നമ്മുടെ നാട്ടിൽ വിദ്യാഭ്യാസം എന്ന് പറയുന്നത് എപ്പോഴും വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിതുറക്കുന്ന ഒരു വിഷയമാണ്. കുട്ടികളുടെ ഭാവി രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നായതുകൊണ്ട് തന്നെ അതിലുണ്ടാകുന്ന ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ പോലും സമൂഹത്തിൽ വലിയ ചലനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാറുണ്ട്. ഇപ്പോഴിതാ, കേന്ദ്ര സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസ ബോർഡായ . CBSE ഒൻപതാം ക്ലാസ് മുതൽ മൂന്ന് ഭാഷകൾ പഠിക്കുന്നത് നിർബന്ധമാക്കിക്കൊണ്ട് പുതിയൊരു ഉത്തരവ് ഇറക്കിയിരിക്കുകയാണ്. മെയ് പതിനഞ്ചാം തീയതി പുറത്തുവന്ന ഈ സർക്കുലർ പ്രകാരം, പത്താം ക്ലാസ് പൂർത്തിയാക്കുന്ന ഒരു കുട്ടി മൂന്ന് ഭാഷകൾ പഠിച്ചിരിക്കണം, അതിൽ രണ്ടെണ്ണം നിർബന്ധമായും സ്വദേശി ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളായിരിക്കണം എന്നാണ് വ്യവസ്ഥ. കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരുപക്ഷേ കൂടുതൽ ഭാഷകൾ പഠിക്കുന്നത് നല്ലതല്ലേ എന്ന് തോന്നാമെങ്കിലും, ഇതിന്റെ പ്രായോഗിക തലങ്ങളിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ വലിയ രീതിയിലുള്ള പ്രതിസന്ധികളും ആശങ്കകളുമാണ് ഉയർന്നു വരുന്നത്. യഥാർത്ഥത്തിൽ വിദ്യാർത്ഥികളെയും അധ്യാപകരെയും രക്ഷിതാക്കളെയും ഒരുപോലെ ആശങ്കയിലാഴ്ത്തുന്ന ഒന്നായി ഈ തീരുമാനം മാറിയിരിക്കുകയാണ്. ഇതിനെതിരെ വിവിധ കോണുകളിൽ നിന്ന് വലിയ രീതിയിലുള്ള പ്രതിഷേധങ്ങളും നിയമപോരാട്ടങ്ങളും വരെ ഇപ്പോൾ രാജ്യത്ത് ആരംഭിച്ചുകഴിഞ്ഞു. ജനാധിപത്യപരമായ ചർച്ചകളില്ലാതെ, തികച്ചും ഏകപക്ഷീയമായി ഇത്തരം തീരുമാനങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നത് നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയെ എങ്ങോട്ടാണ് നയിക്കുന്നത് എന്ന ചോദ്യം വളരെ പ്രസക്തമാണ്.
ഈ തീരുമാനത്തിന് പിന്നിലെ രാഷ്ട്രീയ വശങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ, കേന്ദ്രം ഭരിക്കുന്ന ബി.ജെ.പി സർക്കാരിന്റെ നയങ്ങൾക്കെതിരെ വലിയ വിമർശനങ്ങളാണ് ഉയരുന്നത്. 2020-ലെ ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയത്തിന്റെ ചുവടുപിടിച്ചാണ് ഈ ത്രിഭാഷാ പദ്ധതി നടപ്പിലാക്കാൻ സി.ബി.എസ്.ഇ ധൃതികൂട്ടുന്നത്. എന്നാൽ ഈ നയരേഖ കേവലം ഒരു മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശക പത്രിക മാത്രമാണെന്നും, അതിനെ ഒരു നിയമം പോലെ സ്കൂളുകൾക്ക് മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നുമാണ് ഇതിനെതിരെ സുപ്രീംകോടതിയെ സമീപിച്ചവർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയെപ്പോലെ വൈവിധ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു രാജ്യത്ത് വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് കേന്ദ്രത്തിന്റെയും സംസ്ഥാനങ്ങളുടെയും സംയുക്ത അധികാരപരിധിയിൽ വരുന്ന ഒന്നാണ്. എന്നാൽ സംസ്ഥാനങ്ങളുമായോ, വിദ്യാഭ്യാസ വിദഗ്ധരുമായോ യാതൊരുവിധ മുൻകൂർ ചർച്ചകളും നടത്താതെയാണ് സി.ബി.എസ്.ഇ ഈ സർക്കുലർ ഇറക്കിയിരിക്കുന്നത്. ഇത് ഭരണഘടന ഉറപ്പുനൽകുന്ന ഫെഡറൽ തത്വങ്ങളുടെ ലംഘനമാണ്.
ഈ നയത്തിന് പിന്നിൽ ഹിന്ദി ഭാഷ രാജ്യത്തുടനീളം പരോക്ഷമായി അടിച്ചേൽപ്പിക്കാനുള്ള ബി.ജെ.പിയുടെ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടയുണ്ടെന്ന് ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് തമിഴ്നാട് ശക്തമായി വാദിക്കുന്നു. പുതിയ വ്യവസ്ഥ പ്രകാരം പഠിക്കേണ്ട മൂന്ന് ഭാഷകളിൽ രണ്ടെണ്ണം ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളായിരിക്കണം. മിക്ക സി.ബി.എസ്.ഇ സ്കൂളുകളിലും ഇംഗ്ലീഷും പ്രാദേശിക ഭാഷയും കൂടാതെ മൂന്നാമതായി പഠിപ്പിക്കാൻ സൗകര്യമുള്ളത് ഹിന്ദി മാത്രമാണ്. മറ്റ് ഇന്ത്യൻ ഭാഷകൾ പഠിപ്പിക്കാനുള്ള അധ്യാപകരോ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളോ ഭൂരിഭാഗം സ്കൂളുകളിലുമില്ല. ഫലത്തിൽ ഇത് വിദ്യാർത്ഥികളെ ഹിന്ദി തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ നിർബന്ധിതരാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഇത് പ്രാദേശിക ഭാഷകളുടെ വളർച്ചയെ സഹായിക്കാനല്ല, മറിച്ച് ഒറ്റ ഭാഷ എന്ന കേന്ദ്ര സങ്കൽപത്തിലേക്ക് രാജ്യത്തെ എത്തിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണെന്നാണ് ആക്ഷേപം.
ഇനി ഇതിന്റെ പ്രായോഗിക വശങ്ങളിലേക്ക് വന്നാൽ, കുട്ടികളുടെ പഠനഭാരം എത്രത്തോളം വർദ്ധിക്കുമെന്ന് നമുക്ക് ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. ഹൈസ്കൂൾ തലത്തിൽ ഒൻപത്, പത്ത് ക്ലാസുകളിൽ കുട്ടികൾ ഇതിനകം തന്നെ കണക്ക്, സയൻസ്, സോഷ്യൽ സയൻസ് തുടങ്ങിയ പ്രധാന വിഷയങ്ങളുടെ വലിയ സിലബസ് പഠിച്ചുതീർക്കേണ്ടതുണ്ട്. പല കുട്ടികളും ഈ വിഷയങ്ങൾ പഠിച്ചെടുക്കാൻ തന്നെ വലിയ രീതിയിൽ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ട്. ഇതിനൊപ്പം മൂന്നാമതൊരു ഭാഷ കൂടി പൂർണ്ണമായ രീതിയിൽ പഠിക്കേണ്ടി വരുന്നത് കുട്ടികളുടെ പഠനഭാരം ഇരട്ടിയാക്കും. പുതിയ ഉത്തരവ് അനുസരിച്ച് പത്താം ക്ലാസ് ബോർഡ് പരീക്ഷയിൽ ഈ മൂന്നാമത്തെ ഭാഷയ്ക്ക് എഴുത്തുപരീക്ഷ ഇല്ലെങ്കിലും, സ്കൂൾ തലത്തിലുള്ള പരീക്ഷകളുടെ മാർക്ക് മാർക്ക്ഷീറ്റിൽ ഉൾപ്പെടുത്തും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കുട്ടികൾക്ക് ഈ വിഷയത്തെ പാടെ അവഗണിക്കാൻ കഴിയില്ല. കൂടാതെ, പുതിയൊരു ഭാഷ പഠിച്ചെടുക്കാൻ ആവശ്യമായ പാഠപുസ്തകങ്ങളോ, അതിന് യോഗ്യരായ അധ്യാപകരോ പെട്ടെന്ന് കണ്ടെത്തുക എന്നത് സ്കൂളുകളെ സംബന്ധിച്ച് വലിയൊരു പ്രായോഗിക പ്രതിസന്ധിയാണ്. മുൻകൂട്ടി യാതൊരുവിധ തയ്യാറെടുപ്പുകളും നടത്താതെ, പെട്ടെന്ന് ഒരു സർക്കുലറിലൂടെ ഇത് നടപ്പിലാക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ പൂർണ്ണമായ ഭാരം ചുമക്കേണ്ടി വരുന്നത് കുട്ടികളും രക്ഷിതാക്കളുമാണ്.
വിদ്യാഭ്യാസത്തിൽ ഭാഷാ പഠനം നല്ലതാണെങ്കിലും, അത് കുട്ടികളുടെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന മനഃശാസ്ത്രപരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ വളരെ വലുതാണ്. കുട്ടികളുടെ മാനസിക വികാസത്തെയും പഠനത്തോടുള്ള താല്പര്യത്തെയും ഇത് എങ്ങനെയെല്ലാം ബാധിക്കുമെന്ന് മനഃശാസ്ത്രപരമായ ചില ഘടകങ്ങളിലൂടെ നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാം. ഒന്നാമതായി, ഇത് കുട്ടികളിൽ ‘കോഗ്നിറ്റീവ് ഓവർലോഡ്’ അല്ലെങ്കിൽ മസ്തിഷ്കത്തിന് താങ്ങാൻ കഴിയാത്ത രീതിയിലുള്ള അമിതഭാരം ഉണ്ടാക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ തലച്ചോറിന് ഒരേസമയം ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്ന വിവരങ്ങൾക്ക് ഒരു പരിധിയുണ്ട്. ഹൈസ്കൂൾ പ്രായത്തിലുള്ള കുട്ടികൾ കരിയർ നിർണ്ണയിക്കുന്ന പ്രധാന വിഷയങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന സമയമാണിത്. ഈ ഘട്ടത്തിൽ തങ്ങൾക്ക് യാതൊരു താല്പര്യവുമില്ലാത്ത, അല്ലെങ്കിൽ ദൈനംദിന ജീവിതയിൽ ഉപയോഗമില്ലാത്ത മൂന്നാമതൊരു ഭാഷ കൂടി നിർബന്ധപൂർവ്വം പഠിക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ അത് തലച്ചോറിന് വലിയൊരു അമിതഭാരമായി മാറുന്നു. ഇത് മറ്റ് പ്രധാന വിഷയങ്ങളിലെ കുട്ടികളുടെ ശ്രദ്ധയെയും പ്രകടനത്തെയും ദോഷകരമായി ബാധിക്കും.
രണ്ടാമതായി, ഇത് കുട്ടികളിൽ വിട്ടുമാറാത്ത ഉത്കണ്ഠയും മാനസിക സമ്മർദ്ദവും ഉണ്ടാക്കും. ഇന്നത്തെ മത്സരപ്പരീക്ഷകളുടെ കാലത്ത് കുട്ടികൾ ഇതിനകം തന്നെ വലിയ മാനസിക സമ്മർദ്ദത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. പുതിയൊരു ഭാഷാ പഠനം കൂടി അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ കുട്ടികളിൽ പരാജയഭീതിയും, സ്കോർ കുറഞ്ഞുപോകുമോ എന്ന ഉത്കണ്ഠയും വർദ്ധിക്കുന്നു. ഇത് കുട്ടികളുടെ ഉറക്കക്കുറവ്, വിഷാദം, ആത്മവിശ്വാസക്കുറവ് എന്നിവയിലേക്ക് നയിച്ചേക്കാം.
മൂന്നാമതായി, ഇത് കുട്ടികളുടെ ആന്തരിക പ്രചോദനം നഷ്ടപ്പെടുത്തും. മനഃശാസ്ത്ര തത്വങ്ങൾ പ്രകാരം ഒരു കുട്ടി സ്വന്തം താല്പര്യപ്രകാരം ഒരു കാര്യം പഠിക്കുമ്പോഴാണ് അതിൽ മികച്ച വിജയം നേടുന്നത്. എന്നാൽ ഒരു ഭാഷ നിർബന്ധപൂർവ്വം പഠിക്കണം എന്ന് പറയുമ്പോൾ കുട്ടികളിൽ അതിനോട് ഒരുതരം വിമുഖതയും വെറുപ്പും ഉണ്ടാകുന്നു. ഇത് ഭാഷയോട് മാത്രമല്ല, മൊത്തത്തിലുള്ള പഠന പ്രക്രിയയോട് തന്നെ കുട്ടികൾക്ക് താല്പര്യക്കുറവ് ഉണ്ടാക്കാൻ കാരണമാകും. അവസാനമായി, ഇത് കുട്ടികളുടെ സ്വയംഭരണാവകാശത്തെ നിഷേധിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. കൗമാരപ്രായത്തിലേക്ക് കടക്കുന്ന കുട്ടികൾക്ക് തങ്ങളുടെ താല്പര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് കാര്യങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ആവശ്യമാണ്. തങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള വിഷയം തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം നിഷേധിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അത് കുട്ടികളിൽ മാനസികമായ അസ്വസ്ഥതകളും വ്യവസ്ഥിതിയോടുള്ള അമർഷവും ഉണ്ടാക്കുന്നു.
നമ്മൾ ഗൗരവമായി ആലോചിക്കേണ്ട മറ്റൊരു കാര്യം, ഈ ഒരു പ്രായത്തിൽ കുട്ടികൾ അനുഭവിക്കുന്ന പിരിമുറുക്കം അവരുടെ സാമൂഹിക ജീവിതത്തെയും വ്യക്തിത്വ വികാസത്തെയും പോലും ദോഷകരമായി ബാധിക്കുന്നു എന്നതാണ്. കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കളിക്കാനോ, അവരുടെ സർഗ്ഗാത്മകമായ കഴിവുകൾ വികസിപ്പിക്കാനോ ഉള്ള സമയം ഇത്തരം അടിച്ചേൽപ്പിക്കലുകൾ കാരണം ഇല്ലാതാകുകയാണ്. വെറുമൊരു ഭാഷാ പഠനത്തിനപ്പുറം ഇത് കുട്ടികളുടെ മാനസികാരോഗ്യത്തെ പൂർണ്ണമായും തകർക്കുന്ന ഒന്നായി മാറുന്നു. പല വികസിത രാജ്യങ്ങളിലും പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസ ഘട്ടത്തിലും ഹൈസ്കൂൾ ഘട്ടത്തിലും കുട്ടികൾക്ക് വളരെ കുറഞ്ഞ വിഷയങ്ങളും കൂടുതൽ പ്രായോഗിക അറിവുകളുമാണ് നൽകുന്നത്. കുട്ടികളുടെ താല്പര്യങ്ങൾക്ക് അവിടെ വലിയ വിലയുണ്ട്. എന്നാൽ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ സിലബസിന്റെ വലിപ്പം കൂട്ടിക്കൊണ്ട് കുട്ടികളെ വെറും മാർക്ക് വാങ്ങുന്ന യന്ത്രങ്ങളാക്കി മാറ്റാനാണ് അധികാരികൾ എപ്പോഴും ശ്രമിക്കുന്നത്. ഇത് കുട്ടികളുടെ ചിന്താശേഷിയെയും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താനുള്ള സർഗ്ഗാത്മകതയെയും ഇല്ലാതാക്കും.
ഒരു വശത്ത് അയവുള്ള സമീപനമുണ്ടാകുമെന്ന് കേന്ദ്രം പറയുമ്പോഴും, പ്രയോഗത്തിൽ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ കാര്യങ്ങളാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. പുതിയ നയം നടപ്പിലാക്കുന്നത് 2029-30 അധ്യയന വർഷം വരെ മാറ്റി വെച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് അറിയിച്ചതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെയാണ് ബോർഡ് ഇങ്ങനെയൊരു പെട്ടെന്നുള്ള ഉത്തരവുമായി വന്നിരിക്കുന്നത്. ഇത് സ്കൂൾ മാനേജ്മെന്റുകളെയും വലിയ പ്രതിസന്ധിയിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. പെട്ടെന്ന് ഒരു പുതിയ ഭാഷ പഠിപ്പിക്കാൻ അധ്യാപകരെ എവിടെനിന്ന് കണ്ടെത്തും എന്ന ചോദ്യത്തിന് ആർക്കും കൃത്യമായ മറുപടിയില്ല. കുട്ടികൾക്ക് ഭാഷകൾ പഠിക്കാൻ താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ അതിനുള്ള മികച്ച അന്തരീക്ഷം ഒരുക്കുകയാണ് സർക്കാർ ചെയ്യേണ്ടത്. അതിന് പകരം നിയമങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുമ്പോൾ അത് ഗുണത്തേക്കാളേറെ ദോഷമാണ് ചെയ്യുക.
ചുരുക്കത്തിൽ, കേന്ദ്ര സർക്കാരും സി.ബി.എസ്.ഇയും ദേശീയ നയത്തിന്റെ പേര് പറഞ്ഞ് നടപ്പിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഈ ത്രിഭാഷാ പദ്ധതി ലക്ഷ്യമിടുന്നത് രാഷ്ട്രീയമായ ചില നേട്ടങ്ങളാണെന്ന വിമർശനം വളരെ ശക്തമാണ്. എന്നാൽ ഈ രാഷ്ട്രീയ വടംവലികൾക്കിടയിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇരകളാകുന്നത് നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ നിർദ്ദോഷികളായ വിദ്യാർത്ഥികളാണ്. വിദ്യാഭ്യാസ പരിഷ്കാരങ്ങൾ എപ്പോഴും കുട്ടികളുടെ മാനസികാരോഗ്യത്തെയും പ്രായോഗിക സാഹചര്യങ്ങളെയും മുൻനിർത്തി വേണം തയ്യാറാക്കാൻ. അടിച്ചേൽപ്പിക്കലുകളിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് കുട്ടികൾക്ക് സ്വതന്ത്രമായി ഭാഷകൾ തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള അവസരമൊരുക്കിക്കൊണ്ടാണ് യഥാർത്ഥ വിദ്യാഭ്യാസ പുരോഗതി കൈവരിക്കേണ്ടത്. ആവശ്യത്തിന് ചർച്ചകൾ നടത്താതെയും സമയപരിധി നൽകാതെയും നടപ്പിലാക്കുന്ന ഇത്തരം ധൃതിപിടിച്ച തീരുമാനങ്ങൾ തീർച്ചയായും പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കുട്ടികളുടെ മാനസിക സന്തോഷവും അവരുടെ പഠന സ്വാതന്ത്ര്യവും സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടത് ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിന്റെ വലിയ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഈ വിഷയത്തിൽ ഒരു പുനർവിചിന്തനം കേന്ദ്ര അധികാരികളുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഉണ്ടാകേണ്ടത് കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യമാണ്.
