സായിപ്പിന് ഇന്ത്യയും മോദിയും മതി

ചൈന ഇന്ന് ആഭ്യന്തരമായി വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയെ നേരിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ അതേ സമയം, ആഗോള വേദിയുടെ കേന്ദ്രബിന്ദുവിലേക്ക് മറ്റൊരു ദക്ഷിണ ഏഷ്യൻ രാജ്യം അതിവേഗം മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അത് മറ്റാരുമല്ല, നമ്മുടെ സ്വന്തം ഭാരതമാണ്.
ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ വികസന സാമ്പത്തിക പ്രവചനങ്ങളും പ്രമുഖ ആഗോള ശാസ്ത്ര മാസികയായ ലാൻസെറ്റ് നടത്തിയ സമഗ്രമായ പഠനങ്ങളും ഒരുപോലെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് അത്യന്തം അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു വിവരമാണ്. 2100-ഓടെ ഇന്ത്യയിലെ ജനസംഖ്യ ചൈനയേക്കാൾ ഇരട്ടിയിലധികമായി ഉയരാൻ പോകുന്നു. ഇത് കേവലം അക്കങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു കണക്കെടുപ്പ് മാത്രമല്ല. മറിച്ച്, ലോകത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക നയങ്ങളെയും ഉൽപ്പാദന ശൃംഖലകളെയും നയതന്ത്ര ബന്ധങ്ങളെയും സൈനിക സന്തുലിതാവസ്ഥയെയും പൂർണ്ണമായും പുനർനിർവ്വചിക്കാൻ പോകുന്ന വൻ തന്ത്രപരമായ മാറ്റത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്.
കിഴക്കൻ ഏഷ്യൻ അധീശത്വത്തിന്റെ കേന്ദ്രം ബെജിംഗിൽ നിന്ന് പതിയെ ന്യൂഡൽഹിയിലേക്ക് മാറുമ്പോൾ, അത് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സാമ്പത്തിക വിദഗ്ധരെയും നയതന്ത്രജ്ഞരെയും ഒരുപോലെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു.
ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ വളർച്ചയെയും പതനത്തെയും ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്വാധീനിക്കുന്ന ഘടകം അവിടുത്തെ മനുഷ്യവിഭവശേഷിയാണ്. തലയെണ്ണത്തേക്കാൾ പ്രധാനം ആ ജനങ്ങളുടെ പ്രായവും ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയുമാണ്. പതിനഞ്ച് വയസ്സിനും അറുപത്തിനാല് വയസ്സിനും ഇടയിൽ പ്രായമുള്ള ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയുള്ള ജനവിഭാഗമാണ് സാമ്പത്തിക രംഗത്തിന് കരുത്തുപകരുന്നത്. ഈ മേഖലയിലാണ് ചൈനയും ഇന്ത്യയും തമ്മിൽ ചരിത്രപരമായ ഒരു വേർതിരിവ് സംഭവിക്കുന്നത്.
ചൈന ഒരുകാലത്ത് നടപ്പിലാക്കിയ കർശനമായ “ഒരു കുട്ടി നയം” ഇന്ന് ആ രാജ്യത്തിന് തന്നെ ഒരു വലിയ ചതിക്കുഴിയായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. 1970-കളുടെ അവസാനത്തിൽ ജനസംഖ്യ നിയന്ത്രിക്കാൻ കൊണ്ടുവന്ന ഈ നയം അന്ന് ചൈനയ്ക്ക് താൽക്കാലിക നേട്ടങ്ങൾ നൽകിയെങ്കിലും, വരുംതലമുറകളെ അത് വലിയൊരു വയോജന പ്രതിസന്ധിയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. ഇന്ന് ചൈനയിലെ ഫെർട്ടിലിറ്റി റേറ്റ് അഥവാ ജനനനിരക്ക് അതിവേഗം താഴോട്ട് പതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി യുവാക്കളുടെ എണ്ണം കുറയുകയും വയോജനങ്ങളുടെ എണ്ണം ഭീമാകാരമായി വർദ്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
തൊഴിൽ ചെയ്യാൻ പ്രാപ്തിയുള്ള തൊഴിലാളികളുടെ ദൗർലഭ്യം ചൈനീസ് നിർമ്മാണ മേഖലയെ വൻതോതിൽ ബാധിച്ചുകഴിഞ്ഞു. ഒരു കുട്ടിയെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കേണ്ടിവരുന്ന നാല് മുത്തശ്ശി-മുത്തശ്ശന്മാരും മാതാപിതാക്കളും അടങ്ങുന്ന സാമൂഹിക ഘടന ജനങ്ങളുടെ മാനസികവും സാമ്പത്തികവുമായ ശേഷിയെ പിടിച്ചുലയ്ക്കുന്നു.
നേരെമറിച്ച്, ഇന്ത്യ സ്വീകരിച്ചത് സന്തുലിതവും ജനാധിപത്യപരവുമായ ജനസംഖ്യാ നയങ്ങളാണ്. ഇന്ന് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ രാജ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ഇന്ത്യ. നമ്മുടെ ശരാശരി പ്രായം ഇരുപത്തിയെട്ടിനും മുപ്പതിനും ഇടയിലായി നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, ചൈനയിൽ ഇത് നാൽപ്പതിനോട് അടുക്കുന്നു. വരുന്ന നിരവധി ദശകങ്ങളിലേക്ക് ആവശ്യമായ സർഗ്ഗാത്മകതയും പ്രതിഭയും അധ്വാനശേഷിയുമുള്ള കോടിക്കണക്കിന് യുവാക്കളാണ് ഇന്ത്യയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി.
ഇന്ത്യയിലെ ജനനനിരക്ക് സ്വാഭാവികമായ പുനഃക്രമീകരണത്തിലൂടെ സുസ്ഥിരമായി നിലനിൽക്കുന്നു. ഈ ഉൽപ്പാദനശേഷിയുള്ള യുവ തലമുറയാണ് രാജ്യത്തെ പുതിയ സംരംഭങ്ങളിലേക്കും സാങ്കേതിക വിപ്ലവത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നത്. 2100 എത്തുമ്പോൾ ചൈനയിലെ തൊഴിലാളി ക്ഷാമം വൻ വീഴ്ചയ്ക്ക് വഴിതുറക്കുമ്പോൾ, ഇന്ത്യയുടെ യുവശക്തി ലോകത്തെ മുഴുവൻ തങ്ങളുടെ തോളിലേറ്റാൻ പ്രാപ്തിയുള്ളതായി മാറും.
കേവലം വലിയൊരു ജനസംഖ്യ കൈവശമുണ്ട് എന്നതുകൊണ്ടു മാത്രം ഒരു രാജ്യത്തിന് സാമ്പത്തിക വൻശക്തിയാകാൻ കഴിയില്ല. ആ ജനങ്ങൾക്ക് തൊഴിൽ നൽകാനും മൂല്യം സൃഷ്ടിക്കാനും സാധിക്കുന്ന ഉചിതമായ വ്യവസായ ശൃംഖലയും വേണം. ഇന്ത്യ സാമ്പത്തിക രംഗത്ത് നടപ്പിലാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അടിസ്ഥാനപരമായ മാറ്റങ്ങൾ രാജ്യത്തെ ആഗോള ഉൽപ്പാദന കേന്ദ്രമാക്കി മാറ്റുകയാണ്.
അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ കോവിഡ് മഹാമാരിക്ക് ശേഷം രൂപപ്പെട്ട പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു നയമാണ് “ചൈന പ്ലസ് വൺ Strategy”. പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളും ആഗോള കമ്പനികളും തങ്ങളുടെ നിർമ്മാണ ശൃംഖലയ്ക്ക് ഒരൊറ്റ രാജ്യത്തെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നത് അപകടകരമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇതിന്റെ പ്രധാന ഗുണഭോക്താവായി മാറിയത് ഇന്ത്യയാണ്. ആപ്പിൾ, സാംസങ്, ടെസ്‌ല തുടങ്ങിയ ആഗോള വൻകിട കമ്പനികൾ ചൈനയിലെ തങ്ങളുടെ യൂണിറ്റുകൾ അടച്ചുപൂട്ടുകയോ ചുരുക്കുകയോ ചെയ്ത് ഇന്ത്യയിലേക്ക് പ്രവർത്തനങ്ങൾ വ്യാപിപ്പിക്കുകയാണ്. “മേക്ക് ഇൻ ഇന്ത്യ” എന്ന ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള പദ്ധതിയിലൂടെ തദ്ദേശീയമായ ഉൽപ്പാദനം വർദ്ധിപ്പിക്കാനും കയറ്റുമതിയിൽ വൻ വർദ്ധനവ് വരുത്താനും സാധിച്ചു.
മാത്രമല്ല, ടെക്നോളജി അധിഷ്ഠിതമായ സാമ്പത്തിക അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനത്തിൽ ഇന്ത്യ കൈവരിച്ച നേട്ടം ലോകത്തെ മറ്റ് മുൻനിര രാജ്യങ്ങൾക്ക് പോലും അവകാശപ്പെടാനാകാത്ത ഒന്നാണ്. ഡിജിറ്റൽ ഇന്ത്യ പദ്ധതിയിലൂടെ നടപ്പിലാക്കിയ യു.പി.ഐ (UPI) ശൃംഖല ഇന്ന് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പണമിടപാട് സംവിധാനങ്ങളിൽ ഒന്നായി മാറി. തെരുവ് കച്ചവടക്കാരൻ മുതൽ വൻകിട വ്യവസായികൾ വരെ തടസ്സമില്ലാതെ ഡിജിറ്റൽ ഇടപാടുകൾ നടത്താൻ തുടങ്ങിയതോടെ ഇന്ത്യയുടെ ഔദ്യോഗിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ അതിവേഗം വികസിച്ചു.
ദേശീയ പാതകൾ, ട്രെയിൻ ഗതാഗതങ്ങൾ, അത്യാധുനിക തുറമുഖങ്ങൾ, വ്യവസായ ഇടനാഴികൾ എന്നിവ അതിവേഗം നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടതോടെ ബിസിനസ്സ് ചെയ്യുന്നതിനുള്ള ചെലവ് കുത്തനെ കുറഞ്ഞു. ഇത് വിദേശ നിക്ഷേപകരെ ആവേശത്തോടെ ഇന്ത്യയിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നു. ബ്രിട്ടനെ പിന്തള്ളി ലോകത്തിലെ അഞ്ചാമത്തെ വലിയ സാമ്പത്തിക ശക്തിയായി മാറിയ ഇന്ത്യ, അടുത്ത ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ മൂന്നാം സ്ഥാനത്തേക്ക് കുതിച്ചുയരാൻ ഒരുങ്ങുകയാണ്.
ചൈന കൈവരിച്ച സാമ്പത്തിക വികസനവും ഇന്ത്യയുടെ വളർച്ചയും തമ്മിൽ താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ കാണാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യത്യാസം അവയുടെ സുസ്ഥിരതയാണ്. ചൈനയുടെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ അമിതമായ കടബാധ്യതയിലും കടുപ്പമേറിയ ഭരണകൂട നിയന്ത്രണങ്ങളിലുമാണ് കെട്ടിപ്പൊക്കിയത്.
ചൈനയിലെ ഏറ്റവും വലിയ സാമ്പത്തിക മേഖലയായ റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് രംഗത്ത് നിലവിൽ നേരിടുന്ന തകർച്ച ഇതിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. എവർഗ്രാൻഡ് പോലുള്ള വൻകിട കമ്പനികളുടെ തകർച്ചയും അടച്ചുവെക്കപ്പെട്ട സാമ്പത്തിക വിവരങ്ങളും വിദേശ നിക്ഷേപകരിൽ വലിയ ഭയം ഉണ്ടാക്കി. കമ്പനികൾ തങ്ങളുടെ മൂലധനം ചൈനയിൽ നിന്ന് പിൻവലിച്ച് കൂടുതൽ സുരക്ഷിതത്വവും നിയമവാഴ്ചയുമുള്ള ഇന്ത്യയിലേക്ക് മാറ്റാൻ തുടങ്ങി.
മറുഭാഗത്ത്, ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ സന്തുലിതാവസ്ഥയും സ്വതന്ത്ര ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയും ലോകരാജ്യങ്ങൾക്ക് ഇന്ത്യയിലുള്ള വിശ്വാസം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. ചൈന തങ്ങളുടെ “ബെൽറ്റ് ആന്റ് റോഡ്” പദ്ധതിയിലൂടെ ദരിദ്ര രാജ്യങ്ങളെ കടക്കെണിയിലാക്കി ഭൂപ്രദേശങ്ങൾ പിടിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ഇന്ത്യ സ്വീകരിച്ചത് പരസ്പര സഹകരണത്തിന്റെയും വികസനത്തിന്റെയും നയതന്ത്രമാണ്. ആഫ്രിക്കൻ രാജ്യങ്ങൾക്കും അയൽരാജ്യങ്ങൾക്കും സഹായഹസ്ത നീട്ടി ഇന്ത്യ നേടിയെടുത്ത നയതന്ത്ര വിജയം ചെറുതല്ല.
അന്താരാഷ്ട്ര വേദികളിൽ ഇന്ത്യയുടെ ശബ്ദം ഇന്ന് കൂടുതൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു. ജി-20 ഉച്ചകോടി വിജയകരമായി സംഘടിപ്പിച്ചതും, ഗ്ലോബൽ സൗത്ത് അഥവാ വികസ്വര രാജ്യങ്ങളുടെ പ്രധാന വക്താവായി മാറിയതും ഇതിന് തെളിവാണ്. യോഗ, ചലച്ചിത്രങ്ങൾ, വിവരസാങ്കേതികവിദ്യ, ആഗോളതലത്തിലുള്ള ഇന്ത്യൻ വംശജരുടെ സ്വാധീനം എന്നിവയിലൂടെ ഭാരതം നേടിയെടുത്ത സോഫ്റ്റ് പവർ ചൈനയുടെ സ്വേച്ഛാധിപത്യ സ്വഭാവത്തേക്കാൾ എത്രയോ മുകളിലാണ്.
ജനസംഖ്യയും സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയും വളരുമ്പോൾ അതിനൊപ്പം തന്നെ സൈനിക പ്രതിരോധ ശേഷിയും വർദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ചൈന അതിർത്തികളിൽ നിരന്തരം അസ്ഥിരത സൃഷ്ടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ഇന്ത്യ തങ്ങളുടെ സൈനിക കരുത്തും സാങ്കേതികവിദ്യയും വർദ്ധിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് അതിനെ പ്രതിരോധിക്കുന്നത്.
“ആത്മനിർഭർ ഭാരത്” പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായി ഇന്ത്യ പ്രതിരോധ മേഖലയിൽ സ്വന്തം ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ തദ്ദേശീയമായി നിർമ്മിക്കാൻ തുടങ്ങി. അത്യാധുനിക യുദ്ധവിമാനങ്ങൾ, മിസൈൽ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ, വിമാനവാഹിനി കപ്പലുകൾ എന്നിവ ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ വികസിപ്പിക്കുന്നത് വിദേശ ആശ്രിതത്വം കുറച്ചു. കൂടാതെ, ഇന്തോ-പസഫിക് മേഖലയിൽ ചൈനയുടെ ഏകപക്ഷീയമായ കടന്നുകയറ്റങ്ങൾ തടയാൻ ക്വാഡ് (QUAD) പോലുള്ള സഖ്യങ്ങളിലൂടെ ഇന്ത്യ പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളുമായി തന്ത്രപരമായ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
എന്നാൽ, 2100-ൽ ലോകത്തെ നയിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിയായി മാറാൻ ഇന്ത്യയ്ക്ക് മുൻപിൽ ചില ആഭ്യന്തര കടമ്പകൾ കൂടിയുണ്ട്. വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന യുവജനങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുക, വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്ത് സാങ്കേതിക വിപ്ലവം കൊണ്ടുവരിക, ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് പോലുള്ള പുതിയ കാലത്തിന്റെ സാങ്കേതികവിദ്യകളിൽ മുന്നിലെത്തുക എന്നിവ ഇതിൽ പ്രധാനമാണ്.
പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണവും ഊർജ്ജ സുരക്ഷയും ഇന്ത്യ വലിയ പ്രാധാന്യത്തോടെയാണ് കാണുന്നത്. കൽക്കരി ഉപയോഗിച്ചുള്ള ഊർജ്ജ ഉൽപ്പാദനത്തിൽ നിന്ന് സൗരോർജ്ജത്തിലേക്കും ഗ്രീൻ ഹൈഡ്രജനിലേക്കും മാറാനുള്ള ഇന്ത്യയുടെ പരിശ്രമങ്ങൾ ലോകശ്രദ്ധ നേടിയിട്ടുണ്ട്. വരുംതലമുറയ്ക്കായി കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെട്ട നഗരങ്ങളും അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങളും വികസിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള പദ്ധതികൾ അതിവേഗത്തിൽ പുരോഗമിക്കുകയാണ്.
ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകൾ പരിശോധിച്ചാൽ കാണാൻ കഴിയുന്നത്, വ്യാവസായിക വിപ്ലവത്തിന് മുൻപ് ആഗോള ജി.ഡി.പിയുടെ വലിയൊരു ഭാഗം കൈയ്യാളിയിരുന്നത് ഇന്ത്യയായിരുന്നു എന്നാണ്. വിദേശ അധിനിവേശങ്ങളും ചൂഷണങ്ങളും രാജ്യത്തെ പിന്നോട്ടടിച്ചെങ്കിലും, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ എട്ടാം പതിറ്റാണ്ടിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ഇന്ത്യ തങ്ങളുടെ പഴയ പ്രതാപം വീണ്ടെടുക്കുകയാണ്.
2100-ഓടെ ചൈന വയോജന വർദ്ധനവ് മൂലവും സാമ്പത്തിക പിരിമുറുക്കങ്ങൾ മൂലവും പിന്നിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ, വിജ്ഞാന അധിഷ്ഠിത സമൂഹമായും, സാമ്പത്തിക എൻജിനായും, സമാധാനത്തിന്റെ വക്താവായും ഇന്ത്യ ലോകത്തിന്റെ മുൻനിരയിലേക്ക് നടന്നു കയറും. ജനസംഖ്യയിലെ അതിവേഗ വളർച്ചയും സാമ്പത്തിക തന്ത്രങ്ങളും സന്ദേഹമില്ലാതെ വിരൽചൂണ്ടുന്നത് ഒരേയൊരു കാര്യത്തിലേക്കാണ് — ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനവും ഇരുപത്തിരണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടും ഇന്ത്യയുടേത് മാത്രമായിരിക്കും.
ഇത് വെറുമൊരു പ്രവചനമല്ല, മറിച്ച് ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള കാഴ്ചപ്പാടുകളിലൂടെയും യുവാക്കളുടെ അശ്രാന്ത പരിശ്രമത്തിലൂടെയും ഭാരതം യാഥാർത്ഥ്യമാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പുതിയൊരു ചരിത്ര സത്യമാണ്.