മാറിമറിയുന്ന ലോക രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളിലും പ്രതിരോധ സാങ്കേതികവിദ്യയിലും ഇന്ത്യയും റഷ്യയും തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദം എന്നും വേറിട്ടുനിൽക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ഇന്ത്യൻ വ്യോമസേനയുടെ നട്ടെല്ലായ സുഖോയ് Su-30MKI യുദ്ധവിമാനങ്ങളെ അത്യാധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയോടെ വീണ്ടും നവീകരിക്കാനുള്ള ഇന്ത്യയുടെ തീരുമാനം കേവലം ഒരു സാങ്കേതിക അപ്ഡേറ്റ് മാത്രമല്ല. അത് മൂന്ന് ദശാബ്ദങ്ങളായി ഇരുരാജ്യങ്ങളും പരസ്പരം കെട്ടിപ്പടുത്ത വിശ്വസ്തതയുടെയും തന്ത്രപരമായ പങ്കാളിത്തത്തിന്റെയും പുതിയൊരു പ്രഖ്യാപനം കൂടിയാണ്.
ഇന്ത്യൻ വ്യോമസേനയുടെ പക്കലുള്ള 258 Su-30MKI വിമാനങ്ങളിൽ ആന്റി-ജാമിംഗ്, ആന്റി-സ്പൂഫിംഗ് ശേഷിയുള്ള പുതിയ തലമുറ ജിപിഎസ് ആന്റിനകൾ ഘടിപ്പിക്കാനാണ് നിലവിലെ തീരുമാനം. ഭാവിയിലെ ഇലക്ട്രോണിക് യുദ്ധഭൂമികളെ മുൻകൂട്ടി കണ്ടുകൊണ്ടുള്ള ഈ നീക്കം ഇന്ത്യയുടെ വ്യോമശക്തി ഇരട്ടിയാക്കും. ഇന്നത്തെ യുദ്ധങ്ങൾ വെറും മിസൈലുകളുടേയോ ബോംബുകളുടേയോ പോരാട്ടമല്ല. ഉപഗ്രഹങ്ങൾ, ഡിജിറ്റൽ സിഗ്നലുകൾ, സൈബർ ആക്രമണങ്ങൾ, ഇലക്ട്രോണിക് തടസ്സപ്പെടുത്തലുകൾ എന്നിവയാണ് ആധുനിക യുദ്ധത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ നാഡികൾ. ഒരു യുദ്ധവിമാനത്തിന്റെ നാവിഗേഷൻ സംവിധാനം പോലും ശത്രുക്കൾ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന കാലത്താണ് ലോകം ജീവിക്കുന്നത്. ജിപിഎസ് സിഗ്നലുകൾ തടസ്സപ്പെടുത്തുകയോ വ്യാജ സിഗ്നലുകൾ അയച്ച് വിമാനങ്ങളെ തെറ്റായ ദിശയിലേക്ക് നയിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് ഇന്ന് സൈനിക ശക്തികൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രധാന തന്ത്രങ്ങളിലൊന്നാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇന്ത്യ ഇപ്പോൾ Su-30MKI വിമാനങ്ങൾക്ക് നൽകുന്ന ഈ നവീകരണം വളരെ നിർണായകമാണ്.
പുതിയ സംവിധാനത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത, അത് ഒരൊറ്റ ഉപഗ്രഹ ശൃംഖലയെ ആശ്രയിക്കില്ല എന്നതാണ്. ഇന്ത്യയുടെ സ്വന്തം ഇന്ത്യൻ സ്പേസ് റിസർച്ച് ഓർഗനൈസേഷൻ വികസിപ്പിച്ച നാവിക് സംവിധാനത്തോടൊപ്പം അമേരിക്കയുടെ ജിപിഎസ്, റഷ്യയുടെ GLONASS, യൂറോപ്യൻ ഗലീലിയോ, ചൈനയുടെ ബെയ്ഡൗ, ഇന്ത്യയുടെ GAGAN സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവയുമായി ഒരേസമയം ബന്ധപ്പെടാൻ ഈ സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്ക് കഴിയും. യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഒരു സിഗ്നൽ നഷ്ടപ്പെട്ടാലും മറ്റൊന്ന് പ്രവർത്തിക്കും. അതുവഴി പൈലറ്റിന് സ്ഥാനം കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും. അതാണ് ഈ നവീകരണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി.
എന്നാൽ ഈ കഥയുടെ വേരുകൾ ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിലോ ഇന്നത്തെ റഷ്യയിലോ അല്ല. അത് 1990-കളുടെ തുടക്കത്തിലേക്കാണ് നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്. സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ തകർന്നതോടെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ സൈനിക വ്യവസായ സാമ്രാജ്യങ്ങളിലൊന്നായ റഷ്യൻ പ്രതിരോധ വ്യവസ്ഥ വലിയ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിലേക്ക് വീണിരുന്നു. ഒരുകാലത്ത് ലോകത്തെ നടുക്കിയ സോവിയറ്റ് വ്യോമയാന വ്യവസായം പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഫണ്ടില്ലാതെ ശ്വാസംമുട്ടുന്ന അവസ്ഥയിലായി. വിമാന നിർമ്മാണ ശാലകൾ പ്രവർത്തനം നിലനിർത്താൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ടി. പുതിയ ഓർഡറുകൾ ഇല്ലാതെ റഷ്യൻ കമ്പനികൾ ജീവനോടെ തുടരാൻ പാടുപെട്ടു.
അത്തരം ഒരു നിർണായക ഘട്ടത്തിലാണ് ഇന്ത്യ മുന്നോട്ട് വന്നത്. അന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ വ്യോമസേനയ്ക്ക് ദീർഘദൂര ആക്രമണ ശേഷിയുള്ള, മൾട്ടി-റോൾ കഴിവുകളുള്ള ശക്തമായ യുദ്ധവിമാനം ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അതേസമയം റഷ്യയ്ക്ക് വിശ്വസ്തമായ ഒരു പ്രതിരോധ പങ്കാളിയും വലിയ കയറ്റുമതി ഓർഡറുകളും അത്യാവശ്യമായിരുന്നു. ഈ രണ്ട് ആവശ്യങ്ങൾ തമ്മിലാണ് ഇന്ത്യ-റഷ്യ ബന്ധത്തിന്റെ പുതിയ ചരിത്രം ആരംഭിച്ചത്.
1994-ൽ ഇന്ത്യൻ പ്രതിരോധ പ്രതിനിധി സംഘം റഷ്യ സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ അവർ സൈബീരിയയിലെ ഇർകുട്സ്ക് വ്യോമയാന പ്ലാന്റിലെത്തി. അവിടെ വികസനത്തിലായിരുന്ന സുഖോയ് പ്ലാറ്റ്ഫോമിനെ ഇന്ത്യൻ ഉദ്യോഗസ്ഥർ വളരെ അടുത്ത് പരിശോധിച്ചു. സാധാരണ യുദ്ധവിമാനമല്ല, ഭാവിയിൽ ഇന്ത്യയുടെ പ്രധാന വ്യോമായുധമാകാൻ കഴിയുന്ന ഒരു പ്ലാറ്റ്ഫോം തന്നെയാണിതെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതിനുശേഷം രണ്ട് വർഷം നീണ്ട ചർച്ചകൾ നടന്നു. ഒടുവിൽ 1996 നവംബർ 30-ന് ഇന്ത്യയും സുഖോയും തമ്മിൽ 50 Su-30 വിമാനങ്ങൾക്കായി 1.462 ബില്യൺ ഡോളറിന്റെ ചരിത്രകരാറിൽ ഒപ്പുവച്ചു.
ആ കരാറിന്റെ പ്രത്യേകത, ഇന്ത്യയ്ക്ക് സാധാരണ കയറ്റുമതി മോഡൽ നൽകാതെ ഇന്ത്യയുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് വിമാനം പൂർണ്ണമായും ഇഷ്ടാനുസൃതമാക്കാമെന്നതായിരുന്നു. അങ്ങനെ ജനിച്ചതാണ് Su-30MKI. “MKI” എന്നത് തന്നെ മോഡെർനൈസ്ഡ് കൊമേർഷ്യൽ ഇന്ത്യൻ ” എന്ന ആശയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി പ്രത്യേകം രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ഈ യുദ്ധവിമാനം പിന്നീട് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച മൾട്ടി-റോൾ ഫൈറ്ററുകളിലൊന്നായി മാറി.
ഈ പദ്ധതിയുടെ മറ്റൊരു നിർണായക ഘടകം ഇന്ത്യയുടെ ആഭ്യന്തര നിർമ്മാണ ശേഷിയായിരുന്നു. 2000-ൽ ഒപ്പുവച്ച കരാറിനെ തുടർന്ന് ഹിന്ദുസ്ഥാൻ എയ്റോനോട്ടിക്സ് ലിമിറ്റഡ് രാജ്യത്തിനുള്ളിൽ ലൈസൻസോടെ Su-30MKI നിർമ്മാണം ആരംഭിച്ചു. ഇത് വെറും വിമാനങ്ങൾ വാങ്ങുന്നതിൽ ഒതുങ്ങിയില്ല, സാങ്കേതിക വിദ്യ കൈമാറ്റം ചെയ്യുകയും ഇന്ത്യൻ എൻജിനീയർമാർക്ക് ആധുനിക യുദ്ധവിമാന നിർമ്മാണ പരിചയം നൽകുകയും ചെയ്തു. ഏകദേശം 140 വിമാനങ്ങൾ ഇന്ത്യയിൽ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടത് രാജ്യത്തിന്റെ പ്രതിരോധ സ്വയംപര്യാപ്തതയിലേക്കുള്ള വലിയ ചുവടുവയ്പ്പായിരുന്നു.
Su-30MKIയുടെ വിജയത്തിന് പിന്നിൽ ഇന്ത്യയും റഷ്യയും ചേർന്ന് നടത്തിയ സാങ്കേതിക സംയോജനമാണ്. റഷ്യൻ എയർഫ്രെയിമും എൻജിനും, ഫ്രഞ്ച് അവിയോണിക്സും, ഇസ്രായേലി ഇലക്ട്രോണിക് സംവിധാനങ്ങളും, ഇന്ത്യൻ സോഫ്റ്റ്വെയറും ചേർന്ന അപൂർവ സംയോജനം ഈ വിമാനത്തെ ലോകത്ത് തന്നെ വ്യത്യസ്തമാക്കി. കനാർഡ് ഫോർപ്ലെയിനുകൾ, ത്രസ്റ്റ് വെക്റ്ററിംഗ് എൻജിനുകൾ, ശക്തമായ റഡാർ സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സഹായത്തോടെ അത്യുഗ്രൻ കുസൃതികൾ നടത്താൻ കഴിയുന്ന യുദ്ധവിമാനമായി ഇത് മാറി.
ഇന്ന് ഇന്ത്യ ഈ വിമാനങ്ങളെ വീണ്ടും നവീകരിക്കുന്നത്, Su-30MKI ഇപ്പോഴും ഇന്ത്യയുടെ വ്യോമശക്തിയുടെ കേന്ദ്രമാണെന്നതിന്റെ തെളിവാണ്. റഫാൽ പോലുള്ള പുതിയ തലമുറ വിമാനങ്ങൾ എത്തിയിട്ടും, ദീർഘദൂര ആക്രമണ ശേഷി, വൻ ആയുധവഹനശേഷി, ഉയർന്ന പ്രവർത്തന വൈവിധ്യം എന്നിവ കാരണം Su-30MKI ഇന്ത്യൻ വ്യോമസേനയിൽ നിർണായക സ്ഥാനം നിലനിർത്തുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്ത്യ-ചൈന അതിർത്തി സംഘർഷങ്ങൾ, ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്ര മേഖലയിലെ സുരക്ഷാ വെല്ലുവിളികൾ, പാകിസ്ഥാനുമായുള്ള വ്യോമ പ്രതിരോധ മത്സരങ്ങൾ എന്നിവ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ ഈ വിമാനങ്ങളുടെ നവീകരണം വളരെ പ്രധാനമാണ്.
റഷ്യയ്ക്കും ഈ പങ്കാളിത്തം വളരെ വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നു. സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ തകർച്ചയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടേറിയ കാലഘട്ടത്തിൽ ഇന്ത്യ നൽകിയ കരാറുകൾ റഷ്യൻ വ്യോമയാന വ്യവസായത്തെ നിലനിർത്താൻ സഹായിച്ചു. നിരവധി ഫാക്ടറികൾ അടയാതെ തുടരാൻ ഇന്ത്യയുടെ ഓർഡറുകൾ നിർണായകമായി. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇന്ത്യ-റഷ്യ പ്രതിരോധ ബന്ധം സാധാരണ വാങ്ങൽ-വിൽപ്പന ബന്ധമല്ല പ്രതിസന്ധിക്കാലത്ത് പരസ്പരം പിന്തുണച്ച ഒരു തന്ത്രപരമായ പങ്കാളിത്തമാണ്.
ഇപ്പോൾ ലോകം വീണ്ടും വലിയ ഭൂരാഷ്ട്രീയ മാറ്റങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുകയാണ്. അമേരിക്ക-ചൈന മത്സരം ശക്തമാകുന്നു, യൂറോപ്പിൽ യുദ്ധം തുടരുന്നു, ഇലക്ട്രോണിക് യുദ്ധസാങ്കേതികവിദ്യ അതിവേഗം വികസിക്കുന്നു. അത്തരമൊരു കാലഘട്ടത്തിൽ Su-30MKIയുടെ പുതിയ നവീകരണം ഒരു യുദ്ധവിമാനത്തിന്റെ സാങ്കേതിക അപ്ഡേറ്റ് മാത്രമല്ല. അത് ഇന്ത്യയും റഷ്യയും ചേർന്ന് മൂന്ന് ദശാബ്ദങ്ങളായി നിർമ്മിച്ച പ്രതിരോധ സഹകരണത്തിന്റെ ശക്തമായ പ്രതീകമാണ്.
