ഇന്ത്യയോടുള്ള തീവ്രമായ പകയും അന്ധമായ വിദ്വേഷവും കാരണം പാക്കിസ്ഥാൻ കളഞ്ഞു കുളിച്ചത് എത്രയാണെന്നറിയാമോ? ഞെട്ടരുത്—കൃത്യം 4000 കോടി ഡോളറിലധികം (Over $40 Billion)! പച്ചക്കറിയും മരുന്നും കിട്ടാതെ ജനങ്ങൾ തെരുവിൽ പരക്കം പായുമ്പോൾ, പട്ടിണി കിടക്കുന്നവന്റെ ജീവനേക്കാൾ സൈന്യത്തിന് വലുത് സ്വന്തം ‘ഈഗോ’ ആണെന്ന് തെളിയിച്ച ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ഞെട്ടിക്കുന്ന കഥയാണിത്. ഇന്ന് നമ്മൾ സംസാരിക്കുന്നത് പാക്കിസ്ഥാൻ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് ഒപ്പിട്ടു നൽകിയ സാമ്പത്തിക ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ചാണ്. ഈ വീഡിയോ ഒടുക്കം വരെ കണ്ടാൽ, പാക്കിസ്ഥാന്റെ ഈ ദയനീയ തകർച്ചയ്ക്ക് പിന്നിലെ ആ വമ്പൻ സത്യം നിങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാകും!”2019-ൽ ജമ്മു കശ്മീരിന് പ്രത്യേക പദവി നൽകിയിരുന്ന ആർട്ടിക്കിൾ 370 റദ്ദാക്കിയതിനെത്തുടർന്നാണ് പാക്കിസ്ഥാൻ ഇന്ത്യയുമായുള്ള ഉഭയകക്ഷി വ്യാപാരം പൂർണ്ണമായും നിർത്തിവച്ചത്. ഇന്ത്യയിൽ നിന്നുള്ള ഇറക്കുമതി വെട്ടിക്കുറയ്ക്കുകയും കയറ്റുമതി തടയുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് പാക്കിസ്ഥാൻ സർക്കാർ വലിയൊരു ‘ദേശസ്‌നേഹ’ പ്രഖ്യാപനം നടത്തി. ജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ വീരവാദം മുഴക്കാനായി അവർ എടുത്ത ഈ തീരുമാനം പക്ഷേ പാക്കിസ്ഥാന്റെ കഴുത്തു ഞെക്കുന്ന ഒന്നായി മാറി എന്നതാണ് ചരിത്രത്തിന്റെ ക്രൂരമായ വിരോധാഭാസം. ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് തൊട്ടടുത്തുള്ള അയൽരാജ്യമെന്ന നിലയിൽ വളരെ കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ ലഭിച്ചിരുന്ന അവശ്യവസ്തുക്കൾ (പച്ചക്കറികൾ, മരുന്നുകൾ, അസംസ്‌കൃത വസ്തുക്കൾ) പിന്നീട് മറ്റ് വിദൂര രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് മൂന്നിരട്ടി വില നൽകി ഇറക്കുമതി ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. ഇത് പാക്കിസ്ഥാന്റെ അവശേഷിച്ച വിദേശനാണ്യ ശേഖരത്തെ പൂർണ്ണമായി തുടച്ചുനീക്കി. പാക്കിസ്ഥാനിലെ വസ്ത്ര നിർമ്മാണ യൂണിറ്റുകൾക്കും ഫാർമസ്യൂട്ടിക്കൽ മേഖലയ്ക്കും ഇന്ത്യയിൽ നിന്നുള്ള അസംസ്‌കൃത വസ്തുക്കൾ ലഭിക്കാതെ വന്നതോടെ നൂറുകണക്കിന് ഫാക്ടറികൾ ഒന്നൊന്നായി പൂട്ടി. ഇത് ലക്ഷക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികളെ പെരുവഴിയിലേക്ക് ഇറക്കിവിടുകയും രാജ്യത്തെ തൊഴിലില്ലായ്മ നിരക്ക് സർവ്വകാല റെക്കോർഡിൽ എത്തിക്കുകയും ചെയ്തു.
പാക്കിസ്ഥാനിലെ സാമ്പത്തിക വിദഗ്ധരും അന്താരാഷ്ട്ര സാമ്പത്തിക നിരീക്ഷകരും കണക്കാക്കുന്നത് പ്രകാരം, ഇന്ത്യയുമായുള്ള വ്യാപാരം നിർത്തിയത് വഴി രാജ്യത്തിന് നേരിട്ടും അല്ലാതെയും ഉണ്ടായ നഷ്ടം $40 ബില്യൺ കവിയും. * ഒരു കാലത്ത് പാക്കിസ്ഥാന് കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ അതിവേഗം എത്തിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്ന ഗോതമ്പും പയറുവർഗ്ഗങ്ങളും പഞ്ചസാരയും ഉൾപ്പെടെയുള്ള സാധനങ്ങൾ, വ്യാപാരം മരവിപ്പിച്ചതോടെ കപ്പൽ മാർഗ്ഗം വിദൂര രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന വില നൽകി ഇറക്കുമതി ചെയ്യേണ്ടിവന്നു. പഞ്ചസാരയും ഗോതമ്പും വാങ്ങാൻ ക്യൂവിൽ നിൽക്കുന്ന ജനങ്ങളുടെ നെഞ്ചിലാണ് ഭരണാധികാരികൾ ഈ വിലക്കയറ്റം കൊണ്ട് അടിച്ചത്.
- പാക്കിസ്ഥാന്റെ വിദേശനാണ്യ ശേഖരം (Foreign Exchange Reserves) ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന നിലയിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തിയത് ഈ തെറ്റായ നയങ്ങളുടെ ഫലമായാണ്. അന്താരാഷ്ട്ര നാണയ നിധിയുടെ (IMF) മുന്നിൽ തലകുനിച്ചും, വൻതുക കടം വാങ്ങി രാജ്യം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകേണ്ട ഗതികേടിലേക്ക് പാക്കിസ്ഥാൻ എത്തിപ്പെട്ടത് മറ്റൊന്നിനുമല്ല, ഈ അന്ധമായ ‘ഈഗോ’യുടെ പുറത്ത് മാത്രമാണ്.
പാക്കിസ്ഥാനിൽ ആരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭരിക്കുന്നത്? തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട സർക്കാരുകളോ അതോ റാവൽപിണ്ടിയിലെ സൈനിക ആസ്ഥാനമോ? ഉത്തരം പകൽ പോലെ വ്യക്തമാണ്—പാക്കിസ്ഥാൻ സൈന്യത്തിന്റെ പിടിവാശിയാണ് ഈ രാജ്യത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നത്. - സൈനിക ബിസിനസുകളുടെ സുരക്ഷിതത്വം: പാക്കിസ്ഥാൻ സൈന്യം രാജ്യത്തെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ വലിയൊരു ഭാഗം സ്വന്തം നിയന്ത്രണത്തിലാക്കിയിട്ടുണ്ട് (Fauji Foundation പോലുള്ള വൻകിട സ്ഥാപനങ്ങൾ വഴി). എന്നാൽ പൊതുജനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന ക്ഷേമത്തേക്കാൾ സൈനിക മേധാവികളുടെ സ്വാർത്ഥ താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കും കൂറ്റൻ പ്രതിരോധ ബജറ്റിനുമാണ് എപ്പോഴും മുൻഗണന.
- ഇന്ത്യൻ വിദ്വേഷം വിൽക്കുന്ന വൃത്തികെട്ട രാഷ്ട്രീയം: പാക്കിസ്ഥാനിലെ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്കും സൈന്യത്തിനും ജനങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ രാജ്യത്തെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് (ദാരിദ്ര്യം, തൊഴിലില്ലായ്മ, ഊർജ്ജ പ്രതിസന്ധി, പണപ്പെരുപ്പം) തിരിച്ചുവിടാനുള്ള ഏറ്റവും എളുപ്പമുള്ള മാർഗ്ഗം ‘ഇന്ത്യൻ വിദ്വേഷം’ പ്രചരിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്. വ്യാപാരം പുനഃസ്ഥാപിച്ചാൽ ഇന്ത്യയോട് തോറ്റുപോയി എന്ന് ജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ വിലയിടേണ്ടി വരുമെന്ന ഭയമാണ് സൈനിക നേതൃത്വത്തെ ഇതിൽ നിന്ന് പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നത്.
പൗരന്മാര്‍ ഇരുട്ടിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്, കറന്റ് ബില്ല് അടയ്ക്കാൻ വീട് വിൽക്കേണ്ട അവസ്ഥ! കിലോമീറ്ററുകളോളം നീളുന്ന ക്യൂവിൽ പഞ്ചസാരയ്ക്കും ഗോതമ്പിനും വേണ്ടി പരസ്പരം തല്ലുകൂടുന്ന ജനങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങൾ ദിവസവും അന്താരാഷ്ട്ര വാർത്തകളിൽ കാണാം. സാധാരണക്കാരൻ ഒരു നേരം ഭക്ഷണത്തിന് വകയില്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടുമ്പോൾ, രാജ്യത്തെ സമ്പത്ത് മുഴുവൻ എങ്ങോട്ടാണ് ഒഴുകുന്നത്?പക്ഷേ, ഇതൊന്നും പാക്കിസ്ഥാൻ ജനറൽമാരുടെ എയർകണ്ടീഷൻ ചെയ്ത മുറികളെ ബാധിക്കുന്നില്ല. അവർ ഇപ്പോഴും ആഡംബര കാറുകളിലും വൻകിട എസ്റ്റേറ്റുകളിലും വിദേശ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടുകളിലും സുഖലോലുപരായി കഴിയുന്നു. “രാജ്യം മുടിഞ്ഞാലും ഞങ്ങളുടെ ഇളകാത്ത ഈഗോ നിലനിർത്തണം” എന്നതാണ് ഇവിടുത്തെ ഭരണാധികാരികളുടെ ആപ്തവാകം. ജനങ്ങൾ പട്ടിണികിടന്ന് മരിച്ചാലും കുഴപ്പമില്ല, അയൽക്കാരനോടുള്ള പക തീർക്കാനാണ് അവർക്ക് എന്നും ആവേശം!
സമീപകാലത്തെ അന്താരാഷ്ട്ര സാമ്പത്തിക റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, പാക്കിസ്ഥാൻ സാമ്പത്തിക രംഗം പൂർണ്ണമായും സ്തംഭനാവസ്ഥയിലാണ്. - അന്താരാഷ്ട്ര ഏജൻസികളും സൗഹൃദ രാജ്യങ്ങളും പാക്കിസ്ഥാനെ ഒരു “ഡിഫോൾട്ട്” (കടം തിരിച്ചടയ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ) വക്കിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും പാക്കേജുകൾ നൽകേണ്ടി വരുന്നു.
- ചൈനയുടെ സിപെക് (CPEC) പദ്ധതികളും പാക്കിസ്ഥാന് വലിയ ബാധ്യതയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. കടക്കെണിയിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്ന പാക്കിസ്ഥാന്, തൊട്ടടുത്തുള്ള ഇന്ത്യയുമായി വ്യാപാരം നടത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ എത്രമാത്രം ലാഭം ഉണ്ടാക്കാമായിരുന്നു എന്ന് ഇപ്പോൾ അവിടുത്തെ പല സാമ്പത്തിക വിദഗ്ധരും തുറന്നുപറയാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.
- എന്നാൽ, ഭരണകൂടത്തിന്റെ കണ്ണ് തുറപ്പിക്കാൻ ഇതുവരെ യാതൊരുവിധ മാറ്റങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. തങ്ങളുടെ പിടിവാശിയിൽ തന്നെ അവർ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു. സ്വന്തം കാലിൽ വെടിവെക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഇതാണ്. ഇന്ത്യയുമായുള്ള വ്യാപാരം പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ പാക്കിസ്ഥാൻ തയ്യാറായാൽ, അവിടുത്തെ സാധാരണക്കാർക്ക് കുറഞ്ഞ വിലയ്ക്ക് അവശ്യസാധനങ്ങൾ ലഭിക്കുകയും, തകർന്നടിഞ്ഞ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ സാെകണെ കരകയറുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ, സൈന്യത്തിന്റെയും ഭരണകൂടത്തിന്റെയും കൊടിയ വിഡ്ഢിത്തവും പിടിവാശിയും കാരണം ഇന്നും കഷ്ടപ്പെടുന്നത് അവിടുത്തെ സാധാരണ ജനങ്ങളാണ്.
ചരിത്രം ഒരിക്കലും മാപ്പുകൊടുക്കാത്ത ചില തീരുമാനങ്ങളുണ്ട്. അതിൽ ഏറ്റവും വലിയ അബദ്ധമാണ് പാക്കിസ്ഥാൻ ഇന്ത്യയോട് കാണിച്ച ഈ സാമ്പത്തിക ആത്മഹത്യ. സ്വന്തം ജനങ്ങളെ പട്ടിണിക്കിട്ട്, ശത്രുതയുടെ പേരിൽ രാജ്യം മുടിച്ച ഈ ഭരണകൂടത്തിന്റെ കഥ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു വലിയ പാഠമാണ്!
വ്യാപാരം നിർത്തിയത് കൊണ്ട് മാത്രം അവസാനിക്കുന്നതല്ല പാക്കിസ്ഥാൻ സാമ്പത്തിക രംഗത്തിന്റെ ദുരന്തങ്ങൾ. രാജ്യത്തിന്റെ കറൻസിയായ പാക് രൂപയുടെ മൂല്യം ഡോളറിനെതിരെ എവിടെ എത്തിനിൽക്കുന്നു എന്ന് പരിശോധിച്ചാൽ ഈ ആത്മഹത്യയുടെ ആഴം മനസ്സിലാകും. ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ദയനീയമായ തകർച്ചയാണ് പാക് രൂപ നേരിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. സാധാരണക്കാരന് ഒരു ലിറ്റർ പാൽ വാങ്ങാനോ, മക്കളുടെ സ്കൂൾ ഫീസ് അടയ്ക്കാനോ പോലും വല്ലാത്ത പാടുപെടേണ്ടി വരുന്ന ഭീകരമായ അവസ്ഥ. അയൽരാജ്യമായ ഇന്ത്യയോടുള്ള ശത്രുതയും, കശ്മീർ വിഷയത്തിൽ കാണിച്ച അന്ധമായ വാശിയും കാരണം തങ്ങളുടെ സ്വന്തം കറൻസിയുടെ മേൽവിലാസം തന്നെ ഇല്ലാതാക്കുകയാണ് ഇവിടുത്തെ ഭരണാധികാരികൾ ചെയ്തത്.
രാജ്യത്ത് വൈദ്യുതി ഉത്പാദനത്തിനായി വേണ്ടിയുള്ള കൽക്കരിയും ഇന്ധനങ്ങളും ഇറക്കുമതി ചെയ്യാൻ പോലും പണമില്ലാതെ ഇരുട്ടിൽ കഴിയേണ്ടി വരുന്ന ജനങ്ങൾ. വ്യവസായശാലകൾക്ക് ആവശ്യമായ ഊർജ്ജം ലഭിക്കാതെ വന്നതോടെ വിദേശ നിക്ഷേപകർ പോലും പാക്കിസ്ഥാനിൽ നിന്ന് പിന്മാറിക്കഴിഞ്ഞു. ലോകരാജ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വമില്ലാത്ത രാജ്യങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ പാക്കിസ്ഥാൻ മുൻനിരയിലാണ്. ലോകബാങ്കിന്റെയും ഐ.എം.എഫിന്റെയും മുന്നിൽ കൈനീട്ടിനിൽക്കുക എന്നത് പാക്കിസ്ഥാന്റെ സ്ഥിരം ഏർപ്പാടായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഓരോ തവണയും വായ്പയ്ക്കായി ചല്ലുമ്പോഴും കടുത്ത ഉപാധികളാണ് ഈ അന്താരാഷ്ട്ര സ്ഥാപനങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നത്. സാധാരണക്കാരുടെ മേൽ കനത്ത നികുതി ഭാരങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ആ പണം മുഴുവൻ രാജ്യത്തിന്റെ പ്രതിരോധ ആവശ്യങ്ങൾക്കും സൈനിക മേധാവികളുടെ സുഖലോലുപതയ്ക്കും വേണ്ടി മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്നു. സ്വന്തം ജനങ്ങളെ കടക്കെണിയിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടുകൊണ്ട് ഈ കൊള്ളരുതായ്മ തുടരുന്ന മറ്റൊരു ഭരണകൂടം ലോകത്ത് വേറെ ഉണ്ടാകില്ല.
ഇന്ത്യയുമായുള്ള സ്വാഭാവികവും ലളിതവുമായ വ്യാപാര ബന്ധങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച പാക്കിസ്ഥാൻ ചെന്നുവീണത് ചൈനയുടെ ചതിക്കുഴിയിലാണ്. സിപെക് (CPEC – China-Pakistan Economic Corridor) പദ്ധതിയുടെ പേരിൽ ചൈന പാക്കിസ്ഥാനിൽ നടപ്പിലാക്കുന്നത് കൊളോണിയൽ കാലത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന സാമ്പത്തിക ചൂഷണമാണ്. ഗ്വാദർ തുറമുഖം ഉൾപ്പെടെയുള്ള വൻകിട പദ്ധതികൾക്കായി ചൈനയിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ വൻതുക കടം തിരിച്ചടയ്ക്കാൻ കഴിയാതെ പാക്കിസ്ഥാൻ ഇന്ന് വിയർക്കുകയാണ്. ഇന്ത്യയുമായി വ്യാപാരം പുനഃസ്ഥാപിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ വളരെ കുറഞ്ഞ ചിലവിൽ ചരക്കുനീക്കം സാധ്യമാകുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ചൈനയെ അന്ധമായി ആശ്രയിച്ചതുവഴി സ്വന്തം പരമാധികാരം പോലും പണയപ്പെടുത്തേണ്ട ഗതികേടിലാണ് ഇന്ന് പാക്കിസ്ഥാൻ സർക്കാരുകൾ എത്തിച്ചേർന്നിട്ടുള്ളത്. പാക്കിസ്ഥാനിലെ കോടിക്കണക്കിന് വരുന്ന യുവതലമുറയ്ക്ക് ഇന്ന് രാജ്യത്ത് യാതൊരുവിധ ജോലിയോ സുരക്ഷിതത്വമോ ഇല്ല. ലക്ഷക്കണക്കിന് വിദ്യാസമ്പന്നരായ യുവാക്കളാണ് മെച്ചപ്പെട്ട ജീവിതം തേടി പാക്കിസ്ഥാൻ വിട്ട് യൂറോപ്പിലേക്കും ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിലേക്കും അനധികൃത മാർഗ്ഗങ്ങളിലൂടെ പോലും പലായനം ചെയ്യുന്നത്. രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവി തലമുറയെ ഇങ്ങനെ തെരുവിൽ ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്, സൈന്യത്തിന്റെ ഈഗോ സംരക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം കോടികൾ പൊടിക്കുന്ന ഈ ഭരണസിരാകേന്ദ്രം ചരിത്രത്തിന്റെ കടുത്ത വിചാരണ നേരിടേണ്ടി വരുമെന്നതിൽ സംശയമില്ല.
