ദിവസേന പതിനായിരം മുതൽ ഇരുപതിനായിരം വരെ പീരങ്കി ഷെല്ലുകൾ പൊട്ടുന്ന ഒരു യുദ്ധക്കളം! അവിടെ കരുതൽ ശേഖരം തീർന്നുപോകുമ്പോൾ ലോകശക്തികൾ എങ്ങോട്ടാണ് നോക്കുന്നത്? ഒരാൾ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിൽ കയ്യിലുള്ളത് വിറ്റഴിക്കുമ്പോൾ, മറ്റൊരു രാജ്യം വലിയൊരു അവസരമാക്കി അതിനെ മാറ്റുന്നു! 155 എംഎം പീരങ്കി ഷെല്ലുകളുടെ ചുറ്റും കറങ്ങുന്ന ഈ ആഗോള പ്രതിരോധ കഥ നമുക്ക് വളരെ, പരിശോധിക്കാം.
ലോകത്തെമ്പാടും ഇപ്പോൾ യുദ്ധസാഹചര്യം നിലനിൽക്കുന്ന കാലത്ത്, ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിരോധ ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ കയറ്റുമതി കുതിച്ചുയരുകയാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് 155 എംഎം പീരങ്കി ഷെല്ലുകളുടെ കയറ്റുമതിയിൽ വൻ വർദ്ധനവാണ് ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത്. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചുവർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് മാത്രം 8,271 കോടി രൂപയിലധികം മൂല്യമുള്ള വെടിക്കോപ്പുകളും പീരങ്കി ഷെല്ലുകളുമാണ് ഇന്ത്യ കയറ്റുമതി ചെയ്തത്.
സ്വകാര്യ മേഖലയിലും വലിയ കരാറുകൾ വരുന്നുണ്ട്. ഹൈദരാബാദ് ആസ്ഥാനമായുള്ള സിഗ്മ അഡ്വാൻസ്ഡ് സിസ്റ്റംസ്, വടക്കേ അമേരിക്കൻ ഉപഭോക്താവിൽ നിന്ന് 1,77,000 ബേസ് ബ്ലീഡ് ഷെൽ ബോഡികൾ നിർമ്മിക്കാൻ 104.91 മില്യൺ ഡോളർ—ഏകദേശം 103 കോടി രൂപയുടെ കരാർ നേടി. നാറ്റോ സഖ്യകക്ഷികൾക്കായി 973 കോടി രൂപയുടെ മറ്റൊരു കരാറും അവർക്ക് ലഭിച്ചു. ഇസ്രയേൽ, യുഎഇ, അർമേനിയ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിലേക്കും ഇന്ത്യ 155 എംഎം ഷെല്ലുകളും വെടിക്കോപ്പുകളും കയറ്റുമതി ചെയ്യുന്നുണ്ട്.
ഇതിനൊക്കെ പ്രധാന കാരണം റഷ്യ-ഉക്രൈൻ സംഘർഷമാണ്. ഒരു യുദ്ധത്തോട് നന്ദി പറയുന്നത് ശരിയല്ലെങ്കിലും, യൂറോപ്പിലേക്കുള്ള ഇന്ത്യയുടെ വെടിക്കോപ്പ് കയറ്റുമതിയിൽ 1,600 ശതമാനത്തിന്റെ വർദ്ധനവുണ്ടായത് ഈ യുദ്ധത്തെത്തുടർന്നാണ്. റൊമാനിയ, സ്ലോവേനിയ, ചെക്ക് റിപ്പബ്ലിക്, പോളണ്ട്, ബൾഗേറിയ, ഇറ്റലി തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിലേക്കാണ് പ്രധാനമായും ഷെല്ലുകളും അനുബന്ധ ഭാഗങ്ങളും എത്തുന്നത്.
റഷ്യ-ഉക്രൈൻ യുദ്ധം ഒരു ആട്രീഷൻ വാർ ആയി മാറി; അതായത് ശത്രുവിന്റെ ആയുധങ്ങളും സൈനികശക്തിയും ക്രമേണ തകർക്കുന്ന യുദ്ധരീതി. യുദ്ധഭൂമിയിലെ നാശനഷ്ടങ്ങളിൽ ഏകദേശം 80 ശതമാനവും സംഭവിക്കുന്നത് പീരങ്കി ആക്രമണങ്ങളിലൂടെയാണ്. ശക്തമായ വ്യോമപ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ ഇരുരാജ്യങ്ങൾക്കുമുള്ളതിനാൽ, യുദ്ധവിമാനങ്ങൾക്ക് കടന്നുകയറി ബോംബാക്രമണം നടത്തുന്നത് അതീവ അപകടകരമാണ്.
വ്യോമസേനയുടെ സഹായം പരിമിതമായതിനാൽ, ശത്രുനിരകളെ തകർക്കാനും മുന്നേറാനും ഇരുസൈന്യവും ആശ്രയിക്കുന്നത് ദീർഘദൂര പീരങ്കികളെയും ഷെൽ ആക്രമണങ്ങളെയുമാണ്. വിശാലമായ അതിർത്തിയിൽ കിടങ്ങുകൾ കുഴിച്ചും കോൺക്രീറ്റ് ബങ്കറുകൾ നിർമ്മിച്ചുമാണ് സൈനികർ നിലയുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. ആ പ്രതിരോധ നിരകളെ തകർക്കാൻ തുടർച്ചയായ പീരങ്കി വർഷം അനിവാര്യമാണ്; ചെറിയൊരു പ്രദേശം പിടിച്ചടക്കാൻ പോലും ആയിരക്കണക്കിന് ഷെല്ലുകൾ പൊട്ടിക്കേണ്ടി വരും.
പരമ്പരാഗതമായി പീരങ്കികൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നതാണ് റഷ്യൻ സൈനിക തന്ത്രം. കാലാൾപ്പട മുന്നേറുന്നതിന് മുൻപ് ശത്രുവിന്റെ പ്രദേശം തകർക്കാൻ അവർ ദിവസേന 10,000 മുതൽ 20,000 വരെ ഷെല്ലുകൾ വർഷിക്കും. ശത്രുവിന്റെ പീരങ്കികൾ എവിടെ നിന്നാണ് വെടിയുതിർക്കുന്നതെന്ന് റഡാറുകൾ വഴി കണ്ടെത്തി തിരിച്ചടിക്കാനും വലിയ തോതിൽ ഷെല്ലിംഗ് നടക്കുന്നു.
യുദ്ധത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ സോവിയറ്റ് കാലഘട്ടത്തിലെ പഴയ 152 എംഎം അല്ലെങ്കിൽ 122 എംഎം ഷെല്ലുകളാണ് ഉക്രൈൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. അവ തീർന്നതോടെ അമേരിക്കയും സഖ്യരാജ്യങ്ങളും നാറ്റോ രാജ്യങ്ങളും നൽകിയ 155 എംഎം പീരങ്കികളിലേക്ക് ഉക്രൈൻ മാറി. ലക്ഷക്കണക്കിന് ഡോളർ വിലയുള്ള മിസൈലുകളെ അപേക്ഷിച്ച്, ഒരു ഷെല്ലിന് ഏകദേശം 1,000 മുതൽ 4,000 ഡോളർ വരെയാണ് ചെലവ്; അതുകൊണ്ടാണ് ദൈനംദിന ആക്രമണങ്ങൾക്ക് പീരങ്കി ഷെല്ലുകളെ തിരഞ്ഞെടുത്തത്.
ഈ അമിതമായ ഉപയോഗം കാരണം അമേരിക്കയുടെയും യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളുടെയും കരുതൽ വെടിക്കോപ്പ് ശേഖരം തീർന്നു. അവിടെയാണ് ഇന്ത്യയ്ക്ക് അവസരം ലഭിച്ചത്; ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് വൻതോതിൽ 155 എംഎം ഷെല്ലുകൾ വാങ്ങാൻ അവർ നിർബന്ധിതരായി. ഇന്ത്യ നിർമ്മിക്കുന്നത് നാറ്റോ നിലവാരത്തിലുള്ള 155 എംഎം ഷെല്ലുകളായതിനാൽ അവർക്ക് വാങ്ങാൻ തടസ്സങ്ങളൊന്നുമില്ല. റഷ്യയാകട്ടെ പഴയ 152 എംഎം സോവിയറ്റ് കാലഘട്ടത്തെ സംവിധാനങ്ങളാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്, അതിനാൽ അങ്ങോട്ട് പോകുന്നില്ല.
ഇതിനിടയിലാണ് പാകിസ്ഥാനും ഈ വിപണിയിൽ കടന്നുവന്നത്. ഔദ്യോഗികമായി നിഷേധിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അമേരിക്കയുടെയും ബ്രിട്ടന്റെയും ഇടനിലക്കാരായ കമ്പനികൾ വഴി ഏകദേശം 364 മില്യൺ ഡോളറിന്റെ—ഏതാണ്ട് 3,000 കോടിയിലധികം രൂപയുടെ—വെടിക്കോപ്പുകൾ പാകിസ്ഥാൻ വിറ്റു. സാമ്പത്തികമായി ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, സ്വന്തം കയ്യിലിരുന്ന വെടിക്കോപ്പുകൾ വിറ്റഴിച്ചു എന്ന് പറയാം.
2022 ഓഗസ്റ്റിൽ അമേരിക്കൻ പ്രതിരോധ കമ്പനിയായ നോർത്ത്റോപ്പ് ഗ്രുമൻ ഗ്ലോബൽ മിലിറ്ററി പ്രൊഡക്ട്സുമായി പാകിസ്ഥാൻ കരാറിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു. ഉക്രൈൻ സെക്യൂരിറ്റി അസിസ്റ്റൻസ് ഇനിഷ്യേറ്റീവ് പദ്ധതിക്ക് കീഴിലാണ് ഈ 155 എംഎം ഷെല്ലുകൾ വാങ്ങി ഉക്രൈന് കൈമാറിയത്. എന്നാൽ പാകിസ്ഥാന്റെ പീരങ്കി ഉണ്ടകൾ കൃത്യമായി പൊട്ടുന്നില്ല എന്ന പരാതി ഉക്രൈന് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന വാർത്തയും പുറത്തുവന്നു.
പാകിസ്ഥാനിലെ നൂർഖാൻ എയർബേസിൽ നിന്ന് ബ്രിട്ടീഷ് വ്യോമസേനയുടെ ചരക്ക് വിമാനങ്ങൾ വഴി സൈപ്രസിലേക്കും അവിടെ നിന്ന് റൊമാനിയയിലേക്കും ആയുധങ്ങൾ എത്തിച്ചു. കൂടാതെ കറാച്ചി തുറമുഖത്ത് നിന്ന് പോളണ്ടിലെ ഗ്വാൻസ് തുറമുഖം വഴി നൂറുകണക്കിന് കണ്ടെയ്നറുകളിൽ ഇവ എത്തിച്ചതായും വിവരമുണ്ട്. കടുത്ത സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന സമയത്തായിരുന്നു ഈ ഇടപാടുകൾ.
സ്റ്റേറ്റ് ബാങ്ക് ഓഫ് പാകിസ്ഥാന്റെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം, 2021-22 സാമ്പത്തിക വർഷത്തിൽ വെറും 13 മില്യൺ ഡോളറായിരുന്ന പാകിസ്ഥാന്റെ ആയുധ കയറ്റുമതി, 2022-23 വർഷത്തിൽ 3,000 ശതമാനം വർദ്ധിച്ച് 415 മില്യൺ ഡോളറായി ഉയർന്നു. പണത്തിനായി കയ്യിലുള്ളത് വിറ്റു; ഒപ്പം അമേരിക്കയുടെ പിന്തുണ നേടി അന്താരാഷ്ട്ര നാണയനിധിയിൽ നിന്ന് അടിയന്തര സാമ്പത്തിക സഹായം ഉറപ്പാക്കാനും പാകിസ്ഥാന് കഴിഞ്ഞു.
2023-ൽ മാത്രം ഏകദേശം 60,000-ത്തോളം 155 എംഎം ഷെല്ലുകളും 1,70,000-ത്തിലധികം 122 എംഎം റോക്കറ്റുകളും പാകിസ്ഥാൻ ഉക്രൈന് കൈമാറി. വിദേശനാണ്യം നേടാൻ സ്വന്തം സൈന്യത്തിന്റെ അടിയന്തര ശേഖരത്തിൽ നിന്നാണ് ഇവ വിറ്റഴിച്ചത്. അതോടെ പാകിസ്ഥാൻ സൈന്യത്തിന്റെ കരുതൽ ആയുധശേഖരത്തിൽ വലിയ കുറവുണ്ടായി.
ഇന്ത്യയുമായി പൂർണ്ണതോതിലുള്ള ഒരു യുദ്ധമുണ്ടായാൽ, കഷ്ടിച്ച് നാല് ദിവസത്തേക്കുള്ള—അതായത് 96 മണിക്കൂർ പിടിച്ചുനിൽക്കാനുള്ള—പീരങ്കി ഉണ്ട മാത്രമേ പാകിസ്ഥാന്റെ പക്കൽ ഇപ്പോഴുള്ളൂ എന്നാണ് വിവരം. എം-109 ഹോവിറ്റ്സറുകൾ, എസ്എച്ച്-15, ബിഎം-21 ഗ്രാഡ് റോക്കറ്റ് സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്കുള്ള 155 എംഎം ഷെല്ലുകളും 122 എംഎം റോക്കറ്റുകളുമാണ് കുറഞ്ഞത്. പാകിസ്ഥാൻ ഓർഡിനൻസ് ഫാക്ടറിയിലെ പഴയ യന്ത്രങ്ങളും സാങ്കേതിക പരിമിതികളും കാരണം വിറ്റതിന് ആനുപാതികമായി പുതിയവ വേഗത്തിൽ നിർമ്മിക്കാനും അവർക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
മറുവശത്ത് ഇന്ത്യ ഈ സാഹചര്യത്തെ വലിയൊരു അവസരമാക്കി മാറ്റി. പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളും സ്വകാര്യ കമ്പനികളും ചേർന്ന് പ്രതിവർഷം ഏകദേശം മൂന്ന് ലക്ഷം മുതൽ അഞ്ച് ലക്ഷം വരെ 155 എംഎം ഷെല്ലുകൾ ഇപ്പോൾ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ആഗോള തലത്തിൽ ഷെല്ലുകൾക്ക് ക്ഷാമം നേരിട്ടതോടെ, ഓവർടൈം ജോലി ചെയ്താണ് ഇന്ത്യൻ ഫാക്ടറികൾ ഉൽപ്പാദനം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നത്.
സ്ഫോടകവസ്തുക്കൾ നിറയ്ക്കാൻ പാകത്തിലുള്ള ഒഴിഞ്ഞ ഷെൽ ബോഡികൾ നിർമ്മിക്കുന്നതിൽ സ്വകാര്യ കമ്പനികൾക്ക് വലിയ പങ്കുണ്ട്. പൂർണ്ണമായും സ്ഫോടകവസ്തുക്കൾ നിറച്ച ഷെല്ലുകളും പ്രൊപ്പലന്റുകളും കയറ്റുമതി ചെയ്യുന്നത് പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളാണ്. പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിൽ ഒരു 155 എംഎം ഷെൽ നിർമ്മിക്കാൻ 3,000 മുതൽ 4,000 ഡോളർ വരെ ചെലവാകുമ്പോൾ, ഇന്ത്യൻ കമ്പനികൾ അത് 300 മുതൽ 400 ഡോളർ ചെലവിൽ നിർമ്മിച്ചു നൽകുന്നു.
ഒഴിഞ്ഞ ഷെൽ ബോഡിക്ക് ഏകദേശം 315 ഡോളർ നിരക്കിലാണ് ഇന്ത്യ ഇപ്പോൾ കയറ്റുമതി ചെയ്യുന്നത്. കുറഞ്ഞ ചെലവും ഉയർന്ന നിലവാരവുമാണ് ഓർഡറുകൾ ഇന്ത്യയിലേക്ക് എത്താനുള്ള പ്രധാന കാരണം. 2025-26 സാമ്പത്തിക വർഷത്തിൽ ഇന്ത്യയുടെ ആകെ പ്രതിരോധ കയറ്റുമതി റെക്കോർഡ് നിരക്കായ 38,424 കോടി രൂപയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, അതിൽ വലിയൊരു പങ്ക് ഈ പീരങ്കി ഷെല്ലുകൾക്കും അനുബന്ധ ഘടകങ്ങൾക്കുമാണ്.
പീരങ്കി ഷെല്ലുകളുടെ കാര്യത്തിൽ പാകിസ്ഥാൻ സ്വീകരിച്ച നിലപാട് വലിയ ചർച്ചകൾക്കാണ് വഴിവച്ചത്. സ്വന്തം സൈന്യത്തിന്റെ കരുതൽ ശേഖരത്തിൽ നിന്ന് വെടിക്കോപ്പുകൾ വിറ്റഴിച്ചപ്പോൾ, അടിയന്തര ഘട്ടങ്ങളിൽ നേരിടേണ്ടി വന്നേക്കാവുന്ന കുറവിനെക്കുറിച്ച് അവർ വേണ്ടത്ര കരുതിയില്ല എന്ന വിലയിരുത്തലുകളുണ്ട്. വിദേശനാണ്യവും അന്താരാഷ്ട്ര സഹായവും ലക്ഷ്യമിട്ട് നടത്തിയ ഈ നീക്കം, അവരുടെ ദീർഘകാല സൈനിക തയ്യാറെടുപ്പുകളെ ബാധിച്ചിട്ടുണ്ട്.
മറുവശത്ത്, ആഗോള പ്രതിരോധ വിപണിയിൽ വിശ്വസനീയമായ ഒരു വിതരണക്കാരനായി ഇന്ത്യ മാറിക്കഴിഞ്ഞു. കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ ഉയർന്ന നിലവാരമുള്ള ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ സമയബന്ധിതമായി നൽകാൻ കഴിയുന്നത് ഇന്ത്യൻ പൊതുമേഖലാ-സ്വകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ കരുത്താണ് കാണിക്കുന്നത്. പ്രതിരോധ കയറ്റുമതിയിലെ ഈ കുതിപ്പ് ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക-വ്യാവസായിക വളർച്ചയ്ക്കും പുതിയ ഊർജ്ജം നൽകുന്നുണ്ട്.
യുദ്ധമുഖത്തെ ഓരോ നീക്കവും ആഗോള വിതരണ ശൃംഖലകളെ എങ്ങനെയാണ് മാറ്റിമറിക്കുന്നത് എന്നതിന് ഈ സംഭവങ്ങൾ സാക്ഷിയാണ്. ആധുനിക യുദ്ധങ്ങളിൽ മിസൈലുകൾക്കൊപ്പം പീരങ്കി ഷെല്ലുകൾക്കും വലിയ സ്ഥാനമുണ്ടെന്ന് ഈ സംഘർഷം തെളിയിച്ചു.
കയറ്റുമതി ഓർഡറുകൾ വർദ്ധിക്കുമ്പോൾ, ഉൽപ്പാദന വേഗതയും ഗുണനിലവാരവും ഒരുപോലെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്. പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളും സ്വകാര്യ കമ്പനികളും കൈകോർക്കുമ്പോൾ, പ്രതിരോധ രംഗത്ത് പുതിയ നാഴികക്കല്ലുകൾ പിന്നിടാൻ ഇന്ത്യയ്ക്ക് സാധിക്കുന്നുണ്ട്. വരുംദിവസങ്ങളിൽ ഈ മേഖലയിലെ മുന്നേറ്റങ്ങൾ എങ്ങനെയായിരിക്കും എന്ന് നമുക്ക് നോക്കാം.
