തിയാണ് ഇത് പൂർത്തിയാക്കിയത്. മലകളുടെ മുകളിൽ മാത്രമല്ല, മലകൾക്കുള്ളിലൂടെ തുരംഗങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നതിലും റെയിൽവേ മുന്നിലാണ്. ദുർബലമായ പാറക്കെട്ടുകളിലൂടെ തുരന്ന പന്ത്രണ്ട് ദശംശം ഏഴഞ്ച് കിലോമീറ്റർ നീളമുള്ള ടി-ഫോർട്ടിനയൻ തുരംഗത്തിൽ, ഭൂഗർഭ നീരുറവകളെയും മണ്ണിടിച്ചിലിനെയും നേരിടാൻ ന്യൂ ഓസ്ട്രിയൻ ടണലിംഗ് മെത്തേഡ് ഉപയോഗിച്ചു. തുരന്ന ഉടൻ കോൺക്രീറ്റ് സ്പ്രേ ചെയ്തും റോക്ക് ബോൾട്ടുകൾ ഉറപ്പിച്ചും മലയെ സുരക്ഷിതമാക്കി. ഋഷികേശിൽ നിന്ന് കർണപ്രയാഗ് വരെയുള്ള 125 കിലോമീറ്റർ പാതയിൽ എൺപത്തിനാല് ശതമാനത്തിലധികം ദൂരവും തുരംഗങ്ങളിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്; പതിനായിരം കോടിയിലധികം രൂപ ചെലവഴിക്കുന്ന ഈ പദ്ധതിയിൽ അടിയന്തര രക്ഷാ തുരംഗങ്ങളും ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്.
മലനിരകൾക്കൊപ്പം കടലിനെയും റെയിൽവേ കീഴടക്കി. തമിഴ്നാട്ടിലെ മണ്ഡപത്തെയും രാമേശ്വരത്തെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പുതിയ പാമ്പൻ പാലം രാജ്യത്തെ ആദ്യത്തെ വെർട്ടിക്കൽ ലിഫ്റ്റ് കടൽപ്പാലമാണ്. പഴയ പാലത്തിന് പകരമായി വന്ന ഈ 2.08 കിലോമീറ്റർ പാലത്തിന്റെ നടുവിലുള്ള അഞ്ഞൂറ്റി അമ്പത് ടൺ ഭാരമുള്ള ഭാഗം, വലിയ കപ്പലുകൾക്ക് കടന്നുപോകാൻ പാകത്തിൽ പതിനേഴ് മീറ്റർ ഉയരത്തിലേക്ക് ലിഫ്റ്റ് പോലെ ഉയർത്താം. കടലിലെ ഉപ്പുകാറ്റിനെ ചെറുക്കാൻ സ്റ്റെയിൻലെസ് സ്റ്റീൽ കമ്പികളും പ്രത്യേക സംരക്ഷണ കോട്ടിംഗുകളും ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു; മുഴുവൻ പ്രവർത്തനവും സെൻസറുകളിലൂടെ ഓട്ടോമേറ്റഡുമാണ്. കടൽത്തീരത്തെ യാത്രകൾക്ക് ഇത് പുതിയൊരു അനുഭവവും വേഗതയും നൽകുന്നു.
ഇത്രയും വലിയ മാറ്റങ്ങൾക്കൊപ്പം സുരക്ഷയിലും റെയിൽവേ വലിയ മുന്നേറ്റം നടത്തി. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ തന്നെ വികസിപ്പിച്ച കവച് എന്ന ഓട്ടോമാറ്റിക് ട്രെയിൻ പ്രൊട്ടക്ഷൻ സംവിധാനം, ഉയർന്ന സുരക്ഷാ നിലവാരത്തിലുള്ളതാണ്. പതിനായിരം വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം പിഴവ് വരാൻ സാധ്യതയുള്ള ഈ സംവിധാനത്തിൽ, ട്രാക്കിലെ സെൻസറുകളും എൻജിനിലെ കമ്പ്യൂട്ടർ സംവിധാനങ്ങളും വയർലെസ് വഴി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ലോക്കോ പൈലറ്റ് റെഡ് സിഗ്നൽ മറികടന്നാലോ, ഒരേ ട്രാക്കിൽ രണ്ട് ട്രെയിനുകൾ നേർക്കുനേർ വന്നാലോ, ആരും ബ്രേക്ക് പിടിച്ചില്ലെങ്കിലും തനിയെ ബ്രേക്ക് പ്രവർത്തിച്ച് മുന്നൂറ് മീറ്റർ മുൻപ് ട്രെയിൻ നിർത്തും. വിദേശ സംവിധാനങ്ങളെക്കാൾ നാലുമടങ്ങ് കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ, കിലോമീറ്ററിന് ഏകദേശം അൻപത് ലക്ഷം രൂപ ചെലവിലാണ് ഇത് നടപ്പിലാക്കുന്നത്. യാത്രക്കാരുടെ ജീവന് വലിയൊരു കവചമായി ഇത് മാറുന്നു.
സ്റ്റേഷനുകളുടെ നവീകരണവും വളരെ വേഗത്തിലായി. അമൃത് ഭാരത് പദ്ധതിയിലൂടെ ആയിരത്തി മുന്നൂറിലധികം സ്റ്റേഷനുകളെ ആധുനിക കേന്ദ്രങ്ങളായി മാറ്റുകയാണ്. പാളങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ റൂഫ് പ്ലാസുകൾ നിർമ്മിച്ച്, താഴത്തെ ട്രെയിൻ ഗതാഗതം തടസ്സപ്പെടുത്താതെ തന്നെ വിമാനത്താവള സൗകര്യങ്ങൾ ഒരുക്കുന്നു. ബ്രോഡ്ഗേജ് പാതകളിൽ 95 ശതമാനത്തിലധികം വൈദ്യുതീകരണം പൂർത്തിയായി. ലോകത്ത് ആദ്യമായി ഡബിൾ സ്റ്റാക്ക് കണ്ടെയ്നറുകൾക്കായി വൈദ്യുത കമ്പികളുടെ ഉയരം ഏഴ് ദശംശം അഞ്ച് ഏഴ് മീറ്ററായി ഉയർത്തിയും റെയിൽവേ മാതൃകയായി. മണിക്കൂറിൽ നൂറ്റി അറുപത് കിലോമീറ്റർ വേഗതയിൽ പാളങ്ങളിലെ ചെറിയ തകരാറുകൾ പോലും കണ്ടെത്തുന്ന ലേസർ കാറുകളും, വടക്കുകിഴക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ നോണിയിൽ കുത്തബ് മിനാറിനേക്കാൾ ഇരട്ടി ഉയരത്തിൽ നൂറ്റി നാൽപ്പത്തിയൊന്ന് മീറ്റർ ഉയരമുള്ള പില്ലർ നിർമ്മിച്ച ഹൈഡ്രോളിക് സാങ്കേതികവിദ്യയും ഈ കുതിപ്പിന് കരുത്തേകുന്നു.
ഈ മാറ്റത്തിന്റെ തിളങ്ങുന്ന മുഖമാണ് വന്ദേ ഭാരത് എക്സ്പ്രസ്. ഓരോ രണ്ടാമത്തെ ബോഗിക്ക് താഴെയും മോട്ടോറുകൾ ഘടിപ്പിച്ച ഡിസ്ട്രിബ്യൂട്ടഡ് ട്രാക്ഷൻ സംവിധാനമുള്ള ഈ ട്രെയിൻ, വെറും അമ്പത്തിരണ്ട് സെക്കൻഡിൽ പൂജ്യത്തിൽ നിന്ന് നൂറ് കിലോമീറ്റർ വേഗത കൈവരിക്കുന്നു. ചരക്കുനീക്കത്തിൽ ആറ് എൻജിനുകളും 295 വാഗണുകളുമുള്ള മൂന്നര കിലോമീറ്റർ നീളമുള്ള സൂപ്പർ വാസുകി, ഒരൊറ്റ യാത്രയിൽ 27000 ടൺ കൽക്കരി എത്തിച്ച് റോഡിലെ ലോറികളുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കുന്നു. പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിനായി ഇരുപത് ഗിഗാവാട്ട് സൗരോർജ്ജ പ്ലാന്റുകൾ ലക്ഷ്യമിട്ട്, 2030 ഓടെ കാർബൺ ബഹിർഗമനം പൂർണമായും ഇല്ലാതാക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് കുതിക്കുകയാണ് ഇന്ത്യൻ റെയിൽവേ.
യാത്രക്കാർക്ക് കൂടുതൽ സൗകര്യങ്ങളും സമയലാഭവും നൽകുന്ന ഈ മുന്നേറ്റം രാജ്യത്തിന്റെ വികസനത്തിൽ വലിയ പങ്കുവഹിക്കുന്നു. വിദൂര ഗ്രാമങ്ങളെ പോലും പ്രധാന നഗരങ്ങളുമായി വേഗത്തിൽ ബന്ധിപ്പിക്കാൻ ഈ പുതിയ പാതകളും പാലങ്ങളും സഹായിക്കും. പ്രകൃതിഭംഗി ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടുള്ള സുരക്ഷിതമായ യാത്രകൾ ഇനി കൂടുതൽ എളുപ്പമാകും. വരും വർഷങ്ങളിൽ കൂടുതൽ അത്ഭുതങ്ങൾ നമ്മളെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തീർച്ചയാണ്.
ലോകത്തിൽ ഇതാദ്യം!ഇന്ത്യൻ റെയിൽവേ കണ്ട് അസൂയപ്പെട്ട് ചൈന
