ഇസ്രായേലിൽ കളി മാറുന്നു

ലോകരാഷ്ട്രങ്ങളുടെ സജീവമായ ശ്രദ്ധ പതിയുന്ന, എപ്പോഴും ഒരു അഗ്നിപർവ്വതത്തിന് മുകളിലെന്നോണം നിലകൊള്ളുന്ന മണ്ണാണ് ഇസ്രായേൽ. ഏതൊരു രാജ്യത്തിന്റെയും ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയ അവിടത്തെ ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ ബോധ്യങ്ങളെയും ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ഇസ്രായേലിലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അന്താരാഷ്ട്ര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ തന്നെ ഗതിയെ നിർണ്ണയിക്കുന്ന ഒന്നായി മാറുന്നു. സമീപകാലത്ത് പുറത്തുവന്ന ഇസ്രായേൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങൾ വലിയൊരു രാഷ്ട്രീയ അട്ടിമറിയുടെയും സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു അധികാര സമവാക്യത്തിന്റെയുമാണ് സൂചന നൽകുന്നത്. പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഇസ്രായേൽ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ നെടുംതൂണായ ബെഞ്ചമിൻ നെതന്യാഹുവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലിക്കുഡ് പാർട്ടിയും നയിക്കുന്ന മുന്നണിയും, പുതുതായി രൂപംകൊണ്ട് അതിവേഗം ജനപ്രീതി നേടിയ ഗാഡി ഐസൻകോട്ടിന്റെ യാഷർ പാർട്ടിയും തമ്മിലുള്ള ഇഞ്ചോടിഞ്ച് പോരാട്ടമാണ് ഇപ്പോൾ രാജ്യത്ത് നടന്നിരിക്കുന്നത്.
എന്നാൽ, ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങളെയും അവിടത്തെ ജനവികാരത്തെയും കുറിച്ച് മുഖ്യധാര മാധ്യമങ്ങളിലും സമൂഹ മാധ്യമങ്ങളിലും പ്രചരിക്കുന്ന പല വിവരങ്ങളും യാഥാർത്ഥ്യവുമായി വലിയ രീതിയിൽ അകന്നുനിൽക്കുന്നതാണെന്ന് കാണാൻ സാധിക്കും. ഒരു പാർട്ടിക്കും കേവല ഭൂരിപക്ഷം ലഭിച്ചില്ല എന്നതൊരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ അപൂർവ്വതയെന്ന രീതിയിലാണ് പലയിടത്തും അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. യഥാർത്ഥത്തിൽ, ഇസ്രായേലിന്റെ പാർലമെന്റായ നെസെറ്റിൽ (Knesset) ആകെ 120 സീറ്റുകളാണുള്ളത്. കേവല ഭൂരിപക്ഷത്തിന് 61 സീറ്റുകൾ ആവശ്യമാണെങ്കിലും, ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഇന്നുവരെ ഒരു പാർട്ടിക്കും ഒറ്റയ്ക്ക് കേവല ഭൂരിപക്ഷം ലഭിച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണ് വസ്തുത. ഏറ്റവും കൂടുതൽ സീറ്റുകൾ നേടുന്ന പാർട്ടി മറ്റ് ചെറിയ കക്ഷികളെയും വലതുപക്ഷ സയോണിസ്റ്റ് പാർട്ടികളെയും കൂട്ടുപിടിച്ച് സഖ്യസർക്കാർ രൂപീകരിക്കുക എന്നതാണ് അവിടത്തെ പതിവ് രീതി. കഴിഞ്ഞ തവണത്തെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലും ബെഞ്ചമിൻ നെതന്യാഹുവിന്റെ ലിക്കുഡ് പാർട്ടിക്ക് കേവല ഭൂരിപക്ഷം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. 32 സീറ്റുകൾ മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന ലിക്കുഡ് പാർട്ടി, മറ്റ് സഖ്യകക്ഷികളുടെ പിന്തുണയോടെയാണ് സർക്കാറും ഭൂരിപക്ഷവും ഉറപ്പിച്ചത്. അതിനാൽ തന്നെ, കേവല ഭൂരിപക്ഷം ലഭിച്ചില്ല എന്നത് മാത്രമാണ് ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത എന്ന് കരുതുന്നത് തെറ്റായ ധാരണയാണ്.

ഇത്തവണത്തെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങളെ ശ്രദ്ധേയമാക്കുന്നത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ചില രാഷ്ട്രീയ മാറ്റങ്ങളാണ്. അതിൽ പ്രധാനം അറബ് പാർട്ടികളുടെ വൻ മുന്നേറ്റമാണ്. കഴിഞ്ഞ തവണ 10 സീറ്റുകൾ മാത്രം ലഭിച്ചിരുന്ന അറബ് പാർട്ടികൾക്ക് ഇത്തവണ 19 സീറ്റുകൾ വരെ നേടാൻ സാധിച്ചു എന്നത് ഇസ്രായേൽ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലെ വലിയൊരു വഴിത്തിരിവാണ്. സഖ്യങ്ങളുടെ സീറ്റ് നില പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, നെതന്യാഹുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ബ്ലോക്കിന് 53 സീറ്റുകളും, ഗാഡി ഐസൻകോട്ടിന്റെ യാഷർ പാർട്ടി നേതൃത്വം നൽകുന്ന സഖ്യത്തിന് 48 സീറ്റുകളുമാണ് ലഭിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ഇസ്രായേലിൽ അടുത്ത സർക്കാർ ആരുടേതായിരിക്കുമെന്ന് നിർണ്ണയിക്കുന്ന നിർണ്ണായക ശക്തിയായി മാറിയിരിക്കുന്നത് വിജയിച്ചുകയറിയ ആ 19 അറബ് പാർട്ടി എം.പിമാരുടെ നിലപാടുകളാണ്.
ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങൾ കേവലം രാജ്യത്തിനകത്തെ അധികാര വടംവലി മാത്രമല്ല അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. മറിച്ച്, ഗാസയിലെ യുദ്ധാനന്തര സാഹചര്യങ്ങളും, ജനങ്ങളുടെ സുരക്ഷാ ബോധ്യങ്ങളും, ഭരണകൂടത്തോടുള്ള സമീപനങ്ങളും ഒക്കെയാണ് ഈ ജനവിധിയെ നിയന്ത്രിച്ചിട്ടുള്ളത്. നെതന്യാഹുവിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഭാവി എന്താകുമെന്ന ചോദ്യത്തിനൊപ്പം തന്നെ, ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സമാധാനാന്തരീക്ഷത്തെയും ആഗോള സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെയും എങ്ങനെയൊക്കെ സ്വാധീനിക്കുമെന്ന വലിയ ചർച്ചകളാണ് ഇപ്പോൾ ലോകമെമ്പാടും നടക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.
പ്രധാന ഭാഗം: മാധ്യമ വ്യാഖ്യാനങ്ങളും യഥാർത്ഥ ജനവികാരവും – നെതന്യാഹുവും ഐസൻകോട്ടും ചുറ്റുമുള്ള രാഷ്ട്രീയ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും
ഇസ്രായേൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങൾ പുറത്തുവന്നതിനു പിന്നാലെ മാധ്യമങ്ങളിൽ വലിയ രീതിയിലുള്ള ചർച്ചകളാണ് നടക്കുന്നത്. നെതന്യാഹുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഗവൺമെന്റിന്റെ നയങ്ങളോടുള്ള ജനങ്ങളുടെ അതൃപ്തിയാണ് ഈ ഫലങ്ങൾക്ക് കാരണമെന്നും, നെതന്യാഹു അധികാരം വിട്ടുപോയാൽ പശ്ചിമേഷ്യയിൽ സമാധാനം പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുമെന്നും ഉള്ള തരത്തിലുള്ള വിശകലനങ്ങളാണ് പൊതുവെ കാണാൻ സാധിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, അവിടുത്തെ ജനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ വികാരവും രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളും ഇതിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. പ്യൂർ റിസർച്ച് (Pew Research) പോലുള്ള പ്രമുഖ അന്താരാഷ്ട്ര റിസർച്ച് ഓർഗനൈസേഷനുകളുടെ സർവേ ഫലങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ ഇസ്രായേൽ ജനതയുടെ യഥാർത്ഥ ചിന്താഗതി മനസ്സിലാകും.

മുഖ്യധാര മാധ്യമങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ഗാസയിലെ ആക്രമണങ്ങളുടെ തോത് അധികരിച്ചു എന്നതിന്റെ പേരിൽ ഇസ്രായേൽ ജനത നെതന്യാഹുവിനെതിരെ തിരിഞ്ഞിരിക്കുകയാണെന്ന വാദം വസ്തുതാപരമല്ല. സർവേ റിസൾട്ടുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്, ഗാസയിലെ സൈനിക നടപടികൾ ആസൂത്രണം ചെയ്തതും ശത്രുവിന് ശക്തമായ മറുപടി നൽകിയതും ശരിയായ തീരുമാനമായിരുന്നു എന്നാണ് ഭൂരിഭാഗം ജനങ്ങളും വിശ്വസിക്കുന്നത്. അക്രമങ്ങൾ കൂടിപ്പോയി എന്ന് കരുതുന്നവർ വളരെ ചെറിയൊരു ശതമാനം മാത്രമാണ്. പിന്നെ എന്തുകൊണ്ടാണ് ജനങ്ങൾക്ക് നെതന്യാഹുവിനോട് വിയോജിപ്പുണ്ടായത്? ഒക്ടോബർ ഏഴിലെ ആക്രമണത്തെത്തുടർന്ന് ഹമാസ് ബന്ദികളാക്കി കൊണ്ടുപോയ ഇസ്രായേൽ പൗരന്മാരെ സുരക്ഷിതമായി തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നതിൽ ഗവൺമെന്റിന് സംഭവിച്ച ഗുരുതരമായ പാളിച്ചകളാണ് ജനങ്ങളെ രോഷാകുലരാക്കിയത്. ബന്ദികളുടെ മോചനത്തിനായി കൃത്യവും സമയബന്ധിതവുമായ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കുന്നതിൽ ഭരണകൂടം പരാജയപ്പെട്ടു എന്ന തോന്നലാണ് വോട്ടർമാരെ സ്വാധീനിച്ചത്. കൂടാതെ, രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷാ സംവിധാനത്തിലുണ്ടായ വീഴ്ചകളും മിസൈൽ ആക്രമണങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കുന്നതിലുണ്ടായ കാലതാമസവും ജനങ്ങളിൽ വലിയ തോതിലുള്ള അരക്ഷിതാവസ്ഥ സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു.
ഈ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഗാഡി ഐസൻകോട്ടും അദ്ദേഹത്തിന്റെ യാഷർ പാർട്ടിയും ഇസ്രായേൽ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിർണ്ണായക ശക്തിയായി ഉയർന്നു വരുന്നത്. 2025-ൽ മാത്രം രൂപീകരിച്ച ഈ പാർട്ടി ഒറ്റയ്ക്ക് 21 സീറ്റുകൾ നേടിയത് ചെറിയൊരു കാര്യമല്ല. നെതന്യാഹുവിന്റെ സർക്കാരിൽ വാർ ക്യാബിനറ്റിൽ അംഗമായിരുന്ന ഐസൻകോട്ട്, പിന്നീട് നയപരമായ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെത്തുടർന്ന് പുറത്തുപോവുകയായിരുന്നു. നെതന്യാഹുവിനെതിരെ ശക്തമായ വെല്ലുവിളി ഉയർത്തിയ വ്യക്തി എന്ന നിലയിലും, പ്രതിപക്ഷ നിരയിലെ പ്രമുഖൻ എന്ന നിലയിലും ഐസൻകോട്ട് അധികാരത്തിൽ വന്നാൽ പശ്ചിമേഷ്യയിൽ ശാന്തിയും സമാധാനവും പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുമെന്ന തരത്തിലുള്ള നിഗമനങ്ങളാണ് പല കോണുകളിൽ നിന്നും ഉയരുന്നത്.
എന്നാൽ, ഐസൻകോട്ടിന്റെ മുൻകാല ചരിത്രവും പശ്ചാത്തലവും പരിശോധിച്ചാൽ ഈ വാദങ്ങൾ എത്രത്തോളം യാഥാർത്ഥ്യബോധമുള്ളതാണെന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ടി വരും. ഇസ്രായേൽ ആർമിയിൽ ജനറലായും ചീഫ് ഓഫ് സ്റ്റാഫായും സേവനമനുഷ്ഠിച്ചിട്ടുള്ള വ്യക്തിയാണ് ഗാഡി ഐസൻകോട്ട്. 2006-ലെ ലെബനൻ യുദ്ധകാലത്ത് ഇസ്രായേൽ സൈന്യം നടപ്പിലാക്കിയ ‘ദഹിയ ഡോക്ട്രൈൻ’ (Dahiya Doctrine) എന്ന സൈനിക തന്ത്രത്തിന്റെ മുഖ്യ ശില്പികളിൽ ഒരാളാണ് അദ്ദേഹം. ശത്രുക്കളുടെ കേന്ദ്രങ്ങളെ മാത്രം ലക്ഷ്യമിടാതെ, സാധാരണ ജനവാസ മേഖലകളും അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളും ഉൾപ്പെടെയുള്ളവ സമ്പൂർണ്ണമായി നശിപ്പിച്ച് ശത്രുവിന്റെ മനോവീര്യം തകർക്കുന്ന അതിരൂക്ഷമായ യുദ്ധതന്ത്രമാണിത്. 2023-നു ശേഷമുള്ള ഗാസയിലെ സമ്പൂർണ്ണ നാശനഷ്ടങ്ങൾക്ക് പിന്നിലും ഈ സൈനിക നയത്തിന്റെ സ്വാധീനം വ്യക്തമാണ്. ഒക്ടോബർ ഏഴിലെ ആക്രമണത്തിനു ശേഷം രൂപീകരിച്ച അടിയന്തര വാർ ക്യാബിനറ്റിൽ, നെതന്യാഹുവുമായി ചേർന്ന് സൈനിക നീക്കങ്ങൾക്ക് നേരിട്ട് ഉപദേശം നൽകിയതും മേൽനോട്ടം വഹിച്ചതും ഇതേ ഐസൻകോട്ടാണ്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഐസൻകോട്ട് അധികാരത്തിൽ വന്നാൽ യുദ്ധം പെട്ടെന്ന് അവസാനിക്കുമെന്നോ അദ്ദേഹം പലസ്തീൻ ജനതയോട് മൃദുസമീപനം സ്വീകരിക്കുമെന്നോ കരുതുന്നത് യാഥാർത്ഥ്യവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നതല്ല. നെതന്യാഹുവിനെ അപേക്ഷിച്ച് സൈനിക കാര്യങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം കുറേക്കൂടി കടുത്ത നിലപാടുകൾ സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ള വ്യക്തിയാണ്. ഫലത്തിൽ, ഇരു നേതാക്കളുടെയും അടിസ്ഥാന സമീപനങ്ങളിൽ വലിയ വ്യത്യാസങ്ങളൊന്നുമില്ല. എങ്കിലും, നിലവിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ സമവാക്യങ്ങളും അറബ് പാർട്ടികളുടെ നിർണ്ണായക പിന്തുണയും കാരണം വരുന്ന സർക്കാരുകൾക്ക് അന്താരാഷ്ട്ര സമൂഹത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദങ്ങൾക്ക് വഴങ്ങി നയതന്ത്രപരമായ ചില മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തേണ്ടി വന്നേക്കാം. ഹോർമൂസ് കടലിടുക്കിലെ തടസ്സങ്ങളും മിഡിൽ ഈസ്റ്റിലെ സംഘർഷങ്ങളും ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഇന്ധനവിലയിലും സാമ്പത്തിക രംഗത്തും സൃഷ്ടിക്കുന്ന ആഘാതങ്ങൾ വളരെ വലുതാണ്. ഈ സാഹചര്യങ്ങൾ ഒക്കെത്തന്നെ പുതിയ ഭരണകൂടത്തിന്റെ വിദേശ നയങ്ങളെയും സൈനിക നയങ്ങളെയും പരോക്ഷമായി സ്വാധീനിക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

ഇസ്രായേൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങളും അതിനെത്തുടർന്നുണ്ടാകുന്ന രാഷ്ട്രീയ മാറ്റങ്ങളും കേവലം ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ആഭ്യന്തര പ്രശ്നം മാത്രമായി ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നില്ല. അത് ആഗോള രാഷ്ട്രീയത്തെയും സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയെയും ഒരുപോലെ ബാധിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. രാജ്യത്തെ ഭരണനിയന്ത്രണം ആരുടെ കൈകളിൽ എത്തിയാലും, അവിടത്തെ സുരക്ഷാ സങ്കൽപ്പങ്ങളും ദേശീയവികാരങ്ങളും ഒരേപോലെ തന്നെയായിരിക്കും മുന്നോട്ട് പോകുക. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രംഗത്ത് വിജയം കൈവരിച്ച കക്ഷികളും മുന്നണികളും സർക്കാർ രൂപീകരണത്തിനായുള്ള അണിയറ നീക്കങ്ങൾ സജീവമാക്കി കഴിഞ്ഞു. ഇസ്രായേൽ പ്രസിഡന്റിന്റെ മുമ്പാകെ ആവശ്യമായ ഭൂരിപക്ഷ പിന്തുണയുടെ രേഖകൾ സമർപ്പിച്ച് ഏത് മുന്നണിയാണ് അധികാരം പിടിക്കാൻ പോകുന്നത് എന്നത് വരും ദിവസങ്ങളിൽ വ്യക്തമാകും. നെതന്യാഹുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള വലതുപക്ഷ സഖ്യമാണോ അതോ ഗാഡി ഐസൻകോട്ടും സഖ്യകക്ഷികളും ആണോ ഭരണത്തിലേക്ക് എത്തുക എന്നത് കാത്തിരുന്ന് കാണേണ്ട ഒന്നാണ്.
ഏത് ഭരണകൂടം അധികാരത്തിൽ വന്നlാലും, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ജനങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് യുദ്ധങ്ങളും രക്തച്ചൊരിച്ചലുകളും ഇല്ലാത്ത സമാധാനാന്തരീക്ഷമാണ്. ഏതൊരു രാജ്യത്തിനും സ്വന്തം രാജ്യത്തെയും പൗരന്മാരെയും സംരക്ഷിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ട് എന്നതിൽ തർക്കമില്ല. എന്നാൽ അതിന്റെ പേരിൽ നിരവധിയായ നിഷ്കളങ്കരായ മനുഷ്യരും പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളും അനാഥരാക്കപ്പെടുന്നതും ജീവൻ വെടിയേണ്ടി വരുന്നതും ഒരിക്കലും ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല. യുദ്ധങ്ങൾ എപ്പോഴും ഇരുവശത്തുമുള്ള സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതത്തെയാണ് ഏറ്റവും കഠിനമായി ബാധിക്കുന്നത്. പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സംഘർഷങ്ങൾ കാരണം ഇന്ധനവില വർദ്ധിക്കുന്നതും, അത് വഴി ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ജനജീവിതം ദുസ്സഹമാകുന്നതും നാം അനുദിനം കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇന്ത്യ പോലുള്ള രാജ്യങ്ങളെയും ഇത് സാമ്പത്തികമായി സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്.
നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ നിലപാടുകൾ പോലെ തന്നെ, ലോകത്ത് സമാധാനം നിലനിൽക്കണമെന്നും ഏതൊരു പ്രശ്നത്തിനും ചർച്ചകളിലൂടെയും നയതന്ത്രത്തിലൂടെയും പരിഹാരം കാണണമെന്നുമാണ് വിവേകമുള്ള ഏതൊരാളും ആഗ്രഹിക്കുക. “ലോകാ സമസ്ത സുഖിനോ ഭവന്തു” എന്ന പ്രാർത്ഥന പോലെ, ലോകത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും കോണിൽ ഇനി ഒരു യുദ്ധമോ അതിനെത്തുടർന്നുള്ള പട്ടിണിയോ ദുരിതങ്ങളോ ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ല. ഇസ്രായേലിലെ പുതിയ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങൾ പശ്ചിമേഷ്യയിൽ ശാന്തിയും സമാധാനവും കൊണ്ടുവരാൻ സഹായിക്കുമെന്ന് നമുക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാം. രാഷ്ട്രീയ മാറ്റങ്ങൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യത്വത്തിന് വില കൽപ്പിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ നയതന്ത്ര സംസ്കാരത്തിലേക്ക് ലോകം മാറും എന്ന വിശ്വാസത്തോടെ നമുക്ക് കാത്തിരിക്കാം.